ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ସଭାଜଯିତ୍ଵା ତମନଙ୍‌ଗଦୀପନଂ ସହାସଲୀଲେକ୍ଷଣଵିଭ୍ରମଭ୍ରୁଵା । ସଂସ୍ପର୍ଶନେନାଙ୍‌କକୃତାଙ୍‌ଘ୍ରିହସ୍ତଯୋଃ ସଂସ୍ତୁତ୍ଯ ଈଷତ୍କୁପିତା ବଭାଷିରେ

ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ, ଯିଏ କାମନାକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି, ହସ, ଖେଳମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଭୃକୁଟିର ଭାଙ୍ଗିମାରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାଙ୍କର ହାତ ତାଙ୍କର ଆଙ୍କରେ ରଖି ତାଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ଓ ସ୍ତୁତି କରି କିଛି ଅଳ୍ପ କୃତିମ କ୍ରୋଧରେ କଥା କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଗୋପ୍ଯ ଊଚୁଃ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଭଜତୋଽନୁଭଜନ୍ତ୍ଯେକ ଏକ ଏତଦ୍ଵିପର୍ଯଯମ୍ । ନୋଭଯାଂଶ୍ଚ ଭଜନ୍ତ୍ଯେକ ଏତନ୍ନୋ ବ୍ରୂହି ସାଧୁ ଭୋଃ

ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ — ଯିଏ ଭଲପାଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଜଣଙ୍କୁ ଭଲପାଏ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଏହାର ବିପରୀତ କରନ୍ତି। କିଛି ଲୋକ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟି ଠିକ୍, ମୋତେ କହ, ହେ ସାଧୁ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ମିଥୋ ଭଜନ୍ତି ଯେ ସଖ୍ଯଃ ସ୍ଵାର୍ଥୈକାନ୍ତୋଦ୍ଯମା ହି ତେ । ନ ତତ୍ର ସୌହୃଦଂ ଧର୍ମଃ ସ୍ଵାର୍ଥାର୍ଥଂ ତଦ୍ଧି ନାନ୍ଯଥା

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ — ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ପରସ୍ପରେ ଭଲପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ବନ୍ଧୁ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ସତ୍ ସ୍ନେହ ବା ଧର୍ମ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା କେବଳ ନିଜ ଲାଭ ପାଇଁ।

ଭଜନ୍ତ୍ଯଭଜତୋ ଯେ ଵୈ କରୁଣାଃ ପିତରୋ ଯଥା । ଧର୍ମୋ ନିରପଵାଦୋଽତ୍ର ସୌହୃଦଂ ଚ ସୁମଧ୍ଯମାଃ

ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦୟାଳୁ ପିତାମାତା ପରି। ଏଠାରେ ଧର୍ମ ଓ ସ୍ନେହ ଉତ୍ତମ।

ଭଜତୋଽପି ନ ଵୈ କେଚିଦ୍ ଭଜନ୍ତ୍ଯଭଜତଃ କୁତଃ । ଆତ୍ମାରାମା ହ୍ଯାପ୍ତକାମା ଅକୃତଜ୍ଞା ଗୁରୁଦ୍ରୁହଃ

କିଛି ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ଆତ୍ମସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ନିଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କୃତଘ୍ନ ଓ ବଡ଼ମାନଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।

( ମିଶ୍ର ) ନାହଂ ତୁ ସଖ୍ଯୋ ଭଜତୋଽପି ଜନ୍ତୂନ୍ ଭଜାମ୍ଯମୀଷାମନୁଵୃତ୍ତିଵୃତ୍ତଯେ । ଯଥାଧନୋ ଲବ୍ଧଧନେ ଵିନଷ୍ଟେ ତଚ୍ଚିନ୍ତଯାନ୍ଯନ୍ନିଭୃତୋ ନ ଵେଦ

କିନ୍ତୁ ମୁଁ, ହେ ସଖୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଭଲପାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ପାଇଁ ଭଲପାଏ ନାହିଁ। ଯେପରି ଜଣେ ଗରିବ ଲୋକ ଧନ ପାଇ ହରାଇଦେଲେ, ସେ ତାହାର ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବି ଅନ୍ୟ କିଛି ଜାଣି ପାରେ ନାହିଁ।

ଏଵଂ ମଦର୍ଥୋଜ୍ଝିତଲୋକଵେଦ ସ୍ଵାନାଂ ହି ଵୋ ମଯ୍ଯନୁଵୃତ୍ତଯେଽବଲାଃ । ମଯାପରୋକ୍ଷଂ ଭଜତା ତିରୋହିତଂ ମାସୂଯିତୁଂ ମାର୍ହଥ ତତ୍ ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରିଯାଃ

ଏହିପରି, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଲୋକ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ, ମୋ ସେବା ପାଇଁ। ତୁମେ ମୋତେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଭଜୁଛ, ତଥାପି ମୁଁ ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ରଖେ। ଏପରି ଦେଖି ମୋ ପ୍ରିୟମାନେ, ତୁମେ ମନେ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ନ ପାରଯେଽହଂ ନିରଵଦ୍ଯସଂଯୁଜାଂ ସ୍ଵସାଧୁକୃତ୍ଯଂ ଵିବୁଧାଯୁଷାପି ଵଃ । ଯା ମାଭଜନ୍ ଦୁର୍ଜରଗେହଶୃଙ୍‌ଖଲାଃ ସଂଵୃଶ୍ଚ୍ଯ ତଦ୍ ଵଃ ପ୍ରତିଯାତୁ ସାଧୁନା

ମୁଁ ତୁମର ନିର୍ମଳ ସ୍ନେହର ଋଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ବି ଶୋଧ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଭଲପାଇଛନ୍ତି, ଘରର କଠିନ ଶୃଙ୍ଖଳ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ନିକଟରେ ମୋର କୃତ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଫଳ ହେଉ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ପୂର୍ଵାର୍ଧେ ରାସକ୍ରୀଡାଯାଂ ଗୋପୀସାନ୍ତ୍ଵନଂ ନାମ ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧରେ ରାସକ୍ରୀଡ଼ାରେ 'ଗୋପୀସାନ୍ତ୍ବନ' ନାମକ ବତ୍ତିସତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଵାସୁଦେଵେ ଭଗଵତି ଭକ୍ତିଯୋଗଃ ପ୍ରଯୋଜିତଃ । ଜନଯତ୍ଯାଶୁ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନଂ ଯଦ୍ବ୍ରହ୍ମଦର୍ଶନମ୍

ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସମର୍ପିତ କରାଯାଏ, ସେଥିରୁ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବିରାକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଅନ୍ତର୍ଗତ ବ୍ରହ୍ମ ଦର୍ଶନକୁ ନେଇଯାଏ।

ଯଦାସ୍ଯ ଚିତ୍ତମର୍ଥେଷୁ ସମେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ରିଯଵୃତ୍ତିଭିଃ । ନ ଵିଗୃହ୍ଣାତି ଵୈଷମ୍ଯଂ ପ୍ରିଯଂ ଅପ୍ରିଯମିତ୍ଯୁତ

ଯେତେବେଳେ କାହାରୋ ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁକୁ ସମଭାବରେ ଦେଖେ, ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ ଭେଦ କରେନାହିଁ—

ସ ତଦୈଵାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ନିଃସଙ୍ଗଂ ସମଦର୍ଶନମ୍ । ହେଯୋପାଦେଯରହିତଂ ଆରୂଢଂ ପଦମୀକ୍ଷତେ

ସେତେବେଳେ, ସେ ନିଜେ ନିଜକୁ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିପାରେ, ସମସ୍ତ ସହିତ ଅଲଗା, ସମଦୃଷ୍ଟି ଓ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ତ୍ୟାଗ ଓ ଗ୍ରହଣରୁ ମୁକ୍ତ, ଉଚ୍ଚତମ ଅବସ୍ଥାରେ ଅବସ୍ଥିତ।

ଜ୍ଞାନମାତ୍ରଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରମାତ୍ମେଶ୍ଵରଃ ପୁମାନ୍ । ଦୃଶ୍ଯାଦିଭିଃ ପୃଥଗ୍ଭାଵୈଃ ଭଗଵାନ୍ ଏକ ଈଯତେ

ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମାତ୍ମା, ଶ୍ୱାମୀ ଓ ପୁରୁଷ; ଭଗବାନ ଏକ, କିନ୍ତୁ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ।

ଏତାଵାନେଵ ଯୋଗେନ ସମଗ୍ରେଣେହ ଯୋଗିନଃ । ଯୁଜ୍ଯତେଽଭିମତୋ ହ୍ଯର୍ଥୋ ଯଦ୍ ଅସଙ୍ଗସ୍ତୁ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ

ଏହି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାତ୍ର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଏଠାରେ ଯୋଗୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ସେହି ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଜିନିଷରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରାକ୍ତି।

ଜ୍ଞାନମେକଂ ପରାଚୀନୈଃ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ଗୁଣମ୍ । ଅଵଭାତ୍ଯର୍ଥରୂପେଣ ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ଶବ୍ଦାଦିଧର୍ମିଣା

ଏକ ଜ୍ଞାନ, ବାହ୍ୟମୁଖୀ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଭ୍ରମରେ ବସ୍ତୁର ଆକାର ନେଇଥାଏ, ନିର୍ଗୁଣ ବ୍ରହ୍ମ ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦେଖାଯାଏ।

ଯଥା ମହାନ୍ ଅହଂରୂପଃ ତ୍ରିଵୃତ୍ ପଞ୍ଚଵିଧଃ ସ୍ଵରାଟ୍ । ଏକାଦଶଵିଧସ୍ତସ୍ଯ ଵପୁରଣ୍ଡଂ ଜଗଦ୍ଯତଃ

ଯେପରି ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ, ଅହଂକାର ରୂପେ, ତିନିପ୍ରକାର ଓ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ହୋଇ, ସ୍ୱାଧୀନ ହୁଏ, ଏବଂ ତାହାର ଏଗାରୋଟି ରୂପ ହେଉଛି ଏକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ଯାହାରୁ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ—

ଏତଦ୍ଵୈ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୋଗାଭ୍ଯାସେନ ନିତ୍ଯଶଃ । ସମାହିତାତ୍ମା ନିଃସଙ୍ଗୋ ଵିରକ୍ତ୍ଯା ପରିପଶ୍ଯତି

ଏହି କଥାକୁ ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ, ନିତ୍ୟ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରି, ଏକାଗ୍ର ମନ ଓ ବିରାକ୍ତି ସହିତ ଦେଖେ, ସେ ଏହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ।

ଇତ୍ଯେତତ୍କଥିତଂ ଗୁର୍ଵି ଜ୍ଞାନଂ ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମଦର୍ଶନମ୍ । ଯେନ ଅନୁବୁଦ୍ଧ୍ଯତେ ତତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପୁରୁଷସ୍ଯ ଚ

ଏହିପରି ଗଭୀର ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମ ଦର୍ଶନ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଦେଖାଏ, ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତି ଓ ପୁରୁଷର ସତ୍ୟ ଜଣାଯାଏ, ଏହି କଥା ମୁଁ କହିଦେଲି।

ଯଥେନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ ପୃଥଗ୍ଦ୍ଵାରୈଃ ଅର୍ଥୋ ବହୁଗୁଣାଶ୍ରଯଃ । ଏକୋ ନାନେଯତେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଭଗଵାନ୍ ଶାସ୍ତ୍ରଵର୍ତ୍ମଭିଃ

ଯେପରି ଏକ ବସ୍ତୁ, ଅନେକ ଗୁଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ଏକାଟି ହିଁ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଭଗବାନ, ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ପଥ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକାଟି ହିଁ।

କ୍ରିଯଯା କ୍ରତୁଭିର୍ଦାନୈଃ ତପଃସ୍ଵାଧ୍ଯାଯମର୍ଶନୈଃ । ଆତ୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯଜଯେନାପି ସନ୍ନ୍ଯାସେନ ଚ କର୍ମଣାମ୍

କାର୍ଯ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା, ଅଧ୍ୟୟନ, ଆତ୍ମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟମନ, ଏବଂ କର୍ମର ତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା—

ଯୋଗେନ ଵିଵିଧାଙ୍ଗେନ ଭକ୍ତିଯୋଗେନ ଚୈଵ ହି । ଧର୍ମେଣୋଭଯଚିହ୍ନେନ ଯଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତିନିଵୃତ୍ତିମାନ୍

ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଭକ୍ତି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତ୍ୟାଗ ଦୁଇଟି ଚିହ୍ନ ସହିତ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ଉଭୟରେ ନିମଗ୍ନ—

ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵାଵବୋଧେନ ଵୈରାଗ୍ଯେଣ ଦୃଢେନ ଚ । ଈଯତେ ଭଗଵାନେଭିଃ ସଗୁଣୋ ନିର୍ଗୁଣଃ ସ୍ଵଦୃକ୍

ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଓ ଦୃଢ଼ ବିରାକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଭଗବାନ ସଗୁଣ ଓ ନିର୍ଗୁଣ ଦୁହିଁ ପ୍ରକାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ପ୍ରାଵୋଚଂ ଭକ୍ତିଯୋଗସ୍ଯ ସ୍ଵରୂପଂ ତେ ଚତୁର୍ଵିଧମ୍ । କାଲସ୍ଯ ଚାଵ୍ଯକ୍ତଗତେଃ ଯୋଽନ୍ତର୍ଧାଵତି ଜନ୍ତୁଷୁ

ମୁଁ ତୁମକୁ ଭକ୍ତି ଯୋଗର ଚାରିପ୍ରକାର ସ୍ୱରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି, ଏବଂ ସେଠି ଯାହା କାଳ ଅବ୍ୟକ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ।

ଜୀଵସ୍ଯ ସଂସୃତୀର୍ବହ୍ଵୀଃ ଅଵିଦ୍ଯାକର୍ମ ନିର୍ମିତାଃ । ଯାସ୍ଵଙ୍ଗ ପ୍ରଵିଶନ୍ନାତ୍ମା ନ ଵେଦ ଗତିମାତ୍ମନଃ

ଜୀବର ଅନେକ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ର, ଅଜ୍ଞାନ ଓ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଯାହାରେ ଆତ୍ମା ପ୍ରବେଶ କରେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଗତିକୁ ଜାଣିପାରେନାହିଁ।

ନୈତତ୍ଖଲାଯୋପଦିଶେନ୍ ନାଵିନୀତାଯ କର୍ହିଚିତ୍ । ନ ସ୍ତବ୍ଧାଯ ନ ଭିନ୍ନାଯ ନୈଵ ଧର୍ମଧ୍ଵଜାଯ ଚ

ଏହି ଶିକ୍ଷା କେବେ ବି ଦୁଷ୍ଟ, ଅନିୟମିତ, ଅହଂକାରୀ, ଶତ୍ରୁଭାବୀ, କିମ୍ବା କେବଳ ବାହ୍ୟ ଧର୍ମ ଦେଖାଏ ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।

ନ ଲୋଲୁପାଯୋପଦିଶେତ୍ ନ ଗୃହାରୂଢଚେତସେ । ନାଭକ୍ତାଯ ଚ ମେ ଜାତୁ ନ ମଦ୍ଭକ୍ତଦ୍ଵିଷାମପି

ଏହି ଶିକ୍ଷା ଲୋଭୀ, ଗୃହସ୍ଥ ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ, ମୋ ପ୍ରତି ଅଭକ୍ତ, କିମ୍ବା ମୋର ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କେବେ ବି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାଯ ଭକ୍ତାଯ ଵିନୀତାଯ ଅନସୂଯଵେ । ଭୂତେଷୁ କୃତମୈତ୍ରାଯ ଶୁଶ୍ରୂଷାଭିରତାଯ ଚ

କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍, ଭକ୍ତ, ବିନୀତ, ଇର୍ଷ୍ୟାରହିତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସହିତ ମିତ୍ରତା ରଖେ, ଏବଂ ସେବାରେ ଆଗ୍ରହୀ—

ବହିର୍ଜାତଵିରାଗାଯ ଶାନ୍ତଚିତ୍ତାଯ ଦୀଯତାମ୍ । ନିର୍ମତ୍ସରାଯ ଶୁଚଯେ ଯସ୍ଯାହଂ ପ୍ରେଯସାଂ ପ୍ରିଯଃ

ଏହି ଦାନ ତାହାକୁ ଦିଅ, ଯିଏ ବାହ୍ୟରେ ଅସକ୍ତ, ମନ ଶାନ୍ତ, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଇର୍ଷ୍ୟା କରେନାହିଁ, ପବିତ୍ର ଓ ଯାହା ପାଇଁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଆଦରିଆ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଆଦରିଆ।

ଯ ଇଦଂ ଶ୍ରୃଣୁଯାଦ୍ ଅମ୍ବ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପୁରୁଷଃ ସକୃତ୍ । ଯୋ ଵାଭିଧତ୍ତେ ମଚ୍ଚିତ୍ତଃ ସ ହ୍ଯେତି ପଦଵୀଂ ଚ ମେ

ମା, ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି କଥାକୁ ଏକଥର ଭିତରୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣେ, କିମ୍ବା ମୋତେ ମନ ଲଗାଇ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।