ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ସହ ଦେହେନ ମାନେନ ଵର୍ଧମାନେନ ମନ୍ଯୁନା । କରୋତି ଵିଗ୍ରହଂ କାମୀ କାମିଷ୍ଵନ୍ତାଯ ଚାତ୍ମନଃ

ଏହି ଦେହ, ଅଭିମାନ, ବଢ଼ୁଥିବା କ୍ରୋଧ ଓ ଆସକ୍ତି ସହିତ, ଆସକ୍ତ ମଣିଷ ଅନ୍ୟ ଆସକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ବିରୋଧ କରେ ଏବଂ ନିଜ ପାଇଁ ନାଶ ଆଣେ।

ଭୂତୈଃ ପଞ୍ଚଭିରାରବ୍ଧେ ଦେହେ ଦେହ୍ଯବୁଧୋଽସକୃତ୍ । ଅହଂ ମମେତ୍ଯସଦ୍ଗ୍ରାହଃ କରୋତି କୁମତିର୍ମତିମ୍

ପାଞ୍ଚ ଭୂତରେ ତିଆରି ଏହି ଦେହରେ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଆତ୍ମା ବାରମ୍ବାର 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବରେ ଅସତ୍ୟକୁ ଧରିଥାଏ, ଏହି ଭ୍ରମିତ ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି ଖରାପ ହୁଏ।

ଯଦ୍ଯସଦ୍‌ଭି ପଥି ପୁନଃ ଶିଶ୍ନୋଦରକୃତୋଦ୍ଯମୈଃ । ଆସ୍ଥିତୋ ରମତେ ଜନ୍ତୁଃ ତମୋ ଵିଶତି ପୂର୍ଵଵତ୍

ଯଦି କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ପୁଣିଥରେ ଅସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପଥରେ ଚାଲି, ଦେହ ଓ ଉଦର ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ପୁଣି ତାହିଁରେ ଲିନ ହୋଇ ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।

ସତ୍ଯଂ ଶୌଚଂ ଦଯା ମୌନଂ ବୁଦ୍ଧିଃ ଶ୍ରୀର୍ହ୍ରୀର୍ଯଶଃ କ୍ଷମା । ଶମୋ ଦମୋ ଭଗଶ୍ଚେତି ଯତ୍ସଙ୍ଗାଦ୍ଯାତି ସଙ୍କ୍ଷଯମ୍

ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, ନିରବତା, ବୁଦ୍ଧି, ଶ୍ରୀ, ଲଜ୍ଜା, ଖ୍ୟାତି, କ୍ଷମା, ଶାନ୍ତି, ଦମନ, ଭାଗ୍ୟ—ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଯେଉଁମାନେ ନାହାନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଲେ କ୍ଷୟ ପାଏ।

ତେଷ୍ଵଶାନ୍ତେଷୁ ମୂଢେଷୁ ଖଣ୍ଡିତାତ୍ମସ୍ଵସାଧୁଷୁ । ସଙ୍ଗଂ ନ କୁର୍ଯାଚ୍ଛୋଚ୍ଯେଷୁ ଯୋଷିତ୍ କ୍ରୀଡାମୃଗେଷୁ ଚ

ଯେଉଁମାନେ ଅଶାନ୍ତ, ମୂଢ଼, ଭିତରୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଅସାଧୁ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କିମ୍ବା ଦୟାଜନକ ଲୋକ କିମ୍ବା ଖେଳନା ସମାନ ନାରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ନ ତଥାସ୍ଯ ଭଵେନ୍ମୋହୋ ବନ୍ଧଶ୍ଚାନ୍ଯପ୍ରସଙ୍ଗତଃ । ଯୋଷିତ୍ସଙ୍ଗାତ୍ ଯଥା ପୁଂସୋ ଯଥା ତତ୍ସଙ୍‌ଗିସଙ୍ଗତଃ

ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସାଧାରଣ ସଙ୍ଗରୁ ଯେତେଷ୍ଟ ମୋହ ଓ ବନ୍ଧନ ହୁଏନି, ଯେତେଷ୍ଟ ହୁଏ ନାରୀ ସଙ୍ଗରୁ, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ହୁଏ ଯେଉଁମାନେ ନାରୀ ସଙ୍ଗରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସଙ୍ଗରୁ।

ପ୍ରଜାପତିଃ ସ୍ଵାଂ ଦୁହିତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ ରୂପଧର୍ଷିତଃ । ରୋହିଦ୍ଭୂତାଂ ସୋଽନ୍ଵଧାଵଦ୍ ଋକ୍ଷରୂପୀ ହତତ୍ରପଃ

ପ୍ରଜାପତି ନିଜ ଝିଅଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ରୂପରେ ମନ ହରାଇଗଲେ; ସେ ରୋହିଣୀ ହରିଣୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଜାପତି ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ମୃଗ ରୂପେ ତାଙ୍କୁ ଧାଡ଼ିଲେ।

ତତ୍ସୃଷ୍ଟସୃଷ୍ଟସୃଷ୍ଟେଷୁ କୋ ନ୍ଵଖଣ୍ଡିତଧୀଃ ପୁମାନ୍ । ଋଷିଂ ନାରାଯଣମୃତେ ଯୋଷିନ୍ ମଯ୍ଯେହ ମାଯଯା

ଏମିତି ଅନେକ ଥର ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୋତେ ଭଳି ମାୟାରେ ଗଢ଼ା ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ନାରାୟଣ ଋଷି ଛଡ଼ା କିଏ ଅପରିଭ୍ରମିତ ମନ ରଖିପାରିବେ?

ବଲଂ ମେ ପଶ୍ଯ ମାଯାଯାଃ ସ୍ତ୍ରୀମଯ୍ଯା ଜଯିନୋ ଦିଶାମ୍ । ଯା କରୋତି ପଦାକ୍ରାନ୍ତାନ୍ ଭ୍ରୂଵିଜୃମ୍ଭେଣ କେଵଲମ୍

ମୋ ମାୟାର ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖ, ଯାହା ନାରୀ ରୂପେ ସମସ୍ତ ଦିଗର ବିଜୟୀମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଯାଏ; ସେ କେବଳ ଭୃକୁଟି ଉଠାଇ ମାଟିରେ ଚାଲିଥିବାମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିନ କରିଦିଏ।

ସଙ୍ଗଂ ନ କୁର୍ଯାତ୍ପ୍ରମଦାସୁ ଜାତୁ ଯୋଗସ୍ଯ ପାରଂ ପରମାରୁରୁକ୍ଷୁଃ । ମତ୍ସେଵଯା ପ୍ରତିଲବ୍ଧାତ୍ମଲାଭୋ ଵଦନ୍ତି ଯା ନିରଯଦ୍ଵାରମସ୍ଯ

ଯିଏ ଯୋଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହେ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ନାରୀଙ୍କ ସହିତ ସଂଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୋର ସେବା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାଇଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେ କହନ୍ତି ଏହି ସଂଗ ନରକର ଦ୍ୱାର।

ଯୋପଯାତି ଶନୈର୍ମାଯା ଯୋଷିଦ୍ ଦେଵଵିନିର୍ମିତା । ତାମୀକ୍ଷେତାତ୍ମନୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ତୃଣୈଃ କୂପମିଵାଵୃତମ୍

ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ମୋହିନୀ ମାୟା ନାରୀ ରୂପେ ଶନେ ଶନେ ଆସେ; ଏହାକୁ ନିଜ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ବୋଲି ଚିହ୍ନିବା ଉଚିତ୍, ଯେପରି ଘାସରେ ଢାକା କୁଆଁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।

ଯାଂ ମନ୍ଯତେ ପତିଂ ମୋହାନ୍ ମନ୍ମାଯାମୃଷଭାଯତୀମ୍ । ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵଂ ସ୍ତ୍ରୀସଙ୍ଗତଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିତ୍ତାପତ୍ଯଗୃହପ୍ରଦମ୍

ମନର ଭ୍ରମରେ, ପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେ ମୋର ମାୟା ଓ ଗାୟ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି; ନାରୀଙ୍କ ସଂଗ କରି ଏହି ଜନ୍ମରେ ସେ ନାରୀ ହୋଇଯାନ୍ତି ଏବଂ ଧନ, ସନ୍ତାନ ଓ ଘରରେ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି।

ତାଂ ଆତ୍ମନୋ ଵିଜାନୀଯାତ୍ ପତ୍ଯପତ୍ଯଗୃହାତ୍ମକମ୍ । ଦୈଵୋପସାଦିତଂ ମୃତ୍ଯୁଂ ମୃଗଯୋର୍ଗାଯନଂ ଯଥା

ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ପତି, ସନ୍ତାନ ଓ ଘରର ରୂପରେ ଦେଖେ, ସେ ଜଣେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ମୃତ୍ୟୁ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ୍; ଯେପରି ମୃଗ ପାଇଁ ଶିକାରିଙ୍କ ଗୀତ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ।

ଦେହେନ ଜୀଵଭୂତେନ ଲୋକାତ୍ ଲୋକମନୁଵ୍ରଜନ୍ । ଭୁଞ୍ଜାନ ଏଵ କର୍ମାଣି କରୋତ୍ଯଵିରତଂ ପୁମାନ୍

ଜୀବନ ଥିବା ଦେହ ନେଇ ପୁରୁଷ ଏକ ଲୋକରୁ ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ, ଅବିରତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କରିଥାଏ।

ଜୀଵୋ ହ୍ଯସ୍ଯାନୁଗୋ ଦେହୋ ଭୂତେନ୍ଦ୍ରିଯମନୋମଯଃ । ତନ୍ନିରୋଧୋଽସ୍ଯ ମରଣଂ ଆଵିର୍ଭାଵସ୍ତୁ ସମ୍ଭଵଃ

ଜୀବର ଦେହ ଭୂତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ; ଏହାର ନାଶ ହେଉଛି ମୃତ୍ୟୁ, ଏବଂ ଏହାର ଉଦୟ ହେଉଛି ଜନ୍ମ।

ଦ୍ରଵ୍ଯୋପଲବ୍ଧିସ୍ଥାନସ୍ଯ ଦ୍ରଵ୍ଯେକ୍ଷାଯୋଗ୍ଯତା ଯଦା । ତତ୍ପଞ୍ଚତ୍ଵଂ ଅହଂମାନାଦ୍ ଉତ୍ପତ୍ତିର୍ଦ୍ରଵ୍ଯଦର୍ଶନମ୍

ଯେତେବେଳେ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଖିବା ଉପାୟ ଓ ଦେଖିବାର ଯୋଗ୍ୟତା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ ନାଶ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଖିଲେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଏହାକୁ ଜନ୍ମ କୁହାଯାଏ।

ଯଥାକ୍ଷ୍ଣୋର୍ଦ୍ରଵ୍ଯାଵଯଵ ଦର୍ଶନାଯୋଗ୍ଯତା ଯଦା । ତଦୈଵ ଚକ୍ଷୁଷୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଃ ଦ୍ରଷ୍ଟୃତ୍ଵାଯୋଗ୍ଯତାନଯୋଃ

ଯେପରି ଚକ୍ଷୁ ବା ତାହାର ଅଂଶ ଦେଖିବାର ଯୋଗ୍ୟତା ହରାଇଦେଲେ, ଦେଖୁଥିବା ଲୋକର ଦେଖିବା ଶକ୍ତି ଶେଷ ହୁଏ; ଏଭଳି ଦୁଇଁଟି ଅଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ଦୃଷ୍ଟି ଶେଷ ହୁଏ।

ତସ୍ମାନ୍ନ କାର୍ଯଃ ସନ୍ତ୍ରାସୋ ନ କାର୍ପଣ୍ଯଂ ନ ସମ୍ଭ୍ରମଃ । ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ଜୀଵଗତିଂ ଧୀରୋ ମୁକ୍ତସଙ୍ଗଶ୍ଚରେଦିହ

ସେଥିପାଇଁ ଭୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଦୟା କିମ୍ବା ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଜୀବର ଗତିକୁ ବୁଝି, ଯିଏ ଅସଙ୍ଗ ଓ ଧୀର, ସେ ଏଠାରେ ନିଜେ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍।

ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଯୋଗଵୈରାଗ୍ଯଯୁକ୍ତଯା । ମାଯାଵିରଚିତେ ଲୋକେ ଚରେନ୍ନ୍ଯସ୍ଯ କଲେଵରମ୍

ଯଥାର୍ଥ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ବିରାଗ୍ୟ ଯୋଗିତ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା, ଏହି ମାୟାମୟ ଜଗତରେ ଦେହକୁ ଅଲଗା ଭାବି ଚଲିବା ଉଚିତ୍।

ଭଗଵତଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଃ ଗୋପୀନାଂ ଆଶ୍ଵାସନଂ ଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଇତି ଗୋପ୍ଯଃ ପ୍ରଗାଯନ୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରଲପନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ଚିତ୍ରଧା । ରୁରୁଦୁଃ ସୁସ୍ଵରଂ ରାଜନ୍ କୃଷ୍ଣଦର୍ଶନଲାଲସାଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି, ଗୋପୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଗାଇ ଏବଂ କଥା ହେଉଥିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ।

ତାସାମାଵିରଭୂଚ୍ଛୌରିଃ ସ୍ମଯମାନମୁଖାମ୍ବୁଜଃ । ପୀତାମ୍ବରଧରଃ ସ୍ରଗ୍ଵୀ ସାକ୍ଷାନ୍ମନ୍ମଥମନ୍ମଥଃ

ତାପରେ, ହରି ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ହସୁଥିବା ପଦ୍ମମୁଖ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଯିଏ ମନମଥଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରନ୍ତି।

ତଂ ଵିଲୋକ୍ଯାଗତଂ ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରୀତ୍ଯୁତ୍ଫୁଲ୍ଲଦୃଶୋଽବଲାଃ । ଉତ୍ତସ୍ଥୁର୍ଯୁଗପତ୍ ସର୍ଵାଃ ତନ୍ଵଃ ପ୍ରାଣମିଵାଗତମ୍

ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଫେରିଆସିଥିବା ଦେଖି, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦରେ ଖିଲିଗଲା; ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେପରି ଜୀବନ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଫେରିଆସିଛି।

କାଚିତ୍ କରାମ୍ବୁଜଂ ଶୌରେଃ ଜଗୃହେଽଞ୍ଜଲିନା ମୁଦା । କାଚିଦ୍ ଦଧାର ତଦ୍ବାହୁଂ ଅଂସେ ଚନ୍ଦନରୂଷିତମ୍

କେହି ଆନନ୍ଦରେ ଶୌରିଙ୍କର ପଦ୍ମହସ୍ତକୁ ଅଞ୍ଜଳିରେ ଧରିଲେ; ଅନ୍ୟେ କେହି ଚନ୍ଦନ ଲେପା ତାଙ୍କ ବାହୁକୁ ନିଜ କାନ୍ଧରେ ରଖିଲେ।

କାଚିଦ୍ ଅଞ୍ଜଲିନାଗୃହ୍ଣାତ୍ ତନ୍ଵୀ ତାମ୍ବୂଲଚର୍ଵିତମ୍ । ଏକା ତଦଙ୍‌ଘ୍ରିକମଲଂ ସନ୍ତପ୍ତା ସ୍ତନଯୋରଧାତ୍

କେହି ସୁକୁମାରୀ ଅଞ୍ଜଳିରେ ତାଙ୍କ ଚବାଇଥିବା ପାନ ଧରିଲେ; ଅନ୍ୟେ କେହି ତାଙ୍କ ଅତି ଅନୁରାଗରେ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପଦକୁ ନିଜ ଛାତି ମଧ୍ୟରେ ରଖିଲେ।

ଏକା ଭ୍ରୁକୁଟିମାବଧ୍ଯ ପ୍ରେମସଂରମ୍ଭଵିହ୍ଵଲା । ଘ୍ନନ୍ତୀଵୈକ୍ଷତ୍ କଟାକ୍ଷେପୈଃ ସନ୍ଦଷ୍ଟଦଶନଚ୍ଛଦା

ଏକ ଜଣୀ, ପ୍ରେମର ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ଭୃକୁଟି ଚମ୍ମରାଇ ରହିଥିଲେ। ସେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିର ଚାଲିଆ ଚାଲିଆ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ, ଓ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଅଠି ଅଠି ଓଠରେ ଚିପି ରହିଥିଲା।

ଅପରାନିମିଷଦ୍ ଦୃଗ୍ଭ୍ଯାଂ ଜୁଷାଣା ତନ୍ମୁଖାମ୍ବୁଜମ୍ । ଆପୀତମପି ନାତୃପ୍ଯତ୍ ସନ୍ତସ୍ତଚ୍ଚରଣଂ ଯଥା

ଅନ୍ୟ ଜଣୀ, ଅନିମିଷ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁକୁ ତକି ରହିଥିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ତାହାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ମନ ତୃପ୍ତି ହେଉନଥିଲା, ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ କେବେ ବି ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ତଂ କାଚିନ୍ନେତ୍ରରନ୍ଧ୍ରେଣ ହୃଦିକୃତ୍ଯ ନିମୀଲ୍ଯ ଚ । ପୁଲକାଙ୍‌ଗ୍ଯୁପଗୁହ୍ଯାସ୍ତେ ଯୋଗୀଵାନନ୍ଦସମ୍ପ୍ଲୁତା

ଅନ୍ୟ ଜଣୀ, ନୟନ ରନ୍ଧ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧରି ନେଇ, ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରି ରହିଥିଲେ। ସେ, ତାଙ୍କର ରୋମାଞ୍ଚିତ ଦେହରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଯୋଗୀମାନେ ଯେପରି ଆନନ୍ଦରେ ବିଲୀନ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଆନନ୍ଦରେ ଡୁବି ରହିଥିଲେ।

ସର୍ଵାସ୍ତାଃ କେଶଵାଲୋକ ପରମୋତ୍ସଵନିର୍ଵୃତାଃ । ଜହୁର୍ଵିରହଜଂ ତାପଂ ପ୍ରାଜ୍ଞଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଥା ଜନାଃ

ସମସ୍ତେ, କେଶବଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ବିରହର ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ଯେପରି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜ୍ଞାନ ପାଇଲେ ପରେ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।

ତାଭିର୍ଵିଧୂତଶୋକାଭିଃ ଭଗଵାନଚ୍ଯୁତୋ ଵୃତଃ । ଵ୍ଯରୋଚତାଧିକଂ ତାତ ପୁରୁଷଃ ଶକ୍ତିଭିର୍ଯଥା

ଏହିପରି ଶୋକମୁକ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଭଗବାନ ଅଚ୍ୟୁତ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନ ମଣିଷ ପରି ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦେଖାଦେଲେ।