ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଯଜ୍ଞାତ୍ ଗର୍ଜତି ସପ୍ତାହଃ ସପ୍ତାହୋ ଗର୍ଜତି ଵ୍ରତାତ୍ । ତପସୋ ଗର୍ଜତି ପ୍ରୋଚ୍ଚୈଃ ତୀର୍ଥାନ୍ନିତ୍ଯଂ ହି ଗର୍ଜତି

ସପ୍ତାହ ଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ତପସ୍ୟା ଓ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେ, ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ମାନାଯାଏ।

ଯୋଗାତ୍ ଗର୍ଜତି ସପ୍ତାହୋ ଧ୍ଯାନାତ୍ ଜ୍ଞାନାଚ୍ଚ ଗର୍ଜତି । କିଂ ବ୍ରୂମୋ ଗର୍ଜନଂ ତସ୍ଯ ରେ ରେ ଗର୍ଜତି ଗର୍ଜତି

ସପ୍ତାହ ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଜ୍ଞାନକୁ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେ। ଏହାର ମହିମା କଣ କହିବି? ପୁନି ପୁନି ଏହା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଶୌନକ ଉଵାଚ - (ଇଂଦ୍ରଵଂଶା) ସାଶ୍ଚର୍ଯମେତତ୍କଥିତଂ କଥାନକଂ ଜ୍ଞାନାଦିଧର୍ମାନ୍ ଵିଗଣଯ୍ଯ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ । ନିଃଶ୍ରେଯସେ ଭାଗଵତଂ ପୁରାଣଂ ଜାତଂ କୁତୋ ଯୋଗଵିଦାଦିସୂଚକମ୍

ଶୌନକ କହିଲେ — ଏହି କଥା ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ। ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ି ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ମାର୍ଗକୁ ଦେଖାଏ?

ସୂତ ଉଵାଚ - (ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଯଦା କୃଷ୍ଣୋ ଧରାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵପଦଂ ଗନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ । ଏକାଦଶଂ ପରିଶ୍ରୁତ୍ଯାପି ଉଦ୍ଧଵୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ସୂତ କହିଲେ — ଯେବେ କୃଷ୍ଣ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଧାମକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, ସେତେବେଳେ ଏକାଦଶ ମୁଖ୍ୟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଣି, ଉଦ୍ଧବ କଥା କହିଲେ।

ଉଦ୍ଧଵ ଉଵାଚ - ତ୍ଵଂ ତୁ ଯାସ୍ଯସି ଗୋଵିନ୍ଦ ଭକ୍ତକାର୍ଯଂ ଵିଧାଯ ଚ । ମଚ୍ଚିତ୍ତେ ମହତୀ ଚିନ୍ତା ତାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁଖମାଵହ

ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ — ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କର କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଯିବେ। ମୋ ହୃଦୟର ଏହି ଭୟ ଶୁଣି, ଦୟାକରି ଆମକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ।

ଆଗତୋଽଯଂ କଲିର୍ଘୋରୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ପୁନଃ ଖଲାଃ । ତତ୍ସଂଗେନୈଵ ସନ୍ତୋଽପି ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ଉଗ୍ରତାଂ ଯଦା

ଏବେ ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗ ଆସିଗଲା। ପୁଣି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସଂଗରେ ଭଲମାନେ ମଧ୍ୟ କଠୋର ହେଇଯିବେ।

ତଦା ଭାରଵତୀ ଭୂମିଃ ଗୋରୂପେଯଂ କମାଶ୍ରଯେତ୍ । ଅନ୍ଯୋ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ତ୍ରାତା ତ୍ଵତ୍ତଃ କମଲଲୋଚନ

ତେବେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଗାଈ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆଶ୍ରୟ ନେବ। କମଳନୟନ, ତୁମ୍ଭିତିକି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।

ଅତଃ ସସ୍ତୁ ଦଯାଂ କୃତ୍ଵା ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ ମା ଵ୍ରଜ । ଭକ୍ତାର୍ଥଂ ସଗୁଣୋ ଜାତୋ ନିରାକାରୋଽପି ଚିନ୍ମଯଃ

ସେଥିପାଇଁ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ଦୟା କରି ଯିଅନାହିଁ। ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଗୁଣମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛ, ଯଦିଓ ତୁମେ ନିରାକାର ଓ ଚେତନମୟ।

ତ୍ଵଦ୍ ଵିଯୋଗେନ ତେ ଭକ୍ତାଃ କଥଂ ସ୍ଥାସ୍ଯନ୍ତି ଭୂତଲେ । ନିର୍ଗୁଣୋପାସନେ କଷ୍ଟଂ ଅତଃ କିଂଚିଦ୍ ଵିଚାରଯ

ତୁମ ଅଭାବରେ ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ପୃଥିବୀରେ କିପରି ରହିପାରିବେ? ନିର୍ଗୁଣ ଉପାସନା କଠିନ, ତେଣୁ କିଛି ବିଚାର କର।

ଇତି ଉଦ୍ଧଵଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରଭାସେଽଚିନ୍ତଯତ୍ ହରିଃ । ଭକ୍ତାଵଲମ୍ବନାର୍ଥାଯ କିଂ ଵିଧେଯଂ ମଯେତି ଚ

ଉଦ୍ଧବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭାସରେ ହରି ଚିନ୍ତା କଲେ — 'ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ଆଶ୍ରୟ ପାଇବା ପାଇଁ କଣ କରିବି?'

ସ୍ଵକୀଯଂ ଯଦ୍ ଭଵେତ୍ ତେଜଃ ତଚ୍ଚ ଭାଗଵତେଽଦଧାତ୍ । ତିରୋଧାଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋଽଯଂ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗଵତାର୍ଣଵମ୍

ସେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ ରଖିଦେଲେ, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ଏହି ପବିତ୍ର ଭାଗବତ ସାଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତେନେଯଂ ଵାଙ୍‌ମଯୀ ମୂର୍ତିଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଵର୍ତତେ ହରେଃ । ସେଵନାତ୍ ଶ୍ରଵଣାତ୍ ପାଠାତ୍ ଦର୍ଶନାତ୍ ପାପନାଶିନୀ

ଏହି ଶବ୍ଦମୟ ରୂପ ଭାଗବତ ହରିଙ୍କ ନିଜ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ଅଛି; ଏହାକୁ ସେବନ, ଶୁଣିବା, ପଢ଼ିବା କିମ୍ବା ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।

ସପ୍ତାହଶ୍ରଵଣଂ ତେନ ସର୍ଵେଭ୍ଯୋଽପ୍ଯଧିକଂ କୃତମ୍ । ସାଧନାନି ତିରସ୍କୃତ୍ଯ କଲୌ ଧର୍ମୋଽଯମୀରିତଃ

ଏହିପରି, ସପ୍ତାହ ଧରି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ସମସ୍ତ ସାଧନାଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ଘୋଷିତ ହୋଇଛି; ଅନ୍ୟ ସାଧନାକୁ ପଛକୁ ରଖି, କଳିଯୁଗ ପାଇଁ ଏହି ଧର୍ମ କହାଯାଇଛି।

ଦୁଃଖଦାରିଦ୍ର୍ଯ ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯ ପାପପ୍ରକ୍ଷାଲନାଯ ଚ । କାମକ୍ରୋଧ ଜଯାର୍ଥଂ ହି କଲୌ ଧର୍ମୋଽଯମୀରିତଃ

ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅଭାଗ୍ୟ ଓ ପାପ ଦୂର କରିବା, ଏବଂ କାମ ଓ କ୍ରୋଧ ଉପରେ ଜୟ ପାଇବା ପାଇଁ କଳିଯୁଗରେ ଏହି ଧର୍ମ ଘୋଷିତ ହୋଇଛି।

ଅନ୍ଯଥା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ମାଯା ଦେଵୈରପି ସୁଦୁସ୍ତ୍ଯଜା । କଥଂ ତ୍ଯାଜ୍ଯା ଭଵେତ୍ ପୁମ୍ଭିଃ ସପ୍ତାହୋଽତଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ

ଅନ୍ୟଥା, ଭକ୍ତିର ମାୟାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ କିପରି ଛାଡ଼ିପାରିବେ? ଏହିକାରଣରୁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ପ୍ରସ୍ତାବିତ।

ସୂତ ଉଵାଚ - (ଇଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ଏଵଂ ନଗାହଶ୍ରଵଣୋରୁଧର୍ମେ ପ୍ରକାଶ୍ଯମାନେ ଋଷିଭିଃ ସଭାଯାମ୍ । ଆଶ୍ଚର୍ଯମେକଂ ସମଭୂତ୍ ତଦାନୀଂ ତଦୁଚ୍ଯତେ ସଂଶ୍ରୃଣୁ ଶୌନକୋ ତ୍ଵମ୍

ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବରେ ନାଗଶ୍ରବଣଙ୍କ ସଭାରେ ଋଷିମାନେ ଏହି ଧର୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ହେ ଶୌନକ, ଏହାକୁ ଶୁଣ।

ଭକ୍ତିଃ ସୁତୌ ତୌ ତରୁଣୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରେମୈକରୂପା ସହସାଽଵିରାସୀତ୍ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୋଵିନ୍ଦ ହରେ ମୁରାରେ ନାଥେତି ନାମାନି ମୁହୁର୍ଵଦନ୍ତୀ

ଭକ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଯୁବକ ପୁଅଙ୍କୁ ହାତଧରି ଏକାଏକି ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବାରମ୍ବାର 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ', 'ଗୋବିନ୍ଦ', 'ହରେ', 'ମୁରାରି', 'ନାଥ' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।

ତାଂ ଚାଗତାଂ ଭାଗଵତାର୍ଥଭୂଷାଂ ସୁଚାରୁଵେଷାଂ ଦଦୃଶୁଃ ସଦସ୍ଯାଃ । କଥଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା କଥମାଗତେଯଂ ମଧ୍ଯେ ମୁନୀନାମିତି ତର୍କଯନ୍ତଃ

ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭାଗବତର ଅର୍ଥର ଭୂଷଣ ଓ ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକରେ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ; ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏଠାରେ କିପରି ଏସିଲେ ଏବଂ କେଉଁଠୁ ଆସିଲେ?

ଊଚୁଃ କୁମାରା ଵଚନଂ ତଦାନୀଂ କଥାର୍ଥତୋ ନିଶ୍ପତିତାଧୁନେଯମ୍ । ଏଵଂ ଗିରଃ ସା ସସୁତା ନିଶମ୍ଯ ସନତ୍କୁମାରଂ ନିଜଗାଦ ନମ୍ରା

ସେବେଳେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, 'ସେ ଏବେ କଥାର ଅର୍ଥରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛନ୍ତି।' ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ ନମ୍ରତାରେ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଭକ୍ତିରୁଵାଚ - (ଉପେଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ଭଵଦ୍‌ଭିଃ ଅଦ୍ଯୈଵ କୃତାସ୍ମି ପୁଷ୍ଟା କଲିପ୍ରଣଷ୍ଟାପି କଥାରସେନ । କ୍ଵାହଂ ତୁ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯଧୁନା ବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମା ଇଦଂ ତାଂ ଗିରମୂଚିରେ ତେ

ଭକ୍ତି କହିଲେ: 'ଆପଣମାନେ ଆଜି ମୋତେ ପୁଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି, କଳିରେ ମୁଁ ହରାଇଯାଇଥିଲି, ଏହି କଥାର ରସରେ ପୁନି ଜୀବନ ପାଇଛି। ଏବେ ମୁଁ କେଉଁଠି ରହିବି? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।' ଏପରି ସେ କହିଲେ।

(ଇଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ଭକ୍ତେଷୁ ଗୋଵିନ୍ଦସରୂପକର୍ତ୍ରୀ ପ୍ରେମୈକଧର୍ତ୍ରୀ ଭଵରୋଗହନ୍ତ୍ରୀ । ସା ତ୍ଵଂ ଚ ତିଷ୍ଠସ୍ଵ ସୁଧୈର୍ଯସଂଶ୍ରଯା ନିରଂତରଂ ଵୈଷ୍ଣଵମାନସାନି

'ହେ ଭକ୍ତି, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପ ତିଆରି କର, ପ୍ରେମକୁ ଧାରଣ କର, ଭବସଂସାରର ରୋଗ ନଶ୍ଟ କର; ତେଣୁ ଦୃଢ଼ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ସଦା ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ରୁହ।'

(ଉପେଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ତତୋଽପି ଦୋଷାଃ କଲିଜା ଇମେ ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ନ ଶକ୍ତାଃ ପ୍ରଭଵୋଽପି ଲୋକେ । ଏଵଂ ତଦାଜ୍ଞାଵସରେଽପି ଭକ୍ତିଃ ତଦା ନିଷଣ୍ଣା ହରିଦାସଚିତ୍ତେ

ତେଣୁ କଳିର ଦୋଷମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏହି ଜଗତରେ କାମ କରିପାରେ ନାହିଁ; ଏହିପରି ଆଜ୍ଞା ମେଳିଲାପରେ, ଭକ୍ତି ତା'ପରେ ହରିଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଲେ।

(ମାଲିନୀ) ସକଲଭୁଵନମଧ୍ଯେ ନିର୍ଧନାସ୍ତେଽପି ଧନ୍ଯା ନିଵସତି ହୃଦି ଯେଷାଂ ଶ୍ରୀହରେର୍ଭକ୍ତିରେକା । ହରିରପି ନିଜଲୋକଂ ସର୍ଵଥାତୋ ଵିହାଯ ପ୍ରଵିଶତି ହୃଦି ତେଷାଂ ଭକ୍ତିସୂତ୍ରୋପନଦ୍ଧଃ

ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଯେମାନେ ଦରିଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଯଦି କେବଳ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ବସିଛି, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଧନ୍ୟ; କାରଣ ହରି ମଧ୍ୟ ନିଜ ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ି, ଭକ୍ତିର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧି, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।

(ଵସଂତତିଲକା) ବ୍ରୂମୋଽଦ୍ଯ ତେ କିମଧିକଂ ମହମାନମେଵଂ ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମକସ୍ଯ ଭୁଵି ଭାଗଵତାଭିଧସ୍ଯ । ଯତ୍ସଂଶ୍ରଯାତ୍ ନିଗଦିତେ ଲଭତେ ସୁଵକ୍ତା ଶ୍ରୋତାପି କୃଷ୍ଣସମତାମଲମନ୍ଯଧର୍ମୈଃ

ଆଜି ଆମେ ଭୂମିରେ ଯିଏ ଭାଗବତ ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପ, ସେମାନଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଅଧିକ କଣ କହିବୁ? ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ, କଥା କହୁଥିବା ବା ଶୁଣୁଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ସମତା ପାଆନ୍ତି, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ।

ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ - ଚତୁର୍ଥୋଽଧ୍ଯାଯଃ ସପ୍ତାହକଥାଯାଂ ଭଗଵତଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଃ, ଗୋକର୍ଣୋପାଖ୍ଯାନାରମ୍ଭଶ୍ଚ ସୂତ ଉଵାଚ - (ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଅଥ ଵୈଷ୍ଣଵଚିତ୍ତେଷୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭକ୍ତିଂ ଅଲୌକିକୀମ୍ । ନିଜଲୋକଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ

ସୂତ କହିଲେ: ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅଲୌକିକ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭଗବାନ ନିଜ ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

ଵନମାଲୀ ଘନଶ୍ଯାମଃ ପୀତଵାସା ମନୋହରଃ । କାଞ୍ଚୀକଲାପରୁଚିରୋ ଲସନ୍ ମୁକୁଟକୁଣ୍ଡଲଃ

ସେ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଘନମେଘ ଭଳି କଳା, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମନୋହର ରୂପ, ସୁନା ବେଳ୍ଟ ଝଲମଲାଉଥିଲା, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଚମକୁଥିଲା।

ତ୍ରିଭଙ୍‌ଗଲଲିତଶ୍ଚାରୁ କୌସ୍ତୁଭେନ ଵିରାଜିତଃ । କୋଟିମନ୍ମଥଲାଵଣ୍ଯୋ ହରିଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତଃ

ତିନିଭାଙ୍ଗ ଭାବରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, କୋଟି ମନ୍ମଥଙ୍କ ଲାବଣ୍ୟ ଥିଲା, ହରିଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲେ।

ପରମାନନ୍ଦ ଚିନ୍ମୂର୍ତିଃ ମଧୁରୋ ମୁରଲୀଧରଃ । ଆଵିଵେଶ ସ୍ଵଭକ୍ତାନାଂ ହୃଦଯାନି ଅମଲାନି ଚ

ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚିତ୍ସ୍ୱରୂପ, ମଧୁର ମୁରଳୀଧାରୀ; ସେ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପବିତ୍ର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଵୈକୁଣ୍ଠଵାସିନୋ ଯେ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵା ଉଦ୍ଧଵାଦଯଃ । ତତ୍କଥାଶ୍ରଵଣାର୍ଥଂ ତେ ଗୂଢରୂପେଣ ସଂସ୍ଥିତାଃ

ଵୈକୁଣ୍ଠରେ ବସିଥିବା ଯେଉଁ ଭକ୍ତମାନେ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାଗବତମାନେ, ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଗୁପ୍ତ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି।