ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

କା ସ୍ତ୍ର୍ଯଙ୍‌ଗ ତେ କଲପଦାଯତମୂର୍ଚ୍ଛିତେନ ସମ୍ମୋହିତାର୍ଯଚରିତାନ୍ନ ଚଲେତ୍ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାମ୍ । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସୌଭଗମିଦଂ ଚ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ରୂପଂ ଯଦ୍ ଗୋଦ୍ଵିଜଦ୍ରୁମମୃଗାଃ ପୁଲକାନ୍ଯବିଭ୍ରନ୍

ହେ ପ୍ରିୟ, ତିନି ଲୋକର କେଉଁ ନାରୀ ଆପଣଙ୍କ ମଧୁର କଥା ଓ ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଆକୃଷ୍ଟ ହେବେ ନାହିଁ? ଆପଣଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖି, ଯାହାକୁ ଗାଈ, ପକ୍ଷୀ, ଗଛ ଓ ହରିଣ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖନ୍ତି, କିଏ ଅନ୍ୟଥା ହେବ?

ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଭଵାନ୍ ଵ୍ରଜଭଯାର୍ତିହରୋଽଭିଜାତୋ ଦେଵୋ ଯଥାଽଽଦିପୁରୁଷଃ ସୁରଲୋକଗୋପ୍ତା । ତନ୍ନୋ ନିଧେହି କରପଙ୍‌କଜମାର୍ତବନ୍ଧୋ ତପ୍ତସ୍ତନେଷୁ ଚ ଶିରଃସୁ ଚ କିଙ୍‌କରୀଣାମ୍

ନିଶ୍ଚିତ ଆପଣ ବ୍ରଜରେ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଆଦିପୁରୁଷ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ହେ ଦୁଃଖୀଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ଆପଣଙ୍କ କମଳ ହସ୍ତ ଆମ ଜଳୁଥିବା ଛାତି ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଇତି ଵିକ୍ଲଵିତଂ ତାସାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯୋଗେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ । ପ୍ରହସ୍ଯ ସଦଯଂ ଗୋପୀଃ ଆତ୍ମାରାମୋଽପ୍ଯରୀରମତ୍

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ — ଗୋପୀମାନେଙ୍କର ଭାବଭରା କଥା ଶୁଣି, ଯୋଗୀମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ, ନିଜେ ଆତ୍ମାରାମ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧୁର ହସରେ ଦୟା ପ୍ରକାଶ କଲେ ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ତାଭିଃ ସମେତାଭିରୁଦାରଚେଷ୍ଟିତଃ ପ୍ରିଯେକ୍ଷଣୋତ୍ଫୁଲ୍ଲମୁଖୀଭିରଚ୍ଯୁତଃ । ଉଦାରହାସଦ୍ଵିଜକୁନ୍ଦଦୀଧତିଃ ଵ୍ଯରୋଚତୈଣାଙ୍‌କ ଇଵୋଡୁଭିର୍ଵୃତଃ

ସେଇ ଗୋପୀମାନେ ଆସି, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁହଁ ଖୁସିରେ ଖିଲିଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଚ୍ୟୁତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହସ ଦୁଇଟି ଶ୍ୱେତ କୁନ୍ଦ ଫୁଲ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଉପଗୀଯମାନ ଉଦ୍ଗାଯନ୍ ଵନିତାଶତଯୂଥପଃ । ମାଲାଂ ବିଭ୍ରଦ୍ ଵୈଜଯନ୍ତୀଂ ଵ୍ଯଚରନ୍ ମଣ୍ଡଯନ୍ ଵନମ୍

ସେ ଶତଶଃ ନାରୀମାନେ ସହ ଗୀତ ଗାଇ ଓ ଶୁଣି, ଭୂଷିତ ଭାବେ ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ ଏବଂ ତାହାକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ।

ନଦ୍ଯାଃ ପୁଲିନମାଵିଶ୍ଯ ଗୋପୀଭିର୍ହିମଵାଲୁକମ୍ । ରେମେ ତତ୍ତରଲାନନ୍ଦ କୁମୁଦାମୋଦଵାଯୁନା

ନଦୀର ତଟରେ ହିମ ମାଟିରେ ଗୋପୀମାନେ ସହ ଯାଇ, କୃଷ୍ଣ ମନୋହର କମଳର ଗନ୍ଧ ଭରା ମୃଦୁ ପବନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ବାହୁପ୍ରସାରପରିରମ୍ଭକରାଲକୋରୁ ନୀଵୀସ୍ତନାଲଭନନର୍ମନଖାଗ୍ରପାତୈଃ । କ୍ଷ୍ଵେଲ୍ଯାଵଲୋକହସିତୈର୍ଵ୍ରଜସୁନ୍ଦରୀଣାଂ ଉତ୍ତମ୍ଭଯନ୍ ରତିପତିଂ ରମଯାଞ୍ଚକାର

ବହୁତ ଭାବରେ ବାହୁ ବିସ୍ତାର କରି, ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ଖେଳ, ନୀବି ଖୁଲିଯିବା, ନଖର ସ୍ପର୍ଶ, ହସ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମଧୁର କଥାରେ, କୃଷ୍ଣ ବ୍ରଜର ସୁନ୍ଦରୀମାନେଙ୍କର ମନରେ ରତିଦେବତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ସେମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଏଵଂ ଭଗଵତଃ କୃଷ୍ଣାତ୍ ଲବ୍ଧମାନା ମହାତ୍ମନଃ । ଆତ୍ମାନଂ ମେନିରେ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ମାନିନ୍ଯୋଽଭ୍ଯଧିକଂ ଭୁଵି

ଏଭଳି ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟା ପାଇ ପ୍ରାଚଣ୍ଡ ଗର୍ବିତା ନାରୀମାନେ ନିଜମାନେ ଏ ପୃଥିବୀରେ ସବୁଠାରୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଭାବିଲେ।

ତାସାଂ ତତ୍ ସୌଭଗମଦଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମାନଂ ଚ କେଶଵଃ । ପ୍ରଶମାଯ ପ୍ରସାଦାଯ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଭାଗ୍ୟର ଗର୍ବ ଓ ଅହଂକାର ଦେଖି, କେଶବ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ଓ ଦୟା କରିବା ପାଇଁ ସେଠାରୁ ଏକାକ୍ଷଣରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ପୂର୍ଵାର୍ଧେ ଏକୋନ୍ତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ଉଣତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

( ମାଲିନୀ ) ଭଵଭଯମପହନ୍ତୁଂ ଜ୍ଞାନଵିଜ୍ଞାନସାରଂ ନିଗମକୃଦ୍ ଉପଜହ୍ରେ ଭୃଙ୍ଗଵଦ୍ ଵେଦସାରମ୍ । ଅମୃତମୁଦଧିତଶ୍ଚା ପାଯଯଦ୍ ଭୃତ୍ଯଵର୍ଗାନ୍ ପୁରୁଷଂ ଋଷଭମାଦ୍ଯଂ କୃଷ୍ଣସଂଜ୍ଞଂ ନତୋଽସ୍ମି

ମୁଁ ସେ ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯିଏ ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ବେଦର ସାର ନେଇ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୋଧର ଅମୃତ ନିଜ ପରିଚାରକମାନେ ପାଇଁ ପାନ କରାଇ ଏହି ସଂସାର ଭୟ ଦୂର କରନ୍ତି।

ହରିର୍ଦେହଭୃତାମାତ୍ମା ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରଃ । ତତ୍ପାଦମୂଲଂ ଶରଣଂ ଯତଃ କ୍ଷେମୋ ନୃଣାମିହ

ହରି ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକୃତିର ନାଥ; ତାଙ୍କର ପାଦ ଶରଣ ହେଉଛି, ଯାହାଠାରୁ ଏହି ଜଗତରେ ଲୋକମାନେ ନିରାପତ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ସ ଵୈ ପ୍ରିଯତମଶ୍ଚାତ୍ମା ଯତୋ ନ ଭଯମଣ୍ଵପି । ଇତି ଵେଦ ସ ଵୈ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଯୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ସ ଗୁରୁର୍ହରିଃ

ସେଉଁଠି ଏକମାତ୍ର ପ୍ରିୟ ଆତ୍ମା, ଯାଠାରୁ କିଛିମାତ୍ର ଭୟ ନାହିଁ; ଏହି କଥା ଯିଏ ଜାଣେ, ସେଉଁଠି ପ୍ରକୃତ ପଣ୍ଡିତ, ଏବଂ ଏମିତି ପଣ୍ଡିତ ହେଉଛନ୍ତି ଗୁରୁ ହରି।

ନାରଦ ଉଵାଚ - ପ୍ରଶ୍ନ ଏଵଂ ହି ସଞ୍ଛିନ୍ନୋ ଭଵତଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭ । ଅତ୍ର ମେ ଵଦତୋ ଗୁହ୍ଯଂ ନିଶାମଯ ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍

ନାରଦ କହିଲେ — ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ପ୍ରଶ୍ନ ଏପରି ଉତ୍ତର ମିଳିଲା; ଏବେ ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ଏହି ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ କଥାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।

କ୍ଷୁଦ୍ରଂ ଚରଂ ସୁମନସାଂ ଶରଣେ ମିଥିତ୍ଵା ରକ୍ତଂ ଷଡଙ୍‌ଘ୍ରିଗଣସାମସୁ ଲୁବ୍ଧକର୍ଣମ୍ । ଅଗ୍ରେ ଵୃକାନ୍ ଅସୁତୃପୋଽଵିଗଣଯ୍ଯ ଯାନ୍ତଂ ପୃଷ୍ଠେ ମୃଗଂ ମୃଗଯ ଲୁବ୍ଧକବାଣଭିନ୍ନମ୍

ଏକ ଛୋଟ ଚରିବା ଜନ୍ତୁ, ମୃଦୁ ସ୍ୱଭାବର ନାରୀମାନେ ଥିବା ଆଶ୍ରମକୁ ଶରଣ ନେଇ, ଷଡଘ୍ରୀ ମାନେ ଗାଉଥିବା ମଧୁର ଗୀତରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ତାହାର ଶବ୍ଦ ପାଇଁ ଲୋଭୀ କାନ ଦେଇ, ସାମ୍ନାରେ ଅତୃପ୍ତ ନିରନ୍ତର ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ବଘମାନେ ଥିବାକୁ ଅନଦେଖା କରି ଆଗକୁ ବଢ଼େ; ପଛରେ ଏକ ମୃଗ, ଶିକାରୀର ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ତାହାକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।

ସ ତ୍ଵଂ ଵିଚକ୍ଷ୍ଯ ମୃଗଚେଷ୍ଟିତମାତ୍ମନୋଽନ୍ତଃ ଚିତ୍ତଂ ନିଯଚ୍ଛ ହୃଦି କର୍ଣଧୁନୀଂ ଚ ଚିତ୍ତେ । ଜହ୍ଯଙ୍‌ଗନାଶ୍ରମମସତ୍ ତମଯୂଥଗାଥଂ ପ୍ରୀଣୀହି ହଂସଶରଣଂ ଵିରମ କ୍ରମେଣ

ତେଣୁ, ତୁମେ ମୃଗର ଚଳନ ଦେଖି, ନିଜ ମନକୁ ହୃଦୟରେ ରଖ, ଯେପରି ରଥଚାଳକ ରଶି ଧରିଥାଏ। ମହିଳାମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ସଙ୍ଗ ଛାଡ଼, ହଂସ ଶରଣକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ଦୀରେ ଦୀରେ ନିବୃତ୍ତି ଆଣ।

ରାଜୋଵାଚ - (ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଶ୍ରୁତମନ୍ଵୀକ୍ଷିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଭଗଵାନ୍ ଯଦଭାଷତ । ନୈତଜ୍ଜାନନ୍ତି ଉପାଧ୍ଯାଯାଃ କିଂ ନ ବ୍ରୂଯୁର୍ଵିଦୁର୍ଯଦି

ରାଜା କହିଲେ — ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଭଗବାନ୍ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିଛି। ଯଦି ଉପାଧ୍ୟାୟମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣନ୍ତି, ତେବେ କାହିଁକି ସେମାନେ ଏହା କହନ୍ତିନାହିଁ?

ସଂଶଯୋଽତ୍ର ତୁ ମେ ଵିପ୍ର ସଞ୍ଛିନ୍ନସ୍ତତ୍କୃତୋ ମହାନ୍ । ଋଷଯୋଽପି ହି ମୁହ୍ଯନ୍ତି ଯତ୍ର ନେନ୍ଦ୍ରିଯଵୃତ୍ତଯଃ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ କଥାରେ ମୋର ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେଲା। ଯେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ପହଁଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେଠି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।

କର୍ମାଣ୍ଯାରଭତେ ଯେନ ପୁମାନିହ ଵିହାଯ ତମ୍ । ଅମୁତ୍ରାନ୍ଯେନ ଦେହେନ ଜୁଷ୍ଟାନି ସ ଯଦଶ୍ନୁତେ

ଏଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ଦେହରେ ସେ ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କରେ।

ଇତି ଵେଦଵିଦାଂ ଵାଦଃ ଶ୍ରୂଯତେ ତତ୍ର ତତ୍ର ହ । କର୍ମ ଯତ୍କ୍ରିଯତେ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପରୋକ୍ଷଂ ନ ପ୍ରକାଶତେ

ଏହି କଥା ବେଦ ଜାଣିଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏଠାରେ ସେଠାରେ ଶୁଣାଯାଏ — କର୍ମ ଯେଉଁଠି କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଗୁପ୍ତ ରହିଥାଏ, ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ।

ନାରଦ ଉଵାଚ - ଯେନୈଵାରଭତେ କର୍ମ ତେନୈଵାମୁତ୍ର ତତ୍ପୁମାନ୍ । ଭୁଙ୍‌କ୍ତେ ହି ଅଵ୍ଯଵଧାନେନ ଲିଙ୍‌ଗେନ ମନସା ସ୍ଵଯମ୍

ନାରଦ କହିଲେ — ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ କରେ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜନ୍ମ ପରେ ତାହାର ଫଳ ଅବିରତ ଭାବେ ମନ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ କରେ।

ଶଯାନଂ ଇମଂ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଶ୍ଵସନ୍ତଂ ପୁରୁଷୋ ଯଥା । କର୍ମାତ୍ମନ୍ଯାହିତଂ ଭୁଙ୍‌କ୍ତେ ତାଦୃଶେନେତରେଣ ଵା

ଯେପରି ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଶୁଅଥିବା ଓ ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଦେହ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦେହ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗ କରେ।

ମମୈତେ ମନସା ଯଦ୍ଯଦ୍ ଅସୌ ଅହଂ ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍ । ଗୃହ୍ଣୀଯାତ୍ ତତ୍ପୁମାନ୍ ରାଦ୍ଧଂ କର୍ମ ଯେନ ପୁନର୍ଭଵଃ

ଏହି ପୁରୁଷ ମନରେ 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଲି ଯାହାକୁ ଧାରଣ କରେ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଫଳ ପାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପୁନଃଜନ୍ମ ହୁଏ।

ଯଥାନୁମୀଯତେ ଚିତ୍ତଂ ଉଭଯୈରିନ୍ଦ୍ରିଯେହିତୈଃ । ଏଵଂ ପ୍ରାଗ୍ଦେହଜଂ କର୍ମ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଚିତ୍ତଵୃତ୍ତିଭିଃ

ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ତକୁ ଅନୁମାନ କରାଯାଏ, ସେପରି ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କର୍ମ ମନର ଚଳନ ଦ୍ୱାରା ବୁଝିପାରାଯାଏ।

ନାନୁଭୂତଂ କ୍ଵ ଚାନେନ ଦେହେନାଦୃଷ୍ଟମଶ୍ରୁତମ୍ । କଦାଚିଦ୍ ଉପଲଭ୍ଯେତ ଯଦ୍ ରୂପଂ ଯାଦୃଗାତ୍ମନି

ଏହି ଦେହ ଦ୍ୱାରା କେବେ ଦେଖିବା, ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ଅନୁଭବ କରିବା ହୋଇନାହିଁ; ତଥାପି, କେତେବେଳେ ଏହି ରୂପଟି ନିଜ ମନରେ ଅନୁଭବ ହେବା ସମ୍ଭବ।

ତେନାସ୍ଯ ତାଦୃଶଂ ରାଜନ୍ ଲିଙ୍‌ଗିନୋ ଦେହସମ୍ଭଵମ୍ । ଶ୍ରଦ୍ଧତ୍ସ୍ଵାନନୁଭୂତୋଽର୍ଥୋ ନ ମନଃ ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହତି

ଏହିପରି, ରାଜା, ଦେହଧାରୀ ଜୀବ ଏପରି ରୂପକୁ ଦେହରୁ ପାଇଥାଏ; ଯାହାକୁ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରିନାହିଁ, ଏହାକୁ ମନେ ବୁଝିପାରିବା ନୁହେଁ।

ମନ ଏଵ ମନୁଷ୍ଯସ୍ଯ ପୂର୍ଵରୂପାଣି ଶଂସତି । ଭଵିଷ୍ଯତଶ୍ଚ ଭଦ୍ରଂ ତେ ତଥୈଵ ନ ଭଵିଷ୍ଯତଃ

ମନେ ଏକାକି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ରୂପ, ଭବିଷ୍ୟତର ଓ ଯେଉଁଠି ହେବ ନାହିଁ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଜଣାଇଥାଏ। ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ।

ଅଦୃଷ୍ଟମଶ୍ରୁତଂ ଚାତ୍ର କ୍ଵଚିତ୍ ମନସି ଦୃଶ୍ଯତେ । ଯଥା ତଥାନୁମନ୍ତଵ୍ଯଂ ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଶ୍ରଯମ୍

ଏଠି କେବେ କେବେ ଯାହା ଦେଖିନାହିଁ କିମ୍ବା ଶୁଣିନାହିଁ, ତାହା ମନରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହିପରି ଦେଶ, କାଳ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଅନୁମାନ କରିବା ଉଚିତ।