ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଏଵଂ କ୍ରିଯାଯୋଗପଥୈଃ ପୁମାନ୍ଵୈଦିକତାନ୍ତ୍ରିକୈଃ । ଅର୍ଚନ୍ ଉଭଯତଃ ସିଦ୍ଧିଂ ମତ୍ତୋ ଵିନ୍ଦତ୍ଯଭୀପ୍ସିତାମ୍

ଏହିପରି ରିତିରେ, ବେଦ ଓ ତନ୍ତ୍ର ଦୁଇ ପଥରେ କ୍ରିୟା ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଲୋକେ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୋଠାରୁ ଦୁଇପ୍ରକାର ଆବଶ୍ୟକ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।

ମଦର୍ଚାଂ ସମ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ମନ୍ଦିରଂ କାରଯେଦ୍ ଦୃଢମ୍ । ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନାନି ରମ୍ଯାଣି ପୂଜାଯାତ୍ରୋତ୍ସଵାଶ୍ରିତାନ୍

ମୋର ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନା କରି, ଦୃଢ଼ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ପୂଜା ଓ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ରମ୍ୟ ଫୁଲବାଗ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।

ପୂଜାଦୀନାଂ ପ୍ରଵାହାର୍ଥଂ ମହାପର୍ଵସ୍ଵଥାନ୍ଵହମ୍ । କ୍ଷେତ୍ରାପଣପୁରଗ୍ରାମାନ୍ ଦତ୍ତ୍ଵା ମତ୍ସାର୍ଷ୍ଟିତାମିଯାତ୍

ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଅବିରତ ପ୍ରବାହ ପାଇଁ, ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଓ ପ୍ରତିଦିନ, କ୍ଷେତ୍ର, ଦୋକାନ, ସହର ଓ ଗାଁ ଦାନ କରି, ମୋର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅ।

ପ୍ରତିଷ୍ଠଯା ସାର୍ଵଭୌମଂ ସଦ୍ମନା ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ । ପୂଜାଦିନା ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ତ୍ରିଭିର୍ମତ୍ସାମ୍ଯତାମିଯାତ୍

ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ସେ ତିନି ଲୋକରେ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ନିବାସ କରେ। ପୂଜା ଓ ଏହାଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପାଏ ଓ ତିନି ପ୍ରକାରେ ମୋ ସମତାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ।

ମାମେଵ ନୈରପେକ୍ଷ୍ଯେଣ ଭକ୍ତିଯୋଗେନ ଵିନ୍ଦତି । ଭକ୍ତିଯୋଗଂ ସ ଲଭତେ ଏଵଂ ଯଃ ପୂଜଯେତ ମାମ୍

ଏହିପରି ନିର୍ମୋହ ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ କେବଳ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏଭଳି ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ମୋତେ ପୂଜା କରେ, ସେ ଭକ୍ତିର ପଥ ପାଏ।

ଯଃ ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରୈର୍ଦତ୍ତାଂ ହରେତ ସୁରଵିପ୍ରଯୋଃ । ଵୃତ୍ତିଂ ସ ଜାଯତେ ଵିଡ୍ଭୁଗ୍ ଵର୍ଷାଣାଂ ଅଯୁତାଯୁତମ୍

ଯେଉଁଠି ନିଜେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଦେବତା ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ କରିଥିବା ବସ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଜୀବିକା ପାଇଁ ନେଇଯାଏ, ସେ ଦଶ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳ ଭକ୍ଷଣ କରିବ।

କର୍ତୁଶ୍ଚ ସାରଥେହେତୋଃ ଅନୁମୋଦିତୁରେଵ ଚ । କର୍ମଣାଂ ଭାଗିନଃ ପ୍ରେତ୍ଯ ଭୂଯୋ ଭୂଯସି ତତ୍ଫଲମ୍

କର୍ତ୍ତା, ତାହାର ସାର ଓ ଅନୁମୋଦନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳର ଭାଗୀ ହୋଇ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପୁଣିପୁଣି ବଡ଼ ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି।

ଵିକାଲେଽଵଗାହନାଦ୍ ଵରୁଣଦୂତେନ ଵରୁଣାଲଯଂ ନୀତସ୍ଯ ନଂଦସ୍ଯ ଭଗଵତା ପୁନରନଯନମ୍ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ନିରାହାରଃ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ସ୍ନାତୁଂ ନନ୍ଦସ୍ତୁ କାଲିନ୍ଦ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଜଲମାଵିଶତ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଏକାଦଶୀ ଦିନ ଉପବାସ ରହି, ନନ୍ଦ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ସେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵାନଯଦ୍ ଭୃତ୍ଯୋ ଵରୁଣସ୍ଯାସୁରୋଽନ୍ତିକମ୍ । ଅଵଜ୍ଞାଯାସୁରୀଂ ଵେଲାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟମୁଦକଂ ନିଶି

ସେ ରାତିରେ ଅସୁରୀ ସୀମା ଅବହେଳା କରି ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ବରୁଣଙ୍କ ଦାସ ଏକ ଅସୁର ତାଙ୍କୁ ଧରି ବରୁଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ନେଇଗଲା।

ଚୁକ୍ରୁଶୁସ୍ତମପଶ୍ଯନ୍ତଃ କୃଷ୍ଣ ରାମେତି ଗୋପକାଃ । ଭଗଵାଂସ୍ତଦୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ପିତରଂ ଵରୁଣାହୃତମ୍ । ତଦନ୍ତିକଂ ଗତୋ ରାଜନ୍ ସ୍ଵାନାମଭଯଦୋ ଵିଭୁଃ

ଗୋପାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ଡାକିଲେ—“କୃଷ୍ଣ! ରାମ!”। ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କର ଡାକ ଶୁଣି, ବୁଝିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ବାପାକୁ ବରୁଣ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି। ଏହା ଜାଣି, ହେ ରାଜା, ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରୁଥିବା ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ୍ ସେଠାକୁ ଗଲେ।

ପ୍ରାପ୍ତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ହୃଷୀକେଶଂ ଲୋକପାଲଃ ସପର୍ଯଯା । ମହତ୍ଯା ପୂଜଯିତ୍ଵାଽଽହ ତଦ୍ଦର୍ଶନମହୋତ୍ସଵଃ

ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଲୋକପାଳ ବଡ଼ ସମ୍ମାନରେ ସେଉଁଠି ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ଭଲଭାବେ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଏହି ଅବସରକୁ ଉତ୍ସବ ଭାବେ ଗଣି କଥା କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଵରୁଣ ଉଵାଚ - ଅଦ୍ଯ ମେ ନିଭୃତୋ ଦେହୋ ଅଦ୍ଯୈଵାର୍ଥୋଽଧିଗତଃ ପ୍ରଭୋ । ତ୍ଵତ୍ପାଦଭାଜୋ ଭଗଵନ୍ ଅଵାପୁଃ ପାରମଧ୍ଵନଃ

ଶ୍ରୀବରୁଣ କହିଲେ—“ଆଜି ମୋ ଦେହ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଆଜି ମୋ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲା। ଭଗବାନ୍, ଆପଣଙ୍କର ଚରଣରେ ଭକ୍ତି ରଖୁଥିବାମାନେ ଏହି ଜୀବନର ଅନ୍ତିମ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।”

ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭଗଵତେ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପରମାତ୍ମନେ । ନ ଯତ୍ର ଶ୍ରୂଯତେ ମାଯା ଲୋକସୃଷ୍ଟିଵିକଲ୍ପନା

ଭଗବାନ୍, ପରମାତ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମା ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେଉଁଠାରେ ମାୟା ଓ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିର କଳ୍ପନା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ ନାହିଁ।

ଅଜାନତା ମାମକେନ ମୂଢେନାକାର୍ଯଵେଦିନା । ଆନୀତୋଽଯଂ ତଵ ପିତା ତଦ୍ ଭଵାନ୍ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହତି

ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ମୂଢ଼ତାରେ, ଯାହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତାହା ଅଜାଣି ଆପଣଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆସିଛି। ଦୟାକରି ଏହି ଅପରାଧକୁ ମାଫ କରନ୍ତୁ।

ମମାପ୍ଯନୁଗ୍ରହଂ କୃଷ୍ଣ କର୍ତୁଂ ଅର୍ହସ୍ଯଶେଷଦୃକ୍ । ଗୋଵିନ୍ଦ ନୀଯତାମେଷ ପିତା ତେ ପିତୃଵତ୍ସଲ

ହେ କୃଷ୍ଣ, ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା ଆପଣ, ଦୟାକରି ମୋ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ କୃପା କରନ୍ତୁ। ଗୋବିନ୍ଦ, ବାପାଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ଆପଣ, ଆପଣଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ନେଇଯିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵଂ ପ୍ରସାଦିତଃ କୃଷ୍ଣୋ ଭଗଵାନ୍ ଈଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ । ଆଦାଯାଗାତ୍ ସ୍ଵପିତରଂ ବନ୍ଧୂନାଂ ଚାଵହନ୍ ମୁଦମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ—ଏଭଳି ଭାବେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ନେଇ ଫେରିଲେ ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଲେ।

ନନ୍ଦସ୍ତ୍ଵତୀନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକପାଲମହୋଦଯମ୍ । କୃଷ୍ଣେ ଚ ସନ୍ନତିଂ ତେଷାଂ ଜ୍ଞାତିଭ୍ଯୋ ଵିସ୍ମିତୋଽବ୍ରଵୀତ୍

ନନ୍ଦ, ଲୋକପାଳଙ୍କ ଅସାଧାରଣ ମହିମା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ଜଣାସମ୍ପର୍କୀୟମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।

ତେ ଚୌତ୍ସୁକ୍ଯଧିଯୋ ରାଜନ୍ ମତ୍ଵା ଗୋପାସ୍ତମୀଶ୍ଵରମ୍ । ଅପି ନଃ ସ୍ଵଗତିଂ ସୂକ୍ଷ୍ମାଂ ଉପାଧାସ୍ଯଦଧୀଶ୍ଵରଃ

ହେ ରାଜା, ସେଇ ଗୋପାମାନେ ଉତ୍ସୁକ ମନରେ ଭାବିଲେ—‘ଏହି ପ୍ରଭୁ କି ଆମର ସ୍ୱ ଗତି, ଗୁପ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଦେଖେଇବେ କି?’

ଇତି ସ୍ଵାନାଂ ସ ଭଗଵାନ୍ ଵିଜ୍ଞାଯାଖିଲଦୃକ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ସଙ୍‌କଲ୍ପସିଦ୍ଧଯେ ତେଷାଂ କୃପଯୈତଦଚିନ୍ତଯତ୍

ସେ ଭଗବାନ୍, ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ମନ ଜାଣି, ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ କୃପାରେ ଏହି ଭାବ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଜନୋ ଵୈ ଲୋକ ଏତସ୍ମିନ୍ ଅଵିଦ୍ଯାକାମକର୍ମଭିଃ । ଉଚ୍ଚାଵଚାସୁ ଗତିଷୁ ନ ଵେଦ ସ୍ଵାଂ ଗତିଂ ଭ୍ରମନ୍

ଏହି ଜଗତରେ ଲୋକମାନେ ଅଜ୍ଞାନ, ଆସା ଓ କର୍ମରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ-ନୀଚ ଗତିରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ନିଜର ସତ୍ୟ ଗତି ଜାଣିପାରୁନାହାନ୍ତି।

ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ମହାକାରୁଣିକୋ ହରିଃ । ଦର୍ଶଯାମାସ ଲୋକଂ ସ୍ଵଂ ଗୋପାନାଂ ତମସଃ ପରମ୍

ଏଭଳି ଭାବି, ମହାକୃପାଳୁ ଭଗବାନ୍ ହରି ଗୋପାମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ପାରାପାର ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଦେଖେଇଲେ।

ସତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନମନନ୍ତଂ ଯଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଯୋତିଃ ସନାତନମ୍ । ଯଦ୍ଧି ପଶ୍ଯନ୍ତି ମୁନଯୋ ଗୁଣାପାଯେ ସମାହିତାଃ

ଯାହା ସତ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନନ୍ତ, ସେଇ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା, ଶାଶ୍ୱତ ଜ୍ୟୋତି, ଯାହାକୁ ମୁନିମାନେ ଗୁଣ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ମନ ଏକାଗ୍ର କଲେ ଦେଖନ୍ତି।

ତେ ତୁ ବ୍ରହ୍ମହ୍ରଦଂ ନୀତା ମଗ୍ନାଃ କୃଷ୍ଣେନ ଚୋଦ୍‌ଧୃତାଃ । ଦଦୃଶୁର୍ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକଂ ଯତ୍ରାକ୍ରୂରୋଽଧ୍ଯଗାତ୍ ପୁରା

ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାହ୍ରଦରେ ନେଇଯାଇ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଡୁବାଇ ଉଠାଯାଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାକୁ ପୂର୍ବେ ଅକୃରୁର ଗଲେ।

ନନ୍ଦାଦଯସ୍ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମାନନ୍ଦନିଵୃତାଃ । କୃଷ୍ଣଂ ଚ ତତ୍ରଚ୍ଛନ୍ଦୋଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନଂ ସୁଵିସ୍ମିତାଃ

ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଦେଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ସେଠାରେ ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣୁଛନ୍ତି।

ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଦଶମସ୍କନ୍ଧେ ପୂର୍ଵାର୍ଧେ ଅଷ୍ଟାଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମାର୍ଧ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଅଷ୍ଟାବିଂଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।

ଜ୍ଞାନଂ ଵିଵେକୋ ନିଗମସ୍ତପଶ୍ଚ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମୈତିହ୍ଯମଥାନୁମାନମ୍ । ଆଦ୍ଯନ୍ତଯୋରସ୍ଯ ଯଦେଵ କେଵଲଂ କାଲଶ୍ଚ ହେତୁଶ୍ଚ ତଦେଵ ମଧ୍ଯେ

ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ, ଶାସ୍ତ୍ର, ତପସ୍ୟା, ନିଜ ଅନୁଭବ, ପୁରାତନ କଥା ଓ ତର୍କ—ଏହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ଯାହା ଅଛି, ସେଇ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି; ସମୟ ଓ କାରଣ ମଧ୍ୟ ସେଇ।

ଯଥା ହିରଣ୍ଯଂ ସ୍ଵକୃତଂ ପୁରସ୍ତାତ୍ ପଶ୍ଚାଚ୍ଚ ସର୍ଵସ୍ଯ ହିରଣ୍ମଯସ୍ଯ । ତଦେଵ ମଧ୍ଯେ ଵ୍ଯଵହାର୍ଯମାଣଂ ନାନାପଦେଶୈରହମସ୍ଯ ତଦ୍ଵତ୍

ଯେପରି ନିଜେ କରାଯାଇଥିବା ସୁନା ଆଗରୁ ପଛ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ସୁନାର ଜିନିଷରେ ଥାଏ, ସେପରି ବିଭିନ୍ନ ନାମ ଓ ଚିହ୍ନର ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସେଇ ଏକ।

ଵିଜ୍ଞାନମେତତ୍ ତ୍ରିଯଵସ୍ଥମଙ୍ଗ ଗୁଣତ୍ରଯଂ କାରଣକାର୍ଯକର୍ତୃ । ସମନ୍ଵଯେନ ଵ୍ଯତିରେକତଶ୍ଚ ଯେନୈଵ ତୁର୍ଯେଣ ତଦେଵ ସତ୍ଯମ୍

ହେ ପ୍ରିୟ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ତିନି ପ୍ରକାର ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି—ତିନି ଗୁଣ, କାରଣ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କର୍ତ୍ତା ଭାବରେ। ଏହା ଯେତେବେଳେ ଏକାଠି ହୁଏ କିମ୍ବା ଅଲଗା ହୁଏ, ସେଥିରେ ଯେଉଁଥିରେ ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ସେଇଁଟି ହିଁ ସତ୍ୟ।

ନ ଯତ୍ପୁରସ୍ତାଦ୍ ଉତ ଯନ୍ନ ପଶ୍ଚାନ୍ ମଧ୍ଯେ ଚ ତନ୍ନ ଵ୍ଯପଦେଶମାତ୍ରମ୍ । ଭୂତଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ଚ ପରେଣ ଯଦ୍ ଯତ୍ ତଦେଵ ତତ୍ ସ୍ଯାଦିତି ମେ ମନୀଷା

ଯାହା ଆଗରୁ ନାହିଁ, ପଛରୁ ନାହିଁ, ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କେବଳ ନାମମାତ୍ର ଅଛି। ଯାହାକୁ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ସତ୍ୟ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେଇଁଟି ହିଁ ଅଛି—ମୋର ମତ ଏହିପରି।