ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ତପ୍ତଜାମ୍ବୂନଦପ୍ରଖ୍ଯଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାମ୍ବୁଜୈଃ । ଲସଚ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଶାନ୍ତଂ ପଦ୍ମକିଞ୍ଜଲ୍କଵାସସମ୍

ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମଧାରୀ, ଚାରିଟି ହାତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶାନ୍ତ ଓ ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁ ରଙ୍ଗର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ମୋର ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଫୁରତ୍କିରୀଟକଟକ କଟିସୂତ୍ରଵରାଙ୍ଗଦମ୍ । ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଂ ଭ୍ରାଜତ୍ କୌସ୍ତୁଭଂ ଵନମାଲିନମ୍

ତାହାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଚମକୁଥିବା ମୁକୁଟ, ହାତରେ କଙ୍କଣ, କମରରେ ମେଖଳା ଓ ଭୂଷଣ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ଦେହରେ ଚମକୁଥିବା କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ଫୁଲର ମାଳା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲେ।

ଧ୍ଯାଯନ୍ନଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଦାରୂଣି ହଵିଷାଭିଘୃତାନି ଚ । ପ୍ରାସ୍ଯାଜ୍ଯଭାଗାଵାଘାରୌ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚାଜ୍ଯପ୍ଲୁତଂ ହଵିଃ

ଧ୍ୟାନ କରି ଓ ପୂଜା କରି, ସେ ଦାରୁ ଓ ଘିଅରେ ଭିଜାଇଥିବା ହବି ଅର୍ପଣ କରେ। ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଘିଅ ଭାଗ ଦେଇ, ପୁଣି ଘିଅରେ ଡୁବାଇଥିବା ହବି ଅର୍ପଣ କରେ।

ଅଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯାଥ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପାର୍ଷଦେଭ୍ଯୋ ବଲିଂ ହରେତ୍ । ମୂଲମନ୍ତ୍ରଂ ଜପେଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ମରନ୍ନାରାଯଣାତ୍ମକମ୍

ପୂଜା କରି ଓ ଶୀର୍ଷ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ପାର୍ଷଦମାନେଙ୍କୁ ବଳି ଦେଇଥାଏ। ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରେ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ସ୍ମରଣ କରେ।

ଦତ୍ତ୍ଵାଽଽଚମନମୁଚ୍ଛେଷଂ ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନାଯ କଲ୍ପଯେତ୍ । ମୁଖଵାସଂ ସୁରଭିମତ୍ ତାମ୍ବୂଲାଦ୍ଯମଥାହଯେତ୍

ଅଞ୍ଜଳି ଜଳ ଓ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଦେଇ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଷ୍ୱକ୍ଷେଣଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ। ପରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମୁଖଶୁଧି, ଯେପରିକି ପାନ ଇତ୍ୟାଦି ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କରେ।

ଉପଗାଯନ୍ ଗୃଣନ୍ ନୃତ୍ଯନ୍ କର୍ମାଣି ଅଭିନଯନ୍ ମମ । ମତ୍କଥାଃ ଶ୍ରାଵଯନ୍ ଶ୍ରୃଣ୍ଵନ୍ ମୁହୂର୍ତଂ କ୍ଷଣିକୋ ଭଵେତ୍

ଗାଇ, ସ୍ତୁତି କରି, ନୃତ୍ୟ କରି, ମୋର କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଅଭିନୟ କରି, ମୋର କଥା ଶୁଣି ଓ ଶୁଣାଇ, ସେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଏହିରେ ଲୀନ ହୁଏ।

ସ୍ତଵୈରୁଚ୍ଚାଵଚୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ପୌରାଣୈଃ ପ୍ରାକୃତୈରପି । ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍ ଇତି ଵନ୍ଦେତ ଦଣ୍ଡଵତ୍

ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ସ୍ତୁତି, ପୁରାଣ ଓ ସାଧାରଣ ଭାଷାରେ ଥିବା ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରି, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କର' ବୋଲି ପ୍ରଣାମ କରେ।

ଶିରୋ ମତ୍ପାଦଯୋଃ କୃତ୍ଵା ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚ ପରସ୍ପରମ୍ । ପ୍ରପନ୍ନଂ ପାହି ମାମୀଶ ଭୀତଂ ମୃତ୍ଯୁଗ୍ରହାର୍ଣଵାତ୍

ମୁଣ୍ଡ ମୋର ପାଦ ତଳେ ରଖି, ହାତ ଦୁଇଟିକୁ ଆଡ଼କୁ ରଖି, ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ତାହାର ଫାନ୍ଦରୁ ଡରି ସରଣାଗତ ହୋଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର' ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରେ।

ଇତି ଶେଷାଂ ମଯା ଦତ୍ତାଂ ଶିରସ୍ଯାଧାଯ ସାଦରମ୍ । ଉଦ୍ଵାସଯେଦ୍ ଚେଦ୍ ଉଦ୍ଵାସ୍ଯଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଜ୍ଯୋତିଷି ତତ୍ପୁନଃ

ଏପରି ଭାବରେ, ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ଶିରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଧରି, ଯଦି ପୂଜା ସମାପ୍ତ କରିବାକୁ ହୁଏ, ସେ ଆଦର ସହିତ ତାହାକୁ ଆଲୋକରେ ଫେରାଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପୁଣି ପରମ ଜ୍ୟୋତିରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଅର୍ଚାଦିଷୁ ଯଦା ଯତ୍ର ଶ୍ରଦ୍ଧା ମାଂ ତତ୍ର ଚାର୍ଚଯେତ୍ । ସର୍ଵଭୂତେଷ୍ଵାତ୍ମନି ଚ ସର୍ଵାତ୍ମାହଂ ଅଵସ୍ଥିତଃ

ଯେଉଁଠାରେ ଓ ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ମୋତେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କାରଣ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଆତ୍ମାରେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭାବେ ବସିଛି।

ଏଵଂ କ୍ରିଯାଯୋଗପଥୈଃ ପୁମାନ୍ଵୈଦିକତାନ୍ତ୍ରିକୈଃ । ଅର୍ଚନ୍ ଉଭଯତଃ ସିଦ୍ଧିଂ ମତ୍ତୋ ଵିନ୍ଦତ୍ଯଭୀପ୍ସିତାମ୍

ଏହିପରି ରିତିରେ, ବେଦ ଓ ତନ୍ତ୍ର ଦୁଇ ପଥରେ କ୍ରିୟା ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଲୋକେ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୋଠାରୁ ଦୁଇପ୍ରକାର ଆବଶ୍ୟକ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।

ମଦର୍ଚାଂ ସମ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ମନ୍ଦିରଂ କାରଯେଦ୍ ଦୃଢମ୍ । ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନାନି ରମ୍ଯାଣି ପୂଜାଯାତ୍ରୋତ୍ସଵାଶ୍ରିତାନ୍

ମୋର ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନା କରି, ଦୃଢ଼ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ପୂଜା ଓ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ରମ୍ୟ ଫୁଲବାଗ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।

ପୂଜାଦୀନାଂ ପ୍ରଵାହାର୍ଥଂ ମହାପର୍ଵସ୍ଵଥାନ୍ଵହମ୍ । କ୍ଷେତ୍ରାପଣପୁରଗ୍ରାମାନ୍ ଦତ୍ତ୍ଵା ମତ୍ସାର୍ଷ୍ଟିତାମିଯାତ୍

ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଅବିରତ ପ୍ରବାହ ପାଇଁ, ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଓ ପ୍ରତିଦିନ, କ୍ଷେତ୍ର, ଦୋକାନ, ସହର ଓ ଗାଁ ଦାନ କରି, ମୋର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅ।

ପ୍ରତିଷ୍ଠଯା ସାର୍ଵଭୌମଂ ସଦ୍ମନା ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ । ପୂଜାଦିନା ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ତ୍ରିଭିର୍ମତ୍ସାମ୍ଯତାମିଯାତ୍

ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ସେ ତିନି ଲୋକରେ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ନିବାସ କରେ। ପୂଜା ଓ ଏହାଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପାଏ ଓ ତିନି ପ୍ରକାରେ ମୋ ସମତାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ।

ମାମେଵ ନୈରପେକ୍ଷ୍ଯେଣ ଭକ୍ତିଯୋଗେନ ଵିନ୍ଦତି । ଭକ୍ତିଯୋଗଂ ସ ଲଭତେ ଏଵଂ ଯଃ ପୂଜଯେତ ମାମ୍

ଏହିପରି ନିର୍ମୋହ ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ କେବଳ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏଭଳି ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ମୋତେ ପୂଜା କରେ, ସେ ଭକ୍ତିର ପଥ ପାଏ।

ଯଃ ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରୈର୍ଦତ୍ତାଂ ହରେତ ସୁରଵିପ୍ରଯୋଃ । ଵୃତ୍ତିଂ ସ ଜାଯତେ ଵିଡ୍ଭୁଗ୍ ଵର୍ଷାଣାଂ ଅଯୁତାଯୁତମ୍

ଯେଉଁଠି ନିଜେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଦେବତା ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ କରିଥିବା ବସ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଜୀବିକା ପାଇଁ ନେଇଯାଏ, ସେ ଦଶ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳ ଭକ୍ଷଣ କରିବ।

କର୍ତୁଶ୍ଚ ସାରଥେହେତୋଃ ଅନୁମୋଦିତୁରେଵ ଚ । କର୍ମଣାଂ ଭାଗିନଃ ପ୍ରେତ୍ଯ ଭୂଯୋ ଭୂଯସି ତତ୍ଫଲମ୍

କର୍ତ୍ତା, ତାହାର ସାର ଓ ଅନୁମୋଦନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳର ଭାଗୀ ହୋଇ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପୁଣିପୁଣି ବଡ଼ ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି।

ଵିକାଲେଽଵଗାହନାଦ୍ ଵରୁଣଦୂତେନ ଵରୁଣାଲଯଂ ନୀତସ୍ଯ ନଂଦସ୍ଯ ଭଗଵତା ପୁନରନଯନମ୍ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ନିରାହାରଃ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ସ୍ନାତୁଂ ନନ୍ଦସ୍ତୁ କାଲିନ୍ଦ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଜଲମାଵିଶତ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଏକାଦଶୀ ଦିନ ଉପବାସ ରହି, ନନ୍ଦ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ସେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵାନଯଦ୍ ଭୃତ୍ଯୋ ଵରୁଣସ୍ଯାସୁରୋଽନ୍ତିକମ୍ । ଅଵଜ୍ଞାଯାସୁରୀଂ ଵେଲାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟମୁଦକଂ ନିଶି

ସେ ରାତିରେ ଅସୁରୀ ସୀମା ଅବହେଳା କରି ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ବରୁଣଙ୍କ ଦାସ ଏକ ଅସୁର ତାଙ୍କୁ ଧରି ବରୁଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ନେଇଗଲା।

ଚୁକ୍ରୁଶୁସ୍ତମପଶ୍ଯନ୍ତଃ କୃଷ୍ଣ ରାମେତି ଗୋପକାଃ । ଭଗଵାଂସ୍ତଦୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ପିତରଂ ଵରୁଣାହୃତମ୍ । ତଦନ୍ତିକଂ ଗତୋ ରାଜନ୍ ସ୍ଵାନାମଭଯଦୋ ଵିଭୁଃ

ଗୋପାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ଡାକିଲେ—“କୃଷ୍ଣ! ରାମ!”। ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କର ଡାକ ଶୁଣି, ବୁଝିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ବାପାକୁ ବରୁଣ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି। ଏହା ଜାଣି, ହେ ରାଜା, ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରୁଥିବା ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ୍ ସେଠାକୁ ଗଲେ।

ପ୍ରାପ୍ତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ହୃଷୀକେଶଂ ଲୋକପାଲଃ ସପର୍ଯଯା । ମହତ୍ଯା ପୂଜଯିତ୍ଵାଽଽହ ତଦ୍ଦର୍ଶନମହୋତ୍ସଵଃ

ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଲୋକପାଳ ବଡ଼ ସମ୍ମାନରେ ସେଉଁଠି ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ଭଲଭାବେ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଏହି ଅବସରକୁ ଉତ୍ସବ ଭାବେ ଗଣି କଥା କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଵରୁଣ ଉଵାଚ - ଅଦ୍ଯ ମେ ନିଭୃତୋ ଦେହୋ ଅଦ୍ଯୈଵାର୍ଥୋଽଧିଗତଃ ପ୍ରଭୋ । ତ୍ଵତ୍ପାଦଭାଜୋ ଭଗଵନ୍ ଅଵାପୁଃ ପାରମଧ୍ଵନଃ

ଶ୍ରୀବରୁଣ କହିଲେ—“ଆଜି ମୋ ଦେହ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଆଜି ମୋ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲା। ଭଗବାନ୍, ଆପଣଙ୍କର ଚରଣରେ ଭକ୍ତି ରଖୁଥିବାମାନେ ଏହି ଜୀବନର ଅନ୍ତିମ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।”

ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭଗଵତେ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପରମାତ୍ମନେ । ନ ଯତ୍ର ଶ୍ରୂଯତେ ମାଯା ଲୋକସୃଷ୍ଟିଵିକଲ୍ପନା

ଭଗବାନ୍, ପରମାତ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମା ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେଉଁଠାରେ ମାୟା ଓ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିର କଳ୍ପନା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ ନାହିଁ।

ଅଜାନତା ମାମକେନ ମୂଢେନାକାର୍ଯଵେଦିନା । ଆନୀତୋଽଯଂ ତଵ ପିତା ତଦ୍ ଭଵାନ୍ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହତି

ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ମୂଢ଼ତାରେ, ଯାହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତାହା ଅଜାଣି ଆପଣଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆସିଛି। ଦୟାକରି ଏହି ଅପରାଧକୁ ମାଫ କରନ୍ତୁ।

ମମାପ୍ଯନୁଗ୍ରହଂ କୃଷ୍ଣ କର୍ତୁଂ ଅର୍ହସ୍ଯଶେଷଦୃକ୍ । ଗୋଵିନ୍ଦ ନୀଯତାମେଷ ପିତା ତେ ପିତୃଵତ୍ସଲ

ହେ କୃଷ୍ଣ, ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା ଆପଣ, ଦୟାକରି ମୋ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ କୃପା କରନ୍ତୁ। ଗୋବିନ୍ଦ, ବାପାଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ଆପଣ, ଆପଣଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ନେଇଯିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵଂ ପ୍ରସାଦିତଃ କୃଷ୍ଣୋ ଭଗଵାନ୍ ଈଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ । ଆଦାଯାଗାତ୍ ସ୍ଵପିତରଂ ବନ୍ଧୂନାଂ ଚାଵହନ୍ ମୁଦମ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ—ଏଭଳି ଭାବେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ନେଇ ଫେରିଲେ ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଲେ।

ନନ୍ଦସ୍ତ୍ଵତୀନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକପାଲମହୋଦଯମ୍ । କୃଷ୍ଣେ ଚ ସନ୍ନତିଂ ତେଷାଂ ଜ୍ଞାତିଭ୍ଯୋ ଵିସ୍ମିତୋଽବ୍ରଵୀତ୍

ନନ୍ଦ, ଲୋକପାଳଙ୍କ ଅସାଧାରଣ ମହିମା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ଜଣାସମ୍ପର୍କୀୟମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।

ତେ ଚୌତ୍ସୁକ୍ଯଧିଯୋ ରାଜନ୍ ମତ୍ଵା ଗୋପାସ୍ତମୀଶ୍ଵରମ୍ । ଅପି ନଃ ସ୍ଵଗତିଂ ସୂକ୍ଷ୍ମାଂ ଉପାଧାସ୍ଯଦଧୀଶ୍ଵରଃ

ହେ ରାଜା, ସେଇ ଗୋପାମାନେ ଉତ୍ସୁକ ମନରେ ଭାବିଲେ—‘ଏହି ପ୍ରଭୁ କି ଆମର ସ୍ୱ ଗତି, ଗୁପ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଦେଖେଇବେ କି?’

ଇତି ସ୍ଵାନାଂ ସ ଭଗଵାନ୍ ଵିଜ୍ଞାଯାଖିଲଦୃକ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ସଙ୍‌କଲ୍ପସିଦ୍ଧଯେ ତେଷାଂ କୃପଯୈତଦଚିନ୍ତଯତ୍

ସେ ଭଗବାନ୍, ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ମନ ଜାଣି, ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ କୃପାରେ ଏହି ଭାବ ଚିନ୍ତା କଲେ।