ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଅଥାହ ସୁରଭିଃ କୃଷ୍ଣଂ ଅଭିଵନ୍ଦ୍ଯ ମନସ୍ଵିନୀ । ସ୍ଵସନ୍ତାନୈରୁପାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଗୋପରୂପିଣମୀଶ୍ଵରମ୍

ତାପରେ ମନୋନିବେଶୀ ସୁରଭି ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ, ଗୋପାଳ ରୂପୀ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।

ସୁରଭିରୁଵାଚ - କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ମହାଯୋଗିନ୍ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ ଵିଶ୍ଵସମ୍ଭଵ । ଭଵତା ଲୋକନାଥେନ ସନାଥା ଵଯମଚ୍ଯୁତ

ସୁରଭି କହିଲେ — କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଯୋଗୀ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ତୁମେ ଲୋକନାଥ ଥିବାରୁ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ।

ତ୍ଵଂ ନଃ ପରମକଂ ଦୈଵଂ ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଜଗତ୍ପତେ । ଭଵାଯ ଭଵ ଗୋଵିପ୍ର ଦେଵାନାଂ ଯେ ଚ ସାଧଵଃ

ତୁମେ ଆମ ପରମ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ନୁହଁ, ହେ ଜଗତ୍ପତି; ଗୋ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ସାଧୁମାନେଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ତୁମେ ଅଛ।

ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନସ୍ତ୍ଵାଭିଷେକ୍ଷ୍ଯାମୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚୋଦିତା ଵଯମ୍ । ଅଵତୀର୍ଣୋଽସି ଵିଶ୍ଵାତ୍ମମ୍ ଭୂମେର୍ଭାରାପନୁତ୍ତଯେ

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଆମେ ତୁମକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ତୁମେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବା ପାଇଁ ଅବତରଣ କରିଛ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵଂ କୃଷ୍ଣମୁପାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସୁରଭିଃ ପଯସାତ୍ମନଃ । ଜଲୈରାକାଶଗଙ୍‌ଗାଯା ଐରାଵତକରୋଦ୍‌ଧୃତୈଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏପରିଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସୁରଭି ନିଜ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଏୟରାବତ ହାତୀ ଆଣିଥିବା ଆକାଶ ଗଙ୍ଗାର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁରର୍ଷିଭିଃ ସାକଂ ଚୋଦିତୋ ଦେଵମାତୃଭିଃ । ଅଭ୍ଯସିଞ୍ଚତ ଦାଶାର୍ହଂ ଗୋଵିନ୍ଦ ଇତି ଚାଭ୍ଯଧାତ୍

ଦେବମାତାମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ସହ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତା ଋଷିମାନେ ସହିତ ଦାଶାର୍ହବଂଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ତତ୍ରାଗତାସ୍ତୁମ୍ବୁରୁନାରଦାଦଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ । ଜଗୁର୍ଯଶୋ ଲୋକମଲାପହଂ ହରେଃ ସୁରାଙ୍‌ଗନାଃ ସଂନନୃତୁର୍ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ

ସେଠାରେ ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ହରିଙ୍କର ଯଶ ଗାଇଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକର ଦୁଷିତତା ଦୂର କରେ। ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ତଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଦେଵନିକାଯକେତଵୋ ଵ୍ଯଵାକିରନ୍ ଚାଦ୍ଭୁତପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଲୋକାଃ ପରାଂ ନିର୍ଵୃତିମାପ୍ନୁଵଂସ୍ତ୍ରଯୋ ଗାଵସ୍ତଦା ଗାମନଯନ୍ ପଯୋଦ୍ରୁତାମ୍

ଦେବତାମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ମହାନ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ତିନୋଟି ଲୋକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଗାଈମାନେ ତେବେ ଅଧିକ ଦୁଧ ଦେଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ନାନାରସୌଘାଃ ସରିତୋ ଵୃକ୍ଷା ଆସନ୍ ମଧୁସ୍ରଵାଃ । ଅକୃଷ୍ଟପଚ୍ଯୌଷଧଯୋ ଗିରଯୋଽବିଭ୍ରଦୁନ୍ମଣୀନ୍

ବିଭିନ୍ନ ନଦୀ ଓ ଗଛମାନେ ମଧୁ ଝରାଇଲେ। ଅଚାଷିତ ଧାନ ଓ ଔଷଧି ଅପେକ୍ଷା ଚାଷ ଛାଡ଼ି ଉଗିଲା। ପାହାଡ଼ମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଧାରଣ କଲେ।

କୃଷ୍ଣେଽଭିଷିକ୍ତ ଏତାନି ସତ୍ତ୍ଵାନି କୁରୁନନ୍ଦନ । ନିର୍ଵୈରାଣ୍ଯଭଵଂସ୍ତାତ କ୍ରୂରାଣ୍ଯପି ନିସର୍ଗତଃ

ହେ କୁରୁବଂଶୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରାଯିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ—ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱଭାବରେ କ୍ରୂର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ—ସମସ୍ତେ ଶତ୍ରୁତା ଛାଡ଼ି ଦେଲେ।

ଇତି ଗୋଗୋକୁଲପତିଂ ଗୋଵିନ୍ଦମଭିଷିଚ୍ଯ ସଃ । ଅନୁଜ୍ଞାତୋ ଯଯୌ ଶକ୍ରୋ ଵୃତୋ ଦେଵାଦିଭିର୍ଦିଵମ୍

ଏଭଳି ଭାବେ ଗୋମାନ୍ୟ ଓ ଗୋପମାନ୍ୟ ମାଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଦୁର୍ଗାଂ ଵିନାଯକଂ ଵ୍ଯାସଂ ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନଂ ଗୁରୂନ୍ ସୁରାନ୍ । ସ୍ଵେ ସ୍ଵେ ସ୍ଥାନେ ତ୍ଵଭିମୁଖାନ୍ ପୂଜଯେତ୍ ପ୍ରୋକ୍ଷଣାଦିଭିଃ

ଦୁର୍ଗା, ବିନାୟକ, ବ୍ୟାସ, ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ, ଗୁରୁମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ—ସେମାନେ ଯେଉଁଯେଉଁ ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଧିରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଚନ୍ଦନୋଶୀରକର୍ପୂର କୁଙ୍କୁମାଗୁରୁଵାସିତୈଃ । ସଲିଲୈଃ ସ୍ନାପଯେନ୍ମନ୍ତ୍ରୈଃ ନିତ୍ଯଦା ଵିଭଵେ ସତି

ଚନ୍ଦନ, ଉଶୀର, କର୍ପୂର, କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା, ଯଦି ସମ୍ପଦ ଥାଏ, ନିତ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵର୍ଣଘର୍ମାନୁଵାକେନ ମହାପୁରୁଷଵିଦ୍ଯଯା । ପୌରୁଷେଣାପି ସୂକ୍ତେନ ସାମଭୀ ରାଜନାଦିଭିଃ

ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଘର୍ମ ମନ୍ତ୍ର, ମହାପୁରୁଷ ବିଦ୍ୟା, ପୌରୁଷ ସୂକ୍ତ ଓ ସାମ ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜା, କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।

ଵସ୍ତ୍ରୋପଵୀତାଭରଣ ପତ୍ରସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧଲେପନୈଃ । ଅଲଙ୍କୁର୍ଵୀତ ସପ୍ରେମ ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ମାଂ ଯଥୋଚିତମ୍

ବସ୍ତ୍ର, ଉପବୀତ, ଆଭୂଷଣ, ପତ୍ରମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଲେପ ଦ୍ୱାରା, ମୋର ଭକ୍ତ ଭଲପାଇ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ମୋତେ ଶୃଙ୍ଗାର କରିବା ଉଚିତ।

ପାଦ୍ଯଂ ଆଚମନୀଯଂ ଚ ଗନ୍ଧଂ ସୁମନସୋଽକ୍ଷତାନ୍ । ଧୂପଦୀପୋପହାର୍ଯାଣି ଦଦ୍ଯାନ୍ମେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାର୍ଚକଃ

ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ, ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ, ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଅକ୍ଷତ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ଉପହାର—ଏସବୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଗୁଡପାଯସସର୍ପୀଂଷି ଶଷ୍କୁଲ୍ଯାପୂପମୋଦକାନ୍ । ସଂଯାଵଦଧିସୂପାଂଶ୍ଚ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ସତି କଲ୍ପଯେତ୍

ଗୁଡ଼ ଦିଆ ପାୟସ, ଘିଅ, ଶସ୍କୁଳି, ଅପୂପ, ମୋଦକ, ଦହି, ସୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ଯଦି ଉପଲବ୍ଧ ଥାଏ, ନୈବେଦ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଭ୍ଯଙ୍ଗୋନ୍ମର୍ଦନାଦର୍ଶ ଦନ୍ତଧାଵାଭିଷେଚନମ୍ । ଅନ୍ନାଦ୍ଯଗୀତନୃତ୍ଯାଦି ପର୍ଵଣି ସ୍ଯୁରୁତାନ୍ଵହମ୍

ତେଲ ମାସାଜ, ଦେହ ମସା, ଦର୍ପଣ, ଦାନ୍ତ ମାଜିବା, ସ୍ନାନ, ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦିନକୁ ଏବଂ ପର୍ବଦିନରେ କରିବା ଉଚିତ।

ଵିଧିନା ଵିହିତେ କୁଣ୍ଡେ ମେଖଲାଗର୍ତଵେଦିଭିଃ । ଅଗ୍ନିମାଧାଯ ପରିତଃ ସମୂହେତ୍ ପାଣିନୋଦିତମ୍

ନିୟମିତ ବିଧିରେ, ପବିତ୍ର କୁଣ୍ଡରେ, ମେଖଳା, ଇଂଧନ ଓ ବେଦି ସହିତ, ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ ଏବଂ ହାତର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଏକଠା କରିବା ଉଚିତ।

ପରିସ୍ତୀର୍ଯାଥ ପର୍ଯୁକ୍ଷେଦ୍ ଅନ୍ଵାଧାଯ ଯଥାଵିଧି । ପ୍ରୋକ୍ଷଣ୍ଯାଽଽସାଦ୍ଯ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ପ୍ରୋକ୍ଷ୍ଯାଗ୍ନୌ ଭାଵଯେତ ମାମ୍

କୁଶ ଛାଡ଼ି ପରିଚ୍ଛାଦ କରି, ପରିସ୍ପ୍ରିଙ୍ଗା କରିବା ପରେ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦ୍ରବ୍ୟ ରଖି, ପବିତ୍ର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପରିଶୁଦ୍ଧ କରି, ଅଗ୍ନି ସମ୍ମୁଖରେ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ତପ୍ତଜାମ୍ବୂନଦପ୍ରଖ୍ଯଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାମ୍ବୁଜୈଃ । ଲସଚ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଶାନ୍ତଂ ପଦ୍ମକିଞ୍ଜଲ୍କଵାସସମ୍

ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମଧାରୀ, ଚାରିଟି ହାତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶାନ୍ତ ଓ ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁ ରଙ୍ଗର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ମୋର ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଫୁରତ୍କିରୀଟକଟକ କଟିସୂତ୍ରଵରାଙ୍ଗଦମ୍ । ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଂ ଭ୍ରାଜତ୍ କୌସ୍ତୁଭଂ ଵନମାଲିନମ୍

ତାହାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଚମକୁଥିବା ମୁକୁଟ, ହାତରେ କଙ୍କଣ, କମରରେ ମେଖଳା ଓ ଭୂଷଣ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ଦେହରେ ଚମକୁଥିବା କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ଫୁଲର ମାଳା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲେ।

ଧ୍ଯାଯନ୍ନଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଦାରୂଣି ହଵିଷାଭିଘୃତାନି ଚ । ପ୍ରାସ୍ଯାଜ୍ଯଭାଗାଵାଘାରୌ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚାଜ୍ଯପ୍ଲୁତଂ ହଵିଃ

ଧ୍ୟାନ କରି ଓ ପୂଜା କରି, ସେ ଦାରୁ ଓ ଘିଅରେ ଭିଜାଇଥିବା ହବି ଅର୍ପଣ କରେ। ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଘିଅ ଭାଗ ଦେଇ, ପୁଣି ଘିଅରେ ଡୁବାଇଥିବା ହବି ଅର୍ପଣ କରେ।

ଅଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯାଥ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପାର୍ଷଦେଭ୍ଯୋ ବଲିଂ ହରେତ୍ । ମୂଲମନ୍ତ୍ରଂ ଜପେଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ମରନ୍ନାରାଯଣାତ୍ମକମ୍

ପୂଜା କରି ଓ ଶୀର୍ଷ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ପାର୍ଷଦମାନେଙ୍କୁ ବଳି ଦେଇଥାଏ। ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରେ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ସ୍ମରଣ କରେ।

ଦତ୍ତ୍ଵାଽଽଚମନମୁଚ୍ଛେଷଂ ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନାଯ କଲ୍ପଯେତ୍ । ମୁଖଵାସଂ ସୁରଭିମତ୍ ତାମ୍ବୂଲାଦ୍ଯମଥାହଯେତ୍

ଅଞ୍ଜଳି ଜଳ ଓ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଦେଇ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଷ୍ୱକ୍ଷେଣଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ। ପରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମୁଖଶୁଧି, ଯେପରିକି ପାନ ଇତ୍ୟାଦି ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କରେ।

ଉପଗାଯନ୍ ଗୃଣନ୍ ନୃତ୍ଯନ୍ କର୍ମାଣି ଅଭିନଯନ୍ ମମ । ମତ୍କଥାଃ ଶ୍ରାଵଯନ୍ ଶ୍ରୃଣ୍ଵନ୍ ମୁହୂର୍ତଂ କ୍ଷଣିକୋ ଭଵେତ୍

ଗାଇ, ସ୍ତୁତି କରି, ନୃତ୍ୟ କରି, ମୋର କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଅଭିନୟ କରି, ମୋର କଥା ଶୁଣି ଓ ଶୁଣାଇ, ସେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଏହିରେ ଲୀନ ହୁଏ।

ସ୍ତଵୈରୁଚ୍ଚାଵଚୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ପୌରାଣୈଃ ପ୍ରାକୃତୈରପି । ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍ ଇତି ଵନ୍ଦେତ ଦଣ୍ଡଵତ୍

ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ସ୍ତୁତି, ପୁରାଣ ଓ ସାଧାରଣ ଭାଷାରେ ଥିବା ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରି, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କର' ବୋଲି ପ୍ରଣାମ କରେ।

ଶିରୋ ମତ୍ପାଦଯୋଃ କୃତ୍ଵା ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚ ପରସ୍ପରମ୍ । ପ୍ରପନ୍ନଂ ପାହି ମାମୀଶ ଭୀତଂ ମୃତ୍ଯୁଗ୍ରହାର୍ଣଵାତ୍

ମୁଣ୍ଡ ମୋର ପାଦ ତଳେ ରଖି, ହାତ ଦୁଇଟିକୁ ଆଡ଼କୁ ରଖି, ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ତାହାର ଫାନ୍ଦରୁ ଡରି ସରଣାଗତ ହୋଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର' ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରେ।

ଇତି ଶେଷାଂ ମଯା ଦତ୍ତାଂ ଶିରସ୍ଯାଧାଯ ସାଦରମ୍ । ଉଦ୍ଵାସଯେଦ୍ ଚେଦ୍ ଉଦ୍ଵାସ୍ଯଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଜ୍ଯୋତିଷି ତତ୍ପୁନଃ

ଏପରି ଭାବରେ, ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ଶିରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଧରି, ଯଦି ପୂଜା ସମାପ୍ତ କରିବାକୁ ହୁଏ, ସେ ଆଦର ସହିତ ତାହାକୁ ଆଲୋକରେ ଫେରାଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପୁଣି ପରମ ଜ୍ୟୋତିରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।