ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଇତି ଗୋଗୋକୁଲପତିଂ ଗୋଵିନ୍ଦମଭିଷିଚ୍ଯ ସଃ । ଅନୁଜ୍ଞାତୋ ଯଯୌ ଶକ୍ରୋ ଵୃତୋ ଦେଵାଦିଭିର୍ଦିଵମ୍

ଏଭଳି ଭାବେ ଗୋମାନ୍ୟ ଓ ଗୋପମାନ୍ୟ ମାଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଦୁର୍ଗାଂ ଵିନାଯକଂ ଵ୍ଯାସଂ ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନଂ ଗୁରୂନ୍ ସୁରାନ୍ । ସ୍ଵେ ସ୍ଵେ ସ୍ଥାନେ ତ୍ଵଭିମୁଖାନ୍ ପୂଜଯେତ୍ ପ୍ରୋକ୍ଷଣାଦିଭିଃ

ଦୁର୍ଗା, ବିନାୟକ, ବ୍ୟାସ, ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ, ଗୁରୁମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ—ସେମାନେ ଯେଉଁଯେଉଁ ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଧିରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଚନ୍ଦନୋଶୀରକର୍ପୂର କୁଙ୍କୁମାଗୁରୁଵାସିତୈଃ । ସଲିଲୈଃ ସ୍ନାପଯେନ୍ମନ୍ତ୍ରୈଃ ନିତ୍ଯଦା ଵିଭଵେ ସତି

ଚନ୍ଦନ, ଉଶୀର, କର୍ପୂର, କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା, ଯଦି ସମ୍ପଦ ଥାଏ, ନିତ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵର୍ଣଘର୍ମାନୁଵାକେନ ମହାପୁରୁଷଵିଦ୍ଯଯା । ପୌରୁଷେଣାପି ସୂକ୍ତେନ ସାମଭୀ ରାଜନାଦିଭିଃ

ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଘର୍ମ ମନ୍ତ୍ର, ମହାପୁରୁଷ ବିଦ୍ୟା, ପୌରୁଷ ସୂକ୍ତ ଓ ସାମ ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜା, କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।

ଵସ୍ତ୍ରୋପଵୀତାଭରଣ ପତ୍ରସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧଲେପନୈଃ । ଅଲଙ୍କୁର୍ଵୀତ ସପ୍ରେମ ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ମାଂ ଯଥୋଚିତମ୍

ବସ୍ତ୍ର, ଉପବୀତ, ଆଭୂଷଣ, ପତ୍ରମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଲେପ ଦ୍ୱାରା, ମୋର ଭକ୍ତ ଭଲପାଇ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ମୋତେ ଶୃଙ୍ଗାର କରିବା ଉଚିତ।

ପାଦ୍ଯଂ ଆଚମନୀଯଂ ଚ ଗନ୍ଧଂ ସୁମନସୋଽକ୍ଷତାନ୍ । ଧୂପଦୀପୋପହାର୍ଯାଣି ଦଦ୍ଯାନ୍ମେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାର୍ଚକଃ

ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ, ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ, ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଅକ୍ଷତ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ଉପହାର—ଏସବୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଗୁଡପାଯସସର୍ପୀଂଷି ଶଷ୍କୁଲ୍ଯାପୂପମୋଦକାନ୍ । ସଂଯାଵଦଧିସୂପାଂଶ୍ଚ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ସତି କଲ୍ପଯେତ୍

ଗୁଡ଼ ଦିଆ ପାୟସ, ଘିଅ, ଶସ୍କୁଳି, ଅପୂପ, ମୋଦକ, ଦହି, ସୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ଯଦି ଉପଲବ୍ଧ ଥାଏ, ନୈବେଦ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଭ୍ଯଙ୍ଗୋନ୍ମର୍ଦନାଦର୍ଶ ଦନ୍ତଧାଵାଭିଷେଚନମ୍ । ଅନ୍ନାଦ୍ଯଗୀତନୃତ୍ଯାଦି ପର୍ଵଣି ସ୍ଯୁରୁତାନ୍ଵହମ୍

ତେଲ ମାସାଜ, ଦେହ ମସା, ଦର୍ପଣ, ଦାନ୍ତ ମାଜିବା, ସ୍ନାନ, ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦିନକୁ ଏବଂ ପର୍ବଦିନରେ କରିବା ଉଚିତ।

ଵିଧିନା ଵିହିତେ କୁଣ୍ଡେ ମେଖଲାଗର୍ତଵେଦିଭିଃ । ଅଗ୍ନିମାଧାଯ ପରିତଃ ସମୂହେତ୍ ପାଣିନୋଦିତମ୍

ନିୟମିତ ବିଧିରେ, ପବିତ୍ର କୁଣ୍ଡରେ, ମେଖଳା, ଇଂଧନ ଓ ବେଦି ସହିତ, ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ ଏବଂ ହାତର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଏକଠା କରିବା ଉଚିତ।

ପରିସ୍ତୀର୍ଯାଥ ପର୍ଯୁକ୍ଷେଦ୍ ଅନ୍ଵାଧାଯ ଯଥାଵିଧି । ପ୍ରୋକ୍ଷଣ୍ଯାଽଽସାଦ୍ଯ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ପ୍ରୋକ୍ଷ୍ଯାଗ୍ନୌ ଭାଵଯେତ ମାମ୍

କୁଶ ଛାଡ଼ି ପରିଚ୍ଛାଦ କରି, ପରିସ୍ପ୍ରିଙ୍ଗା କରିବା ପରେ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦ୍ରବ୍ୟ ରଖି, ପବିତ୍ର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପରିଶୁଦ୍ଧ କରି, ଅଗ୍ନି ସମ୍ମୁଖରେ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ତପ୍ତଜାମ୍ବୂନଦପ୍ରଖ୍ଯଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାମ୍ବୁଜୈଃ । ଲସଚ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଶାନ୍ତଂ ପଦ୍ମକିଞ୍ଜଲ୍କଵାସସମ୍

ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମଧାରୀ, ଚାରିଟି ହାତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶାନ୍ତ ଓ ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁ ରଙ୍ଗର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ମୋର ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଫୁରତ୍କିରୀଟକଟକ କଟିସୂତ୍ରଵରାଙ୍ଗଦମ୍ । ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଂ ଭ୍ରାଜତ୍ କୌସ୍ତୁଭଂ ଵନମାଲିନମ୍

ତାହାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଚମକୁଥିବା ମୁକୁଟ, ହାତରେ କଙ୍କଣ, କମରରେ ମେଖଳା ଓ ଭୂଷଣ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ଦେହରେ ଚମକୁଥିବା କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ଫୁଲର ମାଳା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲେ।

ଧ୍ଯାଯନ୍ନଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଦାରୂଣି ହଵିଷାଭିଘୃତାନି ଚ । ପ୍ରାସ୍ଯାଜ୍ଯଭାଗାଵାଘାରୌ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚାଜ୍ଯପ୍ଲୁତଂ ହଵିଃ

ଧ୍ୟାନ କରି ଓ ପୂଜା କରି, ସେ ଦାରୁ ଓ ଘିଅରେ ଭିଜାଇଥିବା ହବି ଅର୍ପଣ କରେ। ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଘିଅ ଭାଗ ଦେଇ, ପୁଣି ଘିଅରେ ଡୁବାଇଥିବା ହବି ଅର୍ପଣ କରେ।

ଅଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯାଥ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପାର୍ଷଦେଭ୍ଯୋ ବଲିଂ ହରେତ୍ । ମୂଲମନ୍ତ୍ରଂ ଜପେଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ମରନ୍ନାରାଯଣାତ୍ମକମ୍

ପୂଜା କରି ଓ ଶୀର୍ଷ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ପାର୍ଷଦମାନେଙ୍କୁ ବଳି ଦେଇଥାଏ। ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରେ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ସ୍ମରଣ କରେ।

ଦତ୍ତ୍ଵାଽଽଚମନମୁଚ୍ଛେଷଂ ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନାଯ କଲ୍ପଯେତ୍ । ମୁଖଵାସଂ ସୁରଭିମତ୍ ତାମ୍ବୂଲାଦ୍ଯମଥାହଯେତ୍

ଅଞ୍ଜଳି ଜଳ ଓ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଦେଇ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଷ୍ୱକ୍ଷେଣଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ। ପରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମୁଖଶୁଧି, ଯେପରିକି ପାନ ଇତ୍ୟାଦି ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କରେ।

ଉପଗାଯନ୍ ଗୃଣନ୍ ନୃତ୍ଯନ୍ କର୍ମାଣି ଅଭିନଯନ୍ ମମ । ମତ୍କଥାଃ ଶ୍ରାଵଯନ୍ ଶ୍ରୃଣ୍ଵନ୍ ମୁହୂର୍ତଂ କ୍ଷଣିକୋ ଭଵେତ୍

ଗାଇ, ସ୍ତୁତି କରି, ନୃତ୍ୟ କରି, ମୋର କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଅଭିନୟ କରି, ମୋର କଥା ଶୁଣି ଓ ଶୁଣାଇ, ସେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଏହିରେ ଲୀନ ହୁଏ।

ସ୍ତଵୈରୁଚ୍ଚାଵଚୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ପୌରାଣୈଃ ପ୍ରାକୃତୈରପି । ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍ ଇତି ଵନ୍ଦେତ ଦଣ୍ଡଵତ୍

ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ସ୍ତୁତି, ପୁରାଣ ଓ ସାଧାରଣ ଭାଷାରେ ଥିବା ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରି, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କର' ବୋଲି ପ୍ରଣାମ କରେ।

ଶିରୋ ମତ୍ପାଦଯୋଃ କୃତ୍ଵା ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚ ପରସ୍ପରମ୍ । ପ୍ରପନ୍ନଂ ପାହି ମାମୀଶ ଭୀତଂ ମୃତ୍ଯୁଗ୍ରହାର୍ଣଵାତ୍

ମୁଣ୍ଡ ମୋର ପାଦ ତଳେ ରଖି, ହାତ ଦୁଇଟିକୁ ଆଡ଼କୁ ରଖି, ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ତାହାର ଫାନ୍ଦରୁ ଡରି ସରଣାଗତ ହୋଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର' ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରେ।

ଇତି ଶେଷାଂ ମଯା ଦତ୍ତାଂ ଶିରସ୍ଯାଧାଯ ସାଦରମ୍ । ଉଦ୍ଵାସଯେଦ୍ ଚେଦ୍ ଉଦ୍ଵାସ୍ଯଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଜ୍ଯୋତିଷି ତତ୍ପୁନଃ

ଏପରି ଭାବରେ, ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ଶିରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଧରି, ଯଦି ପୂଜା ସମାପ୍ତ କରିବାକୁ ହୁଏ, ସେ ଆଦର ସହିତ ତାହାକୁ ଆଲୋକରେ ଫେରାଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପୁଣି ପରମ ଜ୍ୟୋତିରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଅର୍ଚାଦିଷୁ ଯଦା ଯତ୍ର ଶ୍ରଦ୍ଧା ମାଂ ତତ୍ର ଚାର୍ଚଯେତ୍ । ସର୍ଵଭୂତେଷ୍ଵାତ୍ମନି ଚ ସର୍ଵାତ୍ମାହଂ ଅଵସ୍ଥିତଃ

ଯେଉଁଠାରେ ଓ ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ମୋତେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କାରଣ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଆତ୍ମାରେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭାବେ ବସିଛି।

ଏଵଂ କ୍ରିଯାଯୋଗପଥୈଃ ପୁମାନ୍ଵୈଦିକତାନ୍ତ୍ରିକୈଃ । ଅର୍ଚନ୍ ଉଭଯତଃ ସିଦ୍ଧିଂ ମତ୍ତୋ ଵିନ୍ଦତ୍ଯଭୀପ୍ସିତାମ୍

ଏହିପରି ରିତିରେ, ବେଦ ଓ ତନ୍ତ୍ର ଦୁଇ ପଥରେ କ୍ରିୟା ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଲୋକେ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୋଠାରୁ ଦୁଇପ୍ରକାର ଆବଶ୍ୟକ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।

ମଦର୍ଚାଂ ସମ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ମନ୍ଦିରଂ କାରଯେଦ୍ ଦୃଢମ୍ । ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନାନି ରମ୍ଯାଣି ପୂଜାଯାତ୍ରୋତ୍ସଵାଶ୍ରିତାନ୍

ମୋର ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନା କରି, ଦୃଢ଼ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ପୂଜା ଓ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ରମ୍ୟ ଫୁଲବାଗ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।

ପୂଜାଦୀନାଂ ପ୍ରଵାହାର୍ଥଂ ମହାପର୍ଵସ୍ଵଥାନ୍ଵହମ୍ । କ୍ଷେତ୍ରାପଣପୁରଗ୍ରାମାନ୍ ଦତ୍ତ୍ଵା ମତ୍ସାର୍ଷ୍ଟିତାମିଯାତ୍

ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଅବିରତ ପ୍ରବାହ ପାଇଁ, ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଓ ପ୍ରତିଦିନ, କ୍ଷେତ୍ର, ଦୋକାନ, ସହର ଓ ଗାଁ ଦାନ କରି, ମୋର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅ।

ପ୍ରତିଷ୍ଠଯା ସାର୍ଵଭୌମଂ ସଦ୍ମନା ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ । ପୂଜାଦିନା ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ତ୍ରିଭିର୍ମତ୍ସାମ୍ଯତାମିଯାତ୍

ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ସେ ତିନି ଲୋକରେ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ନିବାସ କରେ। ପୂଜା ଓ ଏହାଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପାଏ ଓ ତିନି ପ୍ରକାରେ ମୋ ସମତାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ।

ମାମେଵ ନୈରପେକ୍ଷ୍ଯେଣ ଭକ୍ତିଯୋଗେନ ଵିନ୍ଦତି । ଭକ୍ତିଯୋଗଂ ସ ଲଭତେ ଏଵଂ ଯଃ ପୂଜଯେତ ମାମ୍

ଏହିପରି ନିର୍ମୋହ ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ କେବଳ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏଭଳି ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ମୋତେ ପୂଜା କରେ, ସେ ଭକ୍ତିର ପଥ ପାଏ।

ଯଃ ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରୈର୍ଦତ୍ତାଂ ହରେତ ସୁରଵିପ୍ରଯୋଃ । ଵୃତ୍ତିଂ ସ ଜାଯତେ ଵିଡ୍ଭୁଗ୍ ଵର୍ଷାଣାଂ ଅଯୁତାଯୁତମ୍

ଯେଉଁଠି ନିଜେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଦେବତା ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ କରିଥିବା ବସ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଜୀବିକା ପାଇଁ ନେଇଯାଏ, ସେ ଦଶ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳ ଭକ୍ଷଣ କରିବ।

କର୍ତୁଶ୍ଚ ସାରଥେହେତୋଃ ଅନୁମୋଦିତୁରେଵ ଚ । କର୍ମଣାଂ ଭାଗିନଃ ପ୍ରେତ୍ଯ ଭୂଯୋ ଭୂଯସି ତତ୍ଫଲମ୍

କର୍ତ୍ତା, ତାହାର ସାର ଓ ଅନୁମୋଦନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳର ଭାଗୀ ହୋଇ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପୁଣିପୁଣି ବଡ଼ ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି।

ଵିକାଲେଽଵଗାହନାଦ୍ ଵରୁଣଦୂତେନ ଵରୁଣାଲଯଂ ନୀତସ୍ଯ ନଂଦସ୍ଯ ଭଗଵତା ପୁନରନଯନମ୍ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ନିରାହାରଃ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ସ୍ନାତୁଂ ନନ୍ଦସ୍ତୁ କାଲିନ୍ଦ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଜଲମାଵିଶତ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଏକାଦଶୀ ଦିନ ଉପବାସ ରହି, ନନ୍ଦ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ସେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵାନଯଦ୍ ଭୃତ୍ଯୋ ଵରୁଣସ୍ଯାସୁରୋଽନ୍ତିକମ୍ । ଅଵଜ୍ଞାଯାସୁରୀଂ ଵେଲାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟମୁଦକଂ ନିଶି

ସେ ରାତିରେ ଅସୁରୀ ସୀମା ଅବହେଳା କରି ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ବରୁଣଙ୍କ ଦାସ ଏକ ଅସୁର ତାଙ୍କୁ ଧରି ବରୁଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ନେଇଗଲା।