ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ତଯା କଥିତମାକର୍ଣ୍ଯ ମାନପ୍ରାପ୍ତିଂ ଚ ମାଧଵାତ୍ । ଅଵମାନଂ ଚ ଦୌରାତ୍ମ୍ଯାଦ୍ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଯଯୁଃ ॥ 10.30.

ସେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଓ ମାଧବଙ୍କ ଉତ୍ତର, ଏବଂ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଅବମାନ—ଏସବୁ କଥା ଶୁଣି ଗୋପୀମାନେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ।

ତତୋଽଵିଶନ୍ ଵନଂ ଚନ୍ଦ୍ର ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନା ଯାଵଦ୍ଵିଭାଵ୍ଯତେ । ତମଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟମାଲକ୍ଷ୍ଯ ତତୋ ନିଵଵୃତୁଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ॥ 10.30.

ତାପରେ ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଆଲୋକ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଅନ୍ଧାର ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଫେରିଆସିଲେ।

ତନ୍ମନସ୍କାସ୍ତଦଲାପାସ୍ତଦ୍ଵିଚେଷ୍ଟାସ୍ତଦାତ୍ମିକାଃ । ତଦ୍ଗୁଣାନେଵ ଗାଯନ୍ତ୍ଯୋ ନାତ୍ମଗାରାଣି ସସ୍ମରୁଃ ॥ 10.30.

ସେମାନଙ୍କର ମନ ତାଙ୍କୁ ନେଇ, କଥା ତାଙ୍କୁ ନେଇ, କାମ କାଜ ତାଙ୍କୁ ଅନୁକରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଇ, କେବଳ ତାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରୁଥିଲେ; ନିଜ ଘରକୁ ମନେ ପକାଇଲେ ନାହିଁ।

ପୁନଃ ପୁଲିନମାଗତ୍ଯ କାଲିନ୍ଦ୍ଯାଃ କୃଷ୍ଣଭାଵନାଃ । ସମଵେତା ଜଗୁଃ କୃଷ୍ଣଂ ତଦାଗମନକାଙ୍କ୍ଷିତାଃ ॥ 10.30.

ପୁଣି ଯମୁନା ତଟକୁ ଫେରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ଲଗିରହି, ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଆଗମନ ଆଶା କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ତତୋଽଗ୍ନିମାରୁତୌ ରାଜନ୍ ଅମୁଞ୍ଚନ୍ମୁଖତୋ ରୁଷା । ମହୀଂ ନିର୍ଵୀରୁଧଂ କର୍ତୁଂ ସଂଵର୍ତକ ଇଵାତ୍ଯଯେ

ତାପରେ, ରାଜା, କ୍ରୋଧରେ ସେମାନେ ମୁହଁରୁ ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ସମ୍ବର୍ତ୍ତକ ଅଗ୍ନି ପୃଥିବୀକୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଦିଏ।

ଭସ୍ମସାତ୍ କ୍ରିଯମାଣାନ୍ ତାନ୍ ଦ୍ରୁମାନ୍ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପିତାମହଃ । ଆଗତଃ ଶମଯାମାସ ପୁତ୍ରାନ୍ ବର୍ହିଷ୍ମତୋ ନଯୈଃ

ସେଇ ଗଛମାନେ ଭସ୍ମ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଆସିଲେ ଏବଂ ବର୍ହିଷ୍ମତଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଶାନ୍ତ କଲେ।

ତତ୍ରାଵଶିଷ୍ଟା ଯେ ଵୃକ୍ଷା ଭୀତା ଦୁହିତରଂ ତଦା । ଉଜ୍ଜହ୍ରୁସ୍ତେ ପ୍ରଚେତୋଭ୍ଯ ଉପଦିଷ୍ଟାଃ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା

ତାପରେ, ଯେଉଁ ଗଛମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥିଲେ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପ୍ରଚେତସମାନେକୁ ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଦେଲେ।

ତେ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣ ଆଦେଶାନ୍ ମାରିଷାମୁପଯେମିରେ । ଯସ୍ଯାଂ ମହଦଵଜ୍ଞାନାଦ୍ ଅଜନ୍ଯଜନଯୋନିଜଃ

ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେମାନେ ମାରିଷାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ; ଯାଁଠାରୁ ଏକ ବଡ଼ ଅପରାଧରୁ ଜନମ ନେଲେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକର୍ତ୍ତା।

ଚାକ୍ଷୁଷେ ତ୍ଵନ୍ତରେ ପ୍ରାପ୍ତେ ପ୍ରାକ୍ସର୍ଗେ କାଲଵିଦ୍ରୁତେ । ଯଃ ସସର୍ଜ ପ୍ରଜା ଇଷ୍ଟାଃ ସ ଦକ୍ଷୋ ଦୈଵଚୋଦିତଃ

ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତର ଅନ୍ତରାଳ ଆସିଲାବେଳେ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ସମୟ ଚାଲିଯିବା ସହ, ଦକ୍ଷ ଦେବତାଙ୍କ ଚେତନାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଇଚ୍ଛିତ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ଯୋ ଜାଯମାନଃ ସର୍ଵେଷାଂ ତେଜସ୍ତେଜସ୍ଵିନାଂ ରୁଚା । ସ୍ଵଯୋପାଦତ୍ତ ଦାକ୍ଷ୍ଯାଚ୍ଚ କର୍ମଣାଂ ଦକ୍ଷମବ୍ରୁଵନ୍

ଯିଏ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ତେଜରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜ କୌଶଳ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ ଥିବାରୁ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ 'ଦକ୍ଷ' ବୋଲି କୁହାଯାଇଲା।

ତଂ ପ୍ରଜାସର୍ଗରକ୍ଷାଯାଂ ଅନାଦିରଭିଷିଚ୍ଯ ଚ । ଯୁଯୋଜ ଯୁଯୁଜେଽନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ସ ଵୈ ସର୍ଵପ୍ରଜାପତୀନ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ଓ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆଦିହୀନ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ରାଜା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତି ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ।

ଗୋପୀଗୀତଂ - ଵିରହାର୍ତ ଗୋପୀନାଂ ଭଗଵଦୁପସ୍ଥାନାଯ ପ୍ରାର୍ଥନମ୍ - ଗୋପ୍ଯ ଊଚୁଃ - ( ଶୁଦ୍ଧକାମଦା ) ଜଯତି ତେଽଧିକଂ ଜନ୍ମନା ଵ୍ରଜଃ ଶ୍ରଯତ ଇନ୍ଦିରା ଶଶ୍ଵଦତ୍ର ହି । ଦଯିତ ଦୃଶ୍ଯତାଂ ଦିକ୍ଷୁ ତାଵକା ସ୍ତ୍ଵଯି ଧୃତାସଵସ୍ତ୍ଵାଂ ଵିଚିନ୍ଵତେ

ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ — ତୁମ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରଜ ଅଧିକ ମହିମା ପାଇଛି; ଏଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସଦା ବସିଛନ୍ତି। ପ୍ରିୟ, ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦେଖାଯାଉନ୍ତୁ; ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି।

ଶରଦୁଦାଶଯେ ସାଧୁଜାତସତ୍ ସରସିଜୋଦରଶ୍ରୀମୁଷା ଦୃଶା । ସୁରତନାଥ ତେଽଶୁଲ୍କଦାସିକା ଵରଦ ନିଘ୍ନତୋ ନେହ କିଂ ଵଧଃ

ଶରତ୍କାଳୀନ ରାତିରେ, ତୁମ ଦୃଷ୍ଟି ଗୋଲାପ ଫୁଲର ମଧ୍ୟର ଶୋଭାକୁ ଚୁରି କରେ। ପ୍ରେମର ନାଥ, ଆମେ ତୁମର ମୁଫ୍ତି ଦାସୀ; ଦୟାକରି, ଏଠି ଆମକୁ ମାରିବା ଉଚିତ କି?

ଵିଷଜଲାପ୍ଯଯାଦ୍ ଵ୍ଯାଲରାକ୍ଷସାଦ୍ ଵର୍ଷମାରୁତାଦ୍ ଵୈଦ୍ଯୁତାନଲାତ୍ । ଵୃଷମଯାତ୍ମଜାଦ୍ ଵିଶ୍ଵତୋ ଭଯାଦ୍ ଋଷଭ ତେ ଵଯଂ ରକ୍ଷିତା ମୁହୁଃ

ପାଣିର ବିଷ, ସର୍ପ ରୂପୀ ଦାନବ, ବର୍ଷା, ପବନ, ବିଜୁଳି, ଅଗ୍ନି, ବର୍ଷାଦେବଙ୍କ ପୁଅ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗର ଭୟରୁ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଆମକୁ ପୁନିପୁନି ରକ୍ଷା କରିଛ।

ନ ଖଲୁ ଗୋପୀକାନନ୍ଦନୋ ଭଵାନ୍ ଅଖିଲଦେହିନାଂ ଅନ୍ତରାତ୍ମଦୃକ୍ । ଵିଖନସାର୍ଥିତୋ ଵିଶ୍ଵଗୁପ୍ତଯେ ସଖ ଉଦେଯିଵାନ୍ ସାତ୍ଵତାଂ କୁଲେ

ତୁମେ କେବଳ ଗୋପୀମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ନୁହଁ; ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ବନ୍ଧୁ, ତୁମେ ସାତ୍ୱତ କୁଳରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲ।

ଵିରଚିତାଭଯଂ ଵୃଷ୍ଣିଧୂର୍ଯ ତେ ଚରଣମୀଯୁଷାଂ ସଂସୃତେର୍ଭଯାତ୍ । କରସରୋରୁହଂ କାନ୍ତ କାମଦଂ ଶିରସି ଧେହି ନଃ ଶ୍ରୀକରଗ୍ରହମ୍

ହେ ବୃଷ୍ଣିମାନ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ପାଦ ଯେଉଁମାନେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସଂସାରର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ। ପ୍ରିୟ, ତୁମର କମଳ ହସ୍ତ ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ସେହି ମଙ୍ଗଳମୟ ସ୍ପର୍ଶ ଆମ ମୁଣ୍ଡରେ ଦିଅ।

ଵ୍ରଜଜନାର୍ତିହନ୍ ଵୀର ଯୋଷିତାଂ ନିଜଜନସ୍ମଯଧ୍ଵଂସନସ୍ମିତ । ଭଜ ସଖେ ଭଵତ୍ କିଙ୍‌କରୀଃ ସ୍ମ ନୋ ଜଲରୁହାନନଂ ଚାରୁ ଦର୍ଶଯ

ହେ ବୀର, ବ୍ରଜବାସୀଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ତୁମ ହାସି ନିଜ ଜନଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରେ। ବନ୍ଧୁ, ଆମକୁ ତୁମ ଦାସୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମର କମଳ ମୁହଁ ଦେଖାଅ।

ପ୍ରଣତଦେହିନାଂ ପାପକର୍ଷଣଂ ତୃଣଚରାନୁଗଂ ଶ୍ରୀନିକେତନମ୍ । ଫଣିଫଣାର୍ପିତଂ ତେ ପଦାମ୍ବୁଜଂ କୃଣୁ କୁଚେଷୁ ନଃ କୃନ୍ଧି ହୃଚ୍ଛଯମ୍

ଯେଉଁମାନେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ଘାସ ଚରୁଥିବାମାନଙ୍କ ସହ ଚାଲୁଥିବା, ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ତୁମର କମଳପାଦକୁ ସର୍ପ ତାଙ୍କର ଫଣାରେ ରଖିଥିଲେ; ସେହି ପାଦ ଆମ ଛାତିରେ ରଖି, ଆମ ହୃଦୟର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦୂର କର।

ମଧୁରଯା ଗିରା ଵଲ୍ଗୁଵାକ୍ଯଯା ବୁଧମନୋଜ୍ଞଯା ପୁଷ୍କରେକ୍ଷଣ । ଵିଧିକରୀରିମା ଵୀର ମୁହ୍ଯତୀ ରଧରସୀଧୁନାପ୍ଯାଯଯସ୍ଵ ନଃ

ମଧୁର କଥା, ମନୋହର ଭାଷଣ ଓ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ହେ କମଳନୟନ, ଏସବୁ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ମୁହଁଳା କରୁଛ। ବୀର, ତୁମ ଅଧରର ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ପୋଷଣ କର।

ତଵ କଥାମୃତଂ ତପ୍ତଜୀଵନଂ କଵିଭିରୀଡିତଂ କଲ୍ମଷାପହମ୍ । ଶ୍ରଵଣମଙ୍‌ଗଲଂ ଶ୍ରୀମଦାତତଂ ଭୁଵି ଗୃଣନ୍ତି ଯେ ଭୂରିଦା ଜନାଃ

ତୁମ କଥାର ଅମୃତ ଦୁଃଖିତମାନେ ପାଇଁ ଜୀବନ; କବିମାନେ ଯାହାର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଏହା ପାପ ଦୂର କରେ। ଏହା ଶୁଣିବା ମଙ୍ଗଳ ଓ ଧନ୍ୟତା ଆଣେ; ଏହି କଥାକୁ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାର କରୁଥିବାମାନେ ସତ୍ୟରେ ଦାନଶୀଳ।

ପ୍ରହସିତଂ ପ୍ରିଯ ପ୍ରେମଵୀକ୍ଷଣଂ ଵିହରଣଂ ଚ ତେ ଧ୍ଯାନମଙ୍‌ଗଲମ୍ । ରହସି ସଂଵିଦୋ ଯା ହୃଦି ସ୍ପୃଶଃ କୁହକ ନୋ ମନଃ କ୍ଷୋଭଯନ୍ତି ହି

ପ୍ରିୟ, ତୁମ ହାସି, ପ୍ରେମ ଭରା ଦୃଷ୍ଟି, ଖେଳା, ଧ୍ୟାନ — ସବୁ ମଙ୍ଗଳମୟ। ଗୁପ୍ତ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଯାହା ହୃଦୟକୁ ଛୁଏ, ହେ ମୋହନ, ସେମାନେ ଆମ ମନକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଉଛନ୍ତି।

ଚଲସି ଯଦ୍ ଵ୍ରଜାଚ୍ଚାରଯନ୍ ପଶୂନ୍ ନଲିନସୁନ୍ଦରଂ ନାଥ ତେ ପଦମ୍ । ଶିଲତୃଣାଙ୍‌କୁରୈଃ ସୀଦତୀତି ନଃ କଲିଲତାଂ ମନଃ କାନ୍ତ ଗଚ୍ଛତି

ତୁମେ ବ୍ରଜରୁ ବାହାରି, ଗାଈମାନେ ଚରାଇବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ନାଥ, ତୁମର କମଳପାଦ ପଥର, ଘାସ ଓ ଅଙ୍କୁର ଉପରେ ପଡ଼େ; ଆମ ମନ, ବିରହରେ ଦୁଃଖିତ, ତୁମ ପଛରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ପ୍ରିୟ।

ଦିନପରିକ୍ଷଯେ ନୀଲକୁନ୍ତଲୈଃ ଵନରୁହାନନଂ ବିଭ୍ରଦାଵୃତମ୍ । ଘନରଜସ୍ଵଲଂ ଦର୍ଶଯନ୍ ମୁହୁ ର୍ମନସି ନଃ ସ୍ମରଂ ଵୀର ଯଚ୍ଛସି

ଦିନ ଶେଷରେ, ନୀଳ କେଶ ଓ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମୁହଁ ଧାରଣ କରି, ଘନ ଧୂଳିରେ ଢାକା, ପୁନିପୁନି ଦେଖାଯାଉଛ; ବୀର, ତୁମେ ଆମ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଛ।

ପ୍ରଣତକାମଦଂ ପଦ୍ମଜାର୍ଚିତଂ ଧରଣିମଣ୍ଡନଂ ଧ୍ଯେଯମାପଦି । ଚରଣପଙ୍‌କଜଂ ଶନ୍ତମଂ ଚ ତେ ରମଣ ନଃ ସ୍ତନେଷ୍ଵର୍ପଯାଧିହନ୍

ତୁମର କମଳପାଦ, ଯେଉଁଥିରେ ଶରଣ ନେଲେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯାହାର ପୂଜା କରନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ଶୋଭା, ବିପଦରେ ଧ୍ୟାନ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତିଦାୟକ; ପ୍ରିୟ, ସେହି ପାଦ ଆମ ଛାତିରେ ରଖି, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦୂର କର।

ସୁରତଵର୍ଧନଂ ଶୋକନାଶନଂ ସ୍ଵରିତଵେଣୁନା ସୁଷ୍ଠୁ ଚୁମ୍ବିତମ୍ । ଇତରରାଗଵିସ୍ମାରଣଂ ନୃଣାଂ ଵିତର ଵୀର ନସ୍ତେଽଧରାମୃତମ୍

ତୁମ ଅଧର, ମଧୁର ବାଂଶୀ ଦ୍ୱାରା ଚୁମ୍ବିତ, ପ୍ରେମ ବଢ଼ାଏ ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟ ଆସକ୍ତିକୁ ଭୁଲିଯାଆନ୍ତି; ବୀର, ଆମକୁ ତୁମ ଅଧରର ଅମୃତ ଦିଅ।

ଅଟତି ଯଦ୍ ଭଵାନହ୍ନି କାନନଂ ତ୍ରୁଟିର୍ଯୁଗାଯତେ ତ୍ଵାମପଶ୍ଯତାମ୍ । କୁଟିଲକୁନ୍ତଲଂ ଶ୍ରୀମୁଖଂ ଚ ତେ ଜଡ ଉଦୀକ୍ଷତାଂ ପକ୍ଷ୍ମକୃଦ୍ ଦୃଶାମ୍

ତୁମେ ଦିନେ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଯୁଗ ସମାନ। ତୁମ କୁଞ୍ଚିତ କେଶ ଓ ଶୋଭାମୟ ମୁହଁ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁପଟରେ ଲୁଚିଯାଏ।

ପତିସୁତାନ୍ଵଯଭ୍ରାତୃବାନ୍ଧଵାନ୍ ଅତିଵିଲଙ୍‌ଘ୍ଯ ତେଽନ୍ତ୍ଯଚ୍ଯୁତାଗତାଃ । ଗତିଵିଦସ୍ତଵୋଦ୍ଗୀତମୋହିତାଃ କିତଵ ଯୋଷିତଃ କସ୍ତ୍ଯଜେନ୍ନିଶି

ପତି, ସନ୍ତାନ, ପରିବାର, ଭାଇ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, ଆମେ ଶେଷରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛୁ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ। ତୁମର ମାର୍ଗ ଜାଣି, ତୁମ ଗୀତରେ ମୁହଁଳା, କେଉଁ ନାରୀ ରାତିରେ ଘରକୁ ଫେରିଯିବ?

ରହସି ସଂଵିଦଂ ହୃଚ୍ଛଯୋଦଯଂ ପ୍ରହସିତାନନଂ ପ୍ରେମଵୀକ୍ଷଣମ୍ । ବୃହଦୁରଃ ଶ୍ରିଯୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଧାମ ତେ ମୁହୁରତିସ୍ପୃହା ମୁହ୍ଯତେ ମନଃ

ଗୁପ୍ତ କଥାବାର୍ତ୍ତା, ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ଉଦୟ, ତୁମ ହସିଥିବା ମୁହଁ, ପ୍ରେମ ଭରା ଦୃଷ୍ଟି, ତୁମ ଚଉଡ଼ା ଛାତିର ଶ୍ରୀର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଏସବୁ ଆମ ମନକୁ ପୁନିପୁନି ଆକର୍ଷିତ ଓ ମୁହଁଳା କରେ।

ଵ୍ରଜଵନୌକସାଂ ଵ୍ଯକ୍ତିରଙ୍‌ଗ ତେ ଵୃଜିନହନ୍ତ୍ର୍ଯଲଂ ଵିଶ୍ଵମଙ୍‌ଗଲମ୍ । ତ୍ଯଜ ମନାକ୍ ଚ ନସ୍ତ୍ଵତ୍ସ୍ପୃହାତ୍ମନାଂ ସ୍ଵଜନହୃଦ୍ରୁଜାଂ ଯନ୍ନିଷୂଦନମ୍

ବ୍ରଜରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଶୁଭର ଦେହର ଅବତାର, ତୁମର ଉପସ୍ଥିତି ମାତ୍ରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ। ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ହୃଦୟରେ ଅତିରିକ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ଧରିଛୁ, ସେମାନଙ୍କର ବିୟୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଦୟାକରି ତୁମେ ଆମଠାରୁ ଅଲ୍ପ ଦୂରେ ରୁହ।