ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ବଂଧୂନାଂ ନଷ୍ଟଗୋତ୍ରାଣାଂ ଅର୍ଜୁନଃ ସାଂପରାଯିକମ୍ । ହତାନାଂ କାରଯାମାସ ଯଥାଵଦ୍ ଅନୁପୂର୍ଵଶଃ

ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ବଂଶ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଅନୁକ୍ରମରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଶବ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଲେ।

ଦ୍ଵାରକାଂ ହରିଣା ତ୍ଯକ୍ତାଂ ସମୁଦ୍ରୋଽପ୍ଲାଵଯତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ । ଵର୍ଜଯିତ୍ଵା ମହାରାଜ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭଗଵଦାଲଯମ୍

ହେ ରାଜା, ହରି ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ଦ୍ୱାରକାକୁ ସମୁଦ୍ର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବୁଡ଼ାଇଦେଲା, କିନ୍ତୁ ଭଗବାନଙ୍କର ଶ୍ରୀମୟ ନିବାସକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲା।

ନିତ୍ଯଂ ସନ୍ନିହିତସ୍ତତ୍ର ଭଗଵାନ୍ ମଧୁସୂଦନଃ । ସ୍ମୃତ୍ଯାଶେଷାଶୁଭହରଂ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମଙ୍ଗଲମ୍

ସେଠାରେ ମଧୁସୂଦନ ଭଗବାନ ସଦା ବସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଦୂର ହୁଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ମିଳେ।

ସ୍ତ୍ରୀବାଲଵୃଦ୍ଧାନାଦାଯ ହତଶେଷାନ୍ ଧନଞ୍ଜଯଃ । ଇଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ସମାଵେଶ୍ଯ ଵଜ୍ରଂ ତତ୍ରାଭ୍ଯଷେଚଯତ୍

ଧନଞ୍ଜୟ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଞ୍ଚିଯାଇଥିଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ମହିଳା, ଶିଶୁ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆଣିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ବଜ୍ରଙ୍କୁ ରାଜା କରି ଅଭିଷେକ କଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁହୃଦ୍ ଵଧଂ ରାଜନ୍ ଅର୍ଜୁନାତ୍ତେ ପିତାମହାଃ । ତ୍ଵାଂ ତୁ ଵଂଶଧରଂ କୃତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁଃ ସର୍ଵେ ମହାପଥମ୍

ହେ ରାଜା, ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ପିତାମହମାନେ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ତୁମକୁ ବଂଶଧର କରି ନିଜେମାନେ ସମସ୍ତେ ମହାପଥକୁ ଯାଇଗଲେ।

ଯ ଏତଦ୍ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ କର୍ମାଣି ଜନ୍ମ ଚ । କୀର୍ତଯେତ୍ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ମର୍ତ୍ଯଃ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦେବଦେବ ଭିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କଥା କହେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ଇତ୍ଥଂ ହରେର୍ଭଗଵତୋ ରୁଚିରାଵତାର ଵୀର୍ଯାଣି ବାଲଚରିତାନି ଚ ଶଂତମାନି । ଅନ୍ଯତ୍ର ଚେହ ଚ ଶ୍ରୁତାନି ଗୃଣନ୍ ମନୁଷ୍ଯୋ ଭକ୍ତିଂ ପରାଂ ପରମହଂସଗତୌ ଲଭେତ

ଏଭଳି ଭାବରେ ହରି ଭଗବାନଙ୍କ ରମ୍ୟ ଅବତାର, ଶୌର୍ୟ ଓ ବାଳ୍ୟ କାହାଣୀ ଏଠାରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠାରେ ଶୁଣିବା ଓ କହିବା ମାଧ୍ୟମରେ, ମଣିଷ ପରମହଂସଙ୍କର ପଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରେ।

ସହ ଦେହେନ ମାନେନ ଵର୍ଧମାନେନ ମନ୍ଯୁନା । କରୋତି ଵିଗ୍ରହଂ କାମୀ କାମିଷ୍ଵନ୍ତାଯ ଚାତ୍ମନଃ

ଏହି ଦେହ, ଅଭିମାନ, ବଢ଼ୁଥିବା କ୍ରୋଧ ଓ ଆସକ୍ତି ସହିତ, ଆସକ୍ତ ମଣିଷ ଅନ୍ୟ ଆସକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ବିରୋଧ କରେ ଏବଂ ନିଜ ପାଇଁ ନାଶ ଆଣେ।

ଭୂତୈଃ ପଞ୍ଚଭିରାରବ୍ଧେ ଦେହେ ଦେହ୍ଯବୁଧୋଽସକୃତ୍ । ଅହଂ ମମେତ୍ଯସଦ୍ଗ୍ରାହଃ କରୋତି କୁମତିର୍ମତିମ୍

ପାଞ୍ଚ ଭୂତରେ ତିଆରି ଏହି ଦେହରେ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଆତ୍ମା ବାରମ୍ବାର 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବରେ ଅସତ୍ୟକୁ ଧରିଥାଏ, ଏହି ଭ୍ରମିତ ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି ଖରାପ ହୁଏ।

ଯଦ୍ଯସଦ୍‌ଭି ପଥି ପୁନଃ ଶିଶ୍ନୋଦରକୃତୋଦ୍ଯମୈଃ । ଆସ୍ଥିତୋ ରମତେ ଜନ୍ତୁଃ ତମୋ ଵିଶତି ପୂର୍ଵଵତ୍

ଯଦି କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ପୁଣିଥରେ ଅସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପଥରେ ଚାଲି, ଦେହ ଓ ଉଦର ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ପୁଣି ତାହିଁରେ ଲିନ ହୋଇ ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।

ସତ୍ଯଂ ଶୌଚଂ ଦଯା ମୌନଂ ବୁଦ୍ଧିଃ ଶ୍ରୀର୍ହ୍ରୀର୍ଯଶଃ କ୍ଷମା । ଶମୋ ଦମୋ ଭଗଶ୍ଚେତି ଯତ୍ସଙ୍ଗାଦ୍ଯାତି ସଙ୍କ୍ଷଯମ୍

ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, ନିରବତା, ବୁଦ୍ଧି, ଶ୍ରୀ, ଲଜ୍ଜା, ଖ୍ୟାତି, କ୍ଷମା, ଶାନ୍ତି, ଦମନ, ଭାଗ୍ୟ—ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଯେଉଁମାନେ ନାହାନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଲେ କ୍ଷୟ ପାଏ।

ତେଷ୍ଵଶାନ୍ତେଷୁ ମୂଢେଷୁ ଖଣ୍ଡିତାତ୍ମସ୍ଵସାଧୁଷୁ । ସଙ୍ଗଂ ନ କୁର୍ଯାଚ୍ଛୋଚ୍ଯେଷୁ ଯୋଷିତ୍ କ୍ରୀଡାମୃଗେଷୁ ଚ

ଯେଉଁମାନେ ଅଶାନ୍ତ, ମୂଢ଼, ଭିତରୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଅସାଧୁ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କିମ୍ବା ଦୟାଜନକ ଲୋକ କିମ୍ବା ଖେଳନା ସମାନ ନାରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ନ ତଥାସ୍ଯ ଭଵେନ୍ମୋହୋ ବନ୍ଧଶ୍ଚାନ୍ଯପ୍ରସଙ୍ଗତଃ । ଯୋଷିତ୍ସଙ୍ଗାତ୍ ଯଥା ପୁଂସୋ ଯଥା ତତ୍ସଙ୍‌ଗିସଙ୍ଗତଃ

ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସାଧାରଣ ସଙ୍ଗରୁ ଯେତେଷ୍ଟ ମୋହ ଓ ବନ୍ଧନ ହୁଏନି, ଯେତେଷ୍ଟ ହୁଏ ନାରୀ ସଙ୍ଗରୁ, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ହୁଏ ଯେଉଁମାନେ ନାରୀ ସଙ୍ଗରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସଙ୍ଗରୁ।

ପ୍ରଜାପତିଃ ସ୍ଵାଂ ଦୁହିତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ ରୂପଧର୍ଷିତଃ । ରୋହିଦ୍ଭୂତାଂ ସୋଽନ୍ଵଧାଵଦ୍ ଋକ୍ଷରୂପୀ ହତତ୍ରପଃ

ପ୍ରଜାପତି ନିଜ ଝିଅଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ରୂପରେ ମନ ହରାଇଗଲେ; ସେ ରୋହିଣୀ ହରିଣୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଜାପତି ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ମୃଗ ରୂପେ ତାଙ୍କୁ ଧାଡ଼ିଲେ।

ତତ୍ସୃଷ୍ଟସୃଷ୍ଟସୃଷ୍ଟେଷୁ କୋ ନ୍ଵଖଣ୍ଡିତଧୀଃ ପୁମାନ୍ । ଋଷିଂ ନାରାଯଣମୃତେ ଯୋଷିନ୍ ମଯ୍ଯେହ ମାଯଯା

ଏମିତି ଅନେକ ଥର ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୋତେ ଭଳି ମାୟାରେ ଗଢ଼ା ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ନାରାୟଣ ଋଷି ଛଡ଼ା କିଏ ଅପରିଭ୍ରମିତ ମନ ରଖିପାରିବେ?

ବଲଂ ମେ ପଶ୍ଯ ମାଯାଯାଃ ସ୍ତ୍ରୀମଯ୍ଯା ଜଯିନୋ ଦିଶାମ୍ । ଯା କରୋତି ପଦାକ୍ରାନ୍ତାନ୍ ଭ୍ରୂଵିଜୃମ୍ଭେଣ କେଵଲମ୍

ମୋ ମାୟାର ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖ, ଯାହା ନାରୀ ରୂପେ ସମସ୍ତ ଦିଗର ବିଜୟୀମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଯାଏ; ସେ କେବଳ ଭୃକୁଟି ଉଠାଇ ମାଟିରେ ଚାଲିଥିବାମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିନ କରିଦିଏ।

ସଙ୍ଗଂ ନ କୁର୍ଯାତ୍ପ୍ରମଦାସୁ ଜାତୁ ଯୋଗସ୍ଯ ପାରଂ ପରମାରୁରୁକ୍ଷୁଃ । ମତ୍ସେଵଯା ପ୍ରତିଲବ୍ଧାତ୍ମଲାଭୋ ଵଦନ୍ତି ଯା ନିରଯଦ୍ଵାରମସ୍ଯ

ଯିଏ ଯୋଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହେ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ନାରୀଙ୍କ ସହିତ ସଂଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୋର ସେବା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାଇଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେ କହନ୍ତି ଏହି ସଂଗ ନରକର ଦ୍ୱାର।

ଯୋପଯାତି ଶନୈର୍ମାଯା ଯୋଷିଦ୍ ଦେଵଵିନିର୍ମିତା । ତାମୀକ୍ଷେତାତ୍ମନୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ତୃଣୈଃ କୂପମିଵାଵୃତମ୍

ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ମୋହିନୀ ମାୟା ନାରୀ ରୂପେ ଶନେ ଶନେ ଆସେ; ଏହାକୁ ନିଜ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ବୋଲି ଚିହ୍ନିବା ଉଚିତ୍, ଯେପରି ଘାସରେ ଢାକା କୁଆଁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।

ଯାଂ ମନ୍ଯତେ ପତିଂ ମୋହାନ୍ ମନ୍ମାଯାମୃଷଭାଯତୀମ୍ । ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵଂ ସ୍ତ୍ରୀସଙ୍ଗତଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିତ୍ତାପତ୍ଯଗୃହପ୍ରଦମ୍

ମନର ଭ୍ରମରେ, ପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେ ମୋର ମାୟା ଓ ଗାୟ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି; ନାରୀଙ୍କ ସଂଗ କରି ଏହି ଜନ୍ମରେ ସେ ନାରୀ ହୋଇଯାନ୍ତି ଏବଂ ଧନ, ସନ୍ତାନ ଓ ଘରରେ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି।

ତାଂ ଆତ୍ମନୋ ଵିଜାନୀଯାତ୍ ପତ୍ଯପତ୍ଯଗୃହାତ୍ମକମ୍ । ଦୈଵୋପସାଦିତଂ ମୃତ୍ଯୁଂ ମୃଗଯୋର୍ଗାଯନଂ ଯଥା

ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ପତି, ସନ୍ତାନ ଓ ଘରର ରୂପରେ ଦେଖେ, ସେ ଜଣେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ମୃତ୍ୟୁ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ୍; ଯେପରି ମୃଗ ପାଇଁ ଶିକାରିଙ୍କ ଗୀତ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ।

ଦେହେନ ଜୀଵଭୂତେନ ଲୋକାତ୍ ଲୋକମନୁଵ୍ରଜନ୍ । ଭୁଞ୍ଜାନ ଏଵ କର୍ମାଣି କରୋତ୍ଯଵିରତଂ ପୁମାନ୍

ଜୀବନ ଥିବା ଦେହ ନେଇ ପୁରୁଷ ଏକ ଲୋକରୁ ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ, ଅବିରତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କରିଥାଏ।

ଜୀଵୋ ହ୍ଯସ୍ଯାନୁଗୋ ଦେହୋ ଭୂତେନ୍ଦ୍ରିଯମନୋମଯଃ । ତନ୍ନିରୋଧୋଽସ୍ଯ ମରଣଂ ଆଵିର୍ଭାଵସ୍ତୁ ସମ୍ଭଵଃ

ଜୀବର ଦେହ ଭୂତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ; ଏହାର ନାଶ ହେଉଛି ମୃତ୍ୟୁ, ଏବଂ ଏହାର ଉଦୟ ହେଉଛି ଜନ୍ମ।

ଦ୍ରଵ୍ଯୋପଲବ୍ଧିସ୍ଥାନସ୍ଯ ଦ୍ରଵ୍ଯେକ୍ଷାଯୋଗ୍ଯତା ଯଦା । ତତ୍ପଞ୍ଚତ୍ଵଂ ଅହଂମାନାଦ୍ ଉତ୍ପତ୍ତିର୍ଦ୍ରଵ୍ଯଦର୍ଶନମ୍

ଯେତେବେଳେ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଖିବା ଉପାୟ ଓ ଦେଖିବାର ଯୋଗ୍ୟତା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ ନାଶ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଖିଲେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଏହାକୁ ଜନ୍ମ କୁହାଯାଏ।

ଯଥାକ୍ଷ୍ଣୋର୍ଦ୍ରଵ୍ଯାଵଯଵ ଦର୍ଶନାଯୋଗ୍ଯତା ଯଦା । ତଦୈଵ ଚକ୍ଷୁଷୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଃ ଦ୍ରଷ୍ଟୃତ୍ଵାଯୋଗ୍ଯତାନଯୋଃ

ଯେପରି ଚକ୍ଷୁ ବା ତାହାର ଅଂଶ ଦେଖିବାର ଯୋଗ୍ୟତା ହରାଇଦେଲେ, ଦେଖୁଥିବା ଲୋକର ଦେଖିବା ଶକ୍ତି ଶେଷ ହୁଏ; ଏଭଳି ଦୁଇଁଟି ଅଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ଦୃଷ୍ଟି ଶେଷ ହୁଏ।

ତସ୍ମାନ୍ନ କାର୍ଯଃ ସନ୍ତ୍ରାସୋ ନ କାର୍ପଣ୍ଯଂ ନ ସମ୍ଭ୍ରମଃ । ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ଜୀଵଗତିଂ ଧୀରୋ ମୁକ୍ତସଙ୍ଗଶ୍ଚରେଦିହ

ସେଥିପାଇଁ ଭୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଦୟା କିମ୍ବା ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଜୀବର ଗତିକୁ ବୁଝି, ଯିଏ ଅସଙ୍ଗ ଓ ଧୀର, ସେ ଏଠାରେ ନିଜେ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍।

ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଯୋଗଵୈରାଗ୍ଯଯୁକ୍ତଯା । ମାଯାଵିରଚିତେ ଲୋକେ ଚରେନ୍ନ୍ଯସ୍ଯ କଲେଵରମ୍

ଯଥାର୍ଥ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ବିରାଗ୍ୟ ଯୋଗିତ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା, ଏହି ମାୟାମୟ ଜଗତରେ ଦେହକୁ ଅଲଗା ଭାବି ଚଲିବା ଉଚିତ୍।

ଭଗଵତଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଃ ଗୋପୀନାଂ ଆଶ୍ଵାସନଂ ଚ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଇତି ଗୋପ୍ଯଃ ପ୍ରଗାଯନ୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରଲପନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ଚିତ୍ରଧା । ରୁରୁଦୁଃ ସୁସ୍ଵରଂ ରାଜନ୍ କୃଷ୍ଣଦର୍ଶନଲାଲସାଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି, ଗୋପୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଗାଇ ଏବଂ କଥା ହେଉଥିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ।

ତାସାମାଵିରଭୂଚ୍ଛୌରିଃ ସ୍ମଯମାନମୁଖାମ୍ବୁଜଃ । ପୀତାମ୍ବରଧରଃ ସ୍ରଗ୍ଵୀ ସାକ୍ଷାନ୍ମନ୍ମଥମନ୍ମଥଃ

ତାପରେ, ହରି ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ହସୁଥିବା ପଦ୍ମମୁଖ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଯିଏ ମନମଥଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରନ୍ତି।

ତଂ ଵିଲୋକ୍ଯାଗତଂ ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରୀତ୍ଯୁତ୍ଫୁଲ୍ଲଦୃଶୋଽବଲାଃ । ଉତ୍ତସ୍ଥୁର୍ଯୁଗପତ୍ ସର୍ଵାଃ ତନ୍ଵଃ ପ୍ରାଣମିଵାଗତମ୍

ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଫେରିଆସିଥିବା ଦେଖି, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦରେ ଖିଲିଗଲା; ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେପରି ଜୀବନ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଫେରିଆସିଛି।