ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

( ମିଶ୍ର ) ସ ତ୍ଵଂ ମମୈଶ୍ଵର୍ଯମଦପ୍ଲୁତସ୍ଯ କୃତାଗସସ୍ତେଽଵିଦୁଷଃ ପ୍ରଭାଵମ୍ । କ୍ଷନ୍ତୁଂ ପ୍ରଭୋଽଥାର୍ହସି ମୂଢଚେତସୋ ମୈଵଂ ପୁନର୍ଭୂନ୍ମତିରୀଶ ମେଽସତୀ

ସେଉଁଥିରୁ, ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରୁ ହୋଇଥିବା ଅପରାଧକୁ ମୋତେ କ୍ଷମା କର। ପ୍ରଭୁ, ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ ଥିଲା; ଏପରି ଅନୁଚିତ ଚିନ୍ତା ଆଉ କେବେ ମୋରେ ଆସୁନାହୁଁ।

ତଵାଵତାରୋଽଯମଧୋକ୍ଷଜେହ ଭୁଵୋ ଭରାଣାଂ ଉରୁଭାରଜନ୍ମନାମ୍ । ଚମୂପତୀନାମଭଵାଯ ଦେଵ ଭଵାଯ ଯୁଷ୍ମତ୍ ଚରଣାନୁଵର୍ତିନାମ୍

ହେ ଅଧୋକ୍ଷଜ, ଏହି ତୁମ ଅବତାର ଭୂମିର ଭାର ହରିବା ପାଇଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଭାର ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଚମୂପତିମାନେଙ୍କର ନାଶ ଏବଂ ତୁମ ପାଦାନୁଗତ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭଗଵତେ ପୁରୁଷାଯ ମହାତ୍ମନେ । ଵାସୁଦେଵାଯ କୃଷ୍ଣାଯ ସାତ୍ଵତାଂ ପତଯେ ନମଃ

ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ଭଗବାନ, ପରମ ପୁରୁଷ, ମହାତ୍ମା; ଭାସୁଦେବ, କୃଷ୍ଣ, ସାତ୍ୱତମାନେଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦୋପାତ୍ତଦେହାଯ ଵିଶୁଦ୍ଧଜ୍ଞାନମୂର୍ତଯେ । ସର୍ଵସ୍ମୈ ସର୍ଵବୀଜାଯ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମନେ ନମଃ

ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପରିଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା, ସେଠିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ମଯେଦଂ ଭଗଵନ୍ ଗୋଷ୍ଠ ନାଶାଯାସାରଵାଯୁଭିଃ । ଚେଷ୍ଟିତଂ ଵିହତେ ଯଜ୍ଞେ ମାନିନା ତୀଵ୍ରମନ୍ଯୁନା

ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଅଭିମାନ ଏବଂ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଏହି ଗୋପାଳମାନେର ଗାଁକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ବାୟୁ ଓ ଝଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି, ଯେଉଁବେଳେ ଅଭିମାନୀମାନେ ଯଜ୍ଞ ବାଧା ଦେଇଥିଲେ।

ତ୍ଵଯେଶାନୁଗୃହୀତୋଽସ୍ମି ଧ୍ଵସ୍ତସ୍ତମ୍ଭୋ ଵୃଥୋଦ୍ଯମଃ । ଈଶ୍ଵରଂ ଗୁରୁମାତ୍ମାନଂ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ

ତୁମ ଦୟାରେ, ମୋର ଅଭିମାନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ମୋର ବ୍ୟର୍ଥ ପ୍ରୟାସ ନଶ୍ଟ ହେଲା; ମୁଁ ତୁମେ, ପ୍ରଭୁ, ଗୁରୁ ଓ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଶରଣ ଗଲି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵଂ ସଙ୍‌କୀର୍ତିତଃ କୃଷ୍ଣୋ ମଘୋନା ଭଗଵାନମୁମ୍ । ମେଘଗମ୍ଭୀରଯା ଵାଚା ପ୍ରହସନ୍ ଇଦମବ୍ରଵୀତ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ — ଏଭଳିଭାବେ ମଘବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମହିମା କରିଲେ। ଭଗବାନ୍ ହସି, ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ଏହିପରି କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ମଯା ତେଽକାରି ମଘଵନ୍ ମଖଭଙ୍‌ଗୋଽନୁଗୃହ୍ଣତା । ମଦନୁସ୍ମୃତଯେ ନିତ୍ଯଂ ମତ୍ତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଶ୍ରିଯା ଭୃଶମ୍

ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ — ମଘବାନ୍, ମୁଁ ତୁମର ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲି, ତାକୁ ଦୟାବଶତଃ କରି, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରର ଶ୍ରୀରେ ମତ୍ତ ହେବ ନାହିଁ।

ମାମୈଶ୍ଵର୍ଯଶ୍ରୀମଦାନ୍ଧୋ ଦଣ୍ଡପାଣିଂ ନ ପଶ୍ଯତି । ତଂ ଭ୍ରଂଶଯାମି ସମ୍ପଦ୍ଭ୍ଯୋ ଯସ୍ଯ ଚେଚ୍ଛାମ୍ଯନୁଗ୍ରହମ୍

ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥାଏ, ସେ ଦଣ୍ଡଧାରୀକୁ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଚାହେଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପଦ ହରି ଦେଉଛି।

ଗମ୍ଯତାଂ ଶକ୍ର ଭଦ୍ରଂ ଵଃ କ୍ରିଯତାଂ ମେଽନୁଶାସନମ୍ । ସ୍ଥୀଯତାଂ ସ୍ଵାଧିକାରେଷୁ ଯୁକ୍ତୈର୍ଵଃ ସ୍ତମ୍ଭଵର୍ଜିତୈଃ

ଏବେ ଯାଅ, ଶକ୍ର, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ମୋର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କର। ତୁମେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭିମାନ ଛାଡି ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ରୁହ।

ଅଥାହ ସୁରଭିଃ କୃଷ୍ଣଂ ଅଭିଵନ୍ଦ୍ଯ ମନସ୍ଵିନୀ । ସ୍ଵସନ୍ତାନୈରୁପାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଗୋପରୂପିଣମୀଶ୍ଵରମ୍

ତାପରେ ମନୋନିବେଶୀ ସୁରଭି ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ, ଗୋପାଳ ରୂପୀ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।

ସୁରଭିରୁଵାଚ - କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ମହାଯୋଗିନ୍ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ ଵିଶ୍ଵସମ୍ଭଵ । ଭଵତା ଲୋକନାଥେନ ସନାଥା ଵଯମଚ୍ଯୁତ

ସୁରଭି କହିଲେ — କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଯୋଗୀ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ତୁମେ ଲୋକନାଥ ଥିବାରୁ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ।

ତ୍ଵଂ ନଃ ପରମକଂ ଦୈଵଂ ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଜଗତ୍ପତେ । ଭଵାଯ ଭଵ ଗୋଵିପ୍ର ଦେଵାନାଂ ଯେ ଚ ସାଧଵଃ

ତୁମେ ଆମ ପରମ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ନୁହଁ, ହେ ଜଗତ୍ପତି; ଗୋ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ସାଧୁମାନେଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ତୁମେ ଅଛ।

ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନସ୍ତ୍ଵାଭିଷେକ୍ଷ୍ଯାମୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚୋଦିତା ଵଯମ୍ । ଅଵତୀର୍ଣୋଽସି ଵିଶ୍ଵାତ୍ମମ୍ ଭୂମେର୍ଭାରାପନୁତ୍ତଯେ

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଆମେ ତୁମକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ତୁମେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବା ପାଇଁ ଅବତରଣ କରିଛ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵଂ କୃଷ୍ଣମୁପାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସୁରଭିଃ ପଯସାତ୍ମନଃ । ଜଲୈରାକାଶଗଙ୍‌ଗାଯା ଐରାଵତକରୋଦ୍‌ଧୃତୈଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏପରିଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସୁରଭି ନିଜ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଏୟରାବତ ହାତୀ ଆଣିଥିବା ଆକାଶ ଗଙ୍ଗାର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁରର୍ଷିଭିଃ ସାକଂ ଚୋଦିତୋ ଦେଵମାତୃଭିଃ । ଅଭ୍ଯସିଞ୍ଚତ ଦାଶାର୍ହଂ ଗୋଵିନ୍ଦ ଇତି ଚାଭ୍ଯଧାତ୍

ଦେବମାତାମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ସହ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତା ଋଷିମାନେ ସହିତ ଦାଶାର୍ହବଂଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ତତ୍ରାଗତାସ୍ତୁମ୍ବୁରୁନାରଦାଦଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ । ଜଗୁର୍ଯଶୋ ଲୋକମଲାପହଂ ହରେଃ ସୁରାଙ୍‌ଗନାଃ ସଂନନୃତୁର୍ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ

ସେଠାରେ ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ହରିଙ୍କର ଯଶ ଗାଇଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକର ଦୁଷିତତା ଦୂର କରେ। ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ତଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଦେଵନିକାଯକେତଵୋ ଵ୍ଯଵାକିରନ୍ ଚାଦ୍ଭୁତପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଲୋକାଃ ପରାଂ ନିର୍ଵୃତିମାପ୍ନୁଵଂସ୍ତ୍ରଯୋ ଗାଵସ୍ତଦା ଗାମନଯନ୍ ପଯୋଦ୍ରୁତାମ୍

ଦେବତାମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ମହାନ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ତିନୋଟି ଲୋକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଗାଈମାନେ ତେବେ ଅଧିକ ଦୁଧ ଦେଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ନାନାରସୌଘାଃ ସରିତୋ ଵୃକ୍ଷା ଆସନ୍ ମଧୁସ୍ରଵାଃ । ଅକୃଷ୍ଟପଚ୍ଯୌଷଧଯୋ ଗିରଯୋଽବିଭ୍ରଦୁନ୍ମଣୀନ୍

ବିଭିନ୍ନ ନଦୀ ଓ ଗଛମାନେ ମଧୁ ଝରାଇଲେ। ଅଚାଷିତ ଧାନ ଓ ଔଷଧି ଅପେକ୍ଷା ଚାଷ ଛାଡ଼ି ଉଗିଲା। ପାହାଡ଼ମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଧାରଣ କଲେ।

କୃଷ୍ଣେଽଭିଷିକ୍ତ ଏତାନି ସତ୍ତ୍ଵାନି କୁରୁନନ୍ଦନ । ନିର୍ଵୈରାଣ୍ଯଭଵଂସ୍ତାତ କ୍ରୂରାଣ୍ଯପି ନିସର୍ଗତଃ

ହେ କୁରୁବଂଶୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରାଯିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ—ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱଭାବରେ କ୍ରୂର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ—ସମସ୍ତେ ଶତ୍ରୁତା ଛାଡ଼ି ଦେଲେ।

ଇତି ଗୋଗୋକୁଲପତିଂ ଗୋଵିନ୍ଦମଭିଷିଚ୍ଯ ସଃ । ଅନୁଜ୍ଞାତୋ ଯଯୌ ଶକ୍ରୋ ଵୃତୋ ଦେଵାଦିଭିର୍ଦିଵମ୍

ଏଭଳି ଭାବେ ଗୋମାନ୍ୟ ଓ ଗୋପମାନ୍ୟ ମାଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଦୁର୍ଗାଂ ଵିନାଯକଂ ଵ୍ଯାସଂ ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନଂ ଗୁରୂନ୍ ସୁରାନ୍ । ସ୍ଵେ ସ୍ଵେ ସ୍ଥାନେ ତ୍ଵଭିମୁଖାନ୍ ପୂଜଯେତ୍ ପ୍ରୋକ୍ଷଣାଦିଭିଃ

ଦୁର୍ଗା, ବିନାୟକ, ବ୍ୟାସ, ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ, ଗୁରୁମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ—ସେମାନେ ଯେଉଁଯେଉଁ ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଧିରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଚନ୍ଦନୋଶୀରକର୍ପୂର କୁଙ୍କୁମାଗୁରୁଵାସିତୈଃ । ସଲିଲୈଃ ସ୍ନାପଯେନ୍ମନ୍ତ୍ରୈଃ ନିତ୍ଯଦା ଵିଭଵେ ସତି

ଚନ୍ଦନ, ଉଶୀର, କର୍ପୂର, କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା, ଯଦି ସମ୍ପଦ ଥାଏ, ନିତ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵର୍ଣଘର୍ମାନୁଵାକେନ ମହାପୁରୁଷଵିଦ୍ଯଯା । ପୌରୁଷେଣାପି ସୂକ୍ତେନ ସାମଭୀ ରାଜନାଦିଭିଃ

ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଘର୍ମ ମନ୍ତ୍ର, ମହାପୁରୁଷ ବିଦ୍ୟା, ପୌରୁଷ ସୂକ୍ତ ଓ ସାମ ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜା, କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।

ଵସ୍ତ୍ରୋପଵୀତାଭରଣ ପତ୍ରସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧଲେପନୈଃ । ଅଲଙ୍କୁର୍ଵୀତ ସପ୍ରେମ ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ମାଂ ଯଥୋଚିତମ୍

ବସ୍ତ୍ର, ଉପବୀତ, ଆଭୂଷଣ, ପତ୍ରମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଲେପ ଦ୍ୱାରା, ମୋର ଭକ୍ତ ଭଲପାଇ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ମୋତେ ଶୃଙ୍ଗାର କରିବା ଉଚିତ।

ପାଦ୍ଯଂ ଆଚମନୀଯଂ ଚ ଗନ୍ଧଂ ସୁମନସୋଽକ୍ଷତାନ୍ । ଧୂପଦୀପୋପହାର୍ଯାଣି ଦଦ୍ଯାନ୍ମେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାର୍ଚକଃ

ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ, ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ, ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଅକ୍ଷତ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ଉପହାର—ଏସବୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଗୁଡପାଯସସର୍ପୀଂଷି ଶଷ୍କୁଲ୍ଯାପୂପମୋଦକାନ୍ । ସଂଯାଵଦଧିସୂପାଂଶ୍ଚ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ସତି କଲ୍ପଯେତ୍

ଗୁଡ଼ ଦିଆ ପାୟସ, ଘିଅ, ଶସ୍କୁଳି, ଅପୂପ, ମୋଦକ, ଦହି, ସୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ଯଦି ଉପଲବ୍ଧ ଥାଏ, ନୈବେଦ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଭ୍ଯଙ୍ଗୋନ୍ମର୍ଦନାଦର୍ଶ ଦନ୍ତଧାଵାଭିଷେଚନମ୍ । ଅନ୍ନାଦ୍ଯଗୀତନୃତ୍ଯାଦି ପର୍ଵଣି ସ୍ଯୁରୁତାନ୍ଵହମ୍

ତେଲ ମାସାଜ, ଦେହ ମସା, ଦର୍ପଣ, ଦାନ୍ତ ମାଜିବା, ସ୍ନାନ, ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦିନକୁ ଏବଂ ପର୍ବଦିନରେ କରିବା ଉଚିତ।

ଵିଧିନା ଵିହିତେ କୁଣ୍ଡେ ମେଖଲାଗର୍ତଵେଦିଭିଃ । ଅଗ୍ନିମାଧାଯ ପରିତଃ ସମୂହେତ୍ ପାଣିନୋଦିତମ୍

ନିୟମିତ ବିଧିରେ, ପବିତ୍ର କୁଣ୍ଡରେ, ମେଖଳା, ଇଂଧନ ଓ ବେଦି ସହିତ, ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ ଏବଂ ହାତର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଏକଠା କରିବା ଉଚିତ।