ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଚିତ୍ତେନ ହୃଦଯଂ ଚୈତ୍ଯଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଃ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ଯଦା । ଵିରାଟ୍ତଦୈଵ ପୁରୁଷଃ ସଲିଲାଦ୍ ଉଦତିଷ୍ଠତ

ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ, ଯିଏ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥାଏ, ସେ ଚିତ୍ତ ସହିତ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ ବିରାଟ ପୁରୁଷ ପାଣିରୁ ଉଠିଲେ।

ଯଥା ପ୍ରସୁପ୍ତଂ ପୁରୁଷଂ ପ୍ରାଣେନ୍ଦ୍ରିଯମନୋଧିଯଃ । ପ୍ରଭଵନ୍ତି ଵିନା ଯେନ ନୋତ୍ଥାପଯିତୁମୋଜସା

ଯେପରି ଘୁମାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରାଣ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତା'କୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଛଡ଼ା ଜଗାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ,

ତମସ୍ମିନ୍ ପ୍ରତ୍ଯଗାତ୍ମାନଂ ଧିଯା ଯୋଗପ୍ରଵୃତ୍ତଯା । ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିରକ୍ତ୍ଯା ଜ୍ଞାନେନ ଵିଵିଚ୍ଯାତ୍ମନି ଚିନ୍ତଯେତ୍

ସେପରି, ଯେଉଁଠି ମନ ଯୋଗରେ ଲିନ ଅଛି, ସେଠି ଭକ୍ତି, ବିରାଗ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନେ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀକୁ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ।

ଵିଗତମଦସ୍ଯ ଇଂଦ୍ରସ୍ଯ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସନ୍ନିଧୌ କ୍ଷମାପ୍ରାର୍ଥନମ୍ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଗୋଵର୍ଧନେ ଧୃତେ ଶୈଲେ ଆସାରାଦ୍ ରକ୍ଷିତେ ଵ୍ରଜେ । ଗୋଲୋକାଦାଵ୍ରଜଜ୍ କୃଷ୍ଣଂ ସୁରଭିଃ ଶକ୍ର ଏଵ ଚ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଏବଂ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ବର୍ଷାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଥିବାବେଳେ, ସୁରଭି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋଲୋକରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।

ଵିଵିକ୍ତ ଉପସଙ୍‌ଗମ୍ଯ ଵ୍ରୀଡୀତଃ କୃତହେଲନଃ । ପସ୍ପର୍ଶ ପାଦଯୋରେନଂ କିରୀଟେନାର୍କଵର୍ଚସା

ଏକାନ୍ତରେ ଯାଇ, ନିଜ ଅପରାଧ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ମାଳିତ କିରିଟ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟଶ୍ରୁତାନୁଭାଵୋଽସ୍ଯ କୃଷ୍ଣସ୍ଯାମିତତେଜସଃ । ନଷ୍ଟତ୍ରିଲୋକେଶମଦ ଇଦମାହ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି ଏବଂ ଶୁଣି, ତିନି ଲୋକର ଶାସକ ଭାବର ଅହଂକାର ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ସେ ହାତ ଜୋଡି ଏହିପରି କହିଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ - ( ମିଶ୍ର ) ଵିଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵଂ ତଵ ଧାମ ଶାନ୍ତଂ ତପୋମଯଂ ଧ୍ଵସ୍ତରଜସ୍ତମସ୍କମ୍ । ମାଯାମଯୋଽଯଂ ଗୁଣସମ୍ପ୍ରଵାହୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ତେ ଗ୍ରହଣାନୁବନ୍ଧଃ

ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ — ତୁମର ନିବାସ ସ୍ଥାନ ପରିଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱର, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରଜ ଓ ତମ ଦ୍ୱାରା ଅଲିପ୍ତ। ଏହି ମାୟାମୟ ଗୁଣମାଳା ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିପାରେ ନାହିଁ, ତୁମେ କୌଣସି ଆସକ୍ତିରେ ନାହଁ।

କୁତୋ ନୁ ତଦ୍ଧେତଵ ଈଶ ତତ୍କୃତା ଲୋଭାଦଯୋ ଯେଽବୁଧଲିନ୍ଗଭାଵାଃ । ତଥାପି ଦଣ୍ଡଂ ଭଗଵାନ୍ବିଭର୍ତି ଧର୍ମସ୍ଯ ଗୁପ୍ତ୍ଯୈ ଖଲନିଗ୍ରହାଯ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ତେବେ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାରଣ କିପରି ହେବ? ତଥାପି, ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ଭଗବାନ୍ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ପିତା ଗୁରୁସ୍ତ୍ଵଂ ଜଗତାମଧୀଶୋ ଦୁରତ୍ଯଯଃ କାଲ ଉପାତ୍ତଦଣ୍ଡଃ । ହିତାଯ ସ୍ଵେଚ୍ଛାତନୁଭିଃ ସମୀହସେ ମାନଂ ଵିଧୁନ୍ଵନ୍ ଜଗଦୀଶମାନିନାମ୍

ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା, ଗୁରୁ ଓ ଶାସକ, ଅପରାଜେୟ କାଳ, ଯିଏ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାର ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଜଗତର ଅହଂକାରୀମାନେଙ୍କର ମାନ ଦୂର କରନ୍ତି।

( ଇଂଦ୍ରଵଂଶା ) ଯେ ମଦ୍ଵିଧାଜ୍ଞା ଜଗଦୀଶମାନିନଃ ତ୍ଵାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କାଲେଽଭଯମାଶୁ ତନ୍ମଦମ୍ । ହିତ୍ଵାଽଽର୍ଯମାର୍ଗଂ ପ୍ରଭଜନ୍ତ୍ଯପସ୍ମଯା ଈହା ଖଲାନାମପି ତେଽନୁଶାସନମ୍

ମୋତେ ଭଳି ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ଆଜ୍ଞାକୁ ଅବହେଳା କରି, ନିଜକୁ ଜଗତର ନାଥ ଭାବନ୍ତି, ସମୟ ଆସିଲେ ତୁମକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଛାଡି ଦ୍ରୁତ ଅଭିମାନ ହରାଇଦିଅନ୍ତି, ଆଦର୍ଶ ପଥ ଛାଡି ଅସମ୍ମାନ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶିକ୍ଷା କାମ କରେ।

( ମିଶ୍ର ) ସ ତ୍ଵଂ ମମୈଶ୍ଵର୍ଯମଦପ୍ଲୁତସ୍ଯ କୃତାଗସସ୍ତେଽଵିଦୁଷଃ ପ୍ରଭାଵମ୍ । କ୍ଷନ୍ତୁଂ ପ୍ରଭୋଽଥାର୍ହସି ମୂଢଚେତସୋ ମୈଵଂ ପୁନର୍ଭୂନ୍ମତିରୀଶ ମେଽସତୀ

ସେଉଁଥିରୁ, ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରୁ ହୋଇଥିବା ଅପରାଧକୁ ମୋତେ କ୍ଷମା କର। ପ୍ରଭୁ, ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ ଥିଲା; ଏପରି ଅନୁଚିତ ଚିନ୍ତା ଆଉ କେବେ ମୋରେ ଆସୁନାହୁଁ।

ତଵାଵତାରୋଽଯମଧୋକ୍ଷଜେହ ଭୁଵୋ ଭରାଣାଂ ଉରୁଭାରଜନ୍ମନାମ୍ । ଚମୂପତୀନାମଭଵାଯ ଦେଵ ଭଵାଯ ଯୁଷ୍ମତ୍ ଚରଣାନୁଵର୍ତିନାମ୍

ହେ ଅଧୋକ୍ଷଜ, ଏହି ତୁମ ଅବତାର ଭୂମିର ଭାର ହରିବା ପାଇଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଭାର ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଚମୂପତିମାନେଙ୍କର ନାଶ ଏବଂ ତୁମ ପାଦାନୁଗତ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭଗଵତେ ପୁରୁଷାଯ ମହାତ୍ମନେ । ଵାସୁଦେଵାଯ କୃଷ୍ଣାଯ ସାତ୍ଵତାଂ ପତଯେ ନମଃ

ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ଭଗବାନ, ପରମ ପୁରୁଷ, ମହାତ୍ମା; ଭାସୁଦେବ, କୃଷ୍ଣ, ସାତ୍ୱତମାନେଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦୋପାତ୍ତଦେହାଯ ଵିଶୁଦ୍ଧଜ୍ଞାନମୂର୍ତଯେ । ସର୍ଵସ୍ମୈ ସର୍ଵବୀଜାଯ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମନେ ନମଃ

ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପରିଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା, ସେଠିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ମଯେଦଂ ଭଗଵନ୍ ଗୋଷ୍ଠ ନାଶାଯାସାରଵାଯୁଭିଃ । ଚେଷ୍ଟିତଂ ଵିହତେ ଯଜ୍ଞେ ମାନିନା ତୀଵ୍ରମନ୍ଯୁନା

ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଅଭିମାନ ଏବଂ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଏହି ଗୋପାଳମାନେର ଗାଁକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ବାୟୁ ଓ ଝଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି, ଯେଉଁବେଳେ ଅଭିମାନୀମାନେ ଯଜ୍ଞ ବାଧା ଦେଇଥିଲେ।

ତ୍ଵଯେଶାନୁଗୃହୀତୋଽସ୍ମି ଧ୍ଵସ୍ତସ୍ତମ୍ଭୋ ଵୃଥୋଦ୍ଯମଃ । ଈଶ୍ଵରଂ ଗୁରୁମାତ୍ମାନଂ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ

ତୁମ ଦୟାରେ, ମୋର ଅଭିମାନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ମୋର ବ୍ୟର୍ଥ ପ୍ରୟାସ ନଶ୍ଟ ହେଲା; ମୁଁ ତୁମେ, ପ୍ରଭୁ, ଗୁରୁ ଓ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଶରଣ ଗଲି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵଂ ସଙ୍‌କୀର୍ତିତଃ କୃଷ୍ଣୋ ମଘୋନା ଭଗଵାନମୁମ୍ । ମେଘଗମ୍ଭୀରଯା ଵାଚା ପ୍ରହସନ୍ ଇଦମବ୍ରଵୀତ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ — ଏଭଳିଭାବେ ମଘବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମହିମା କରିଲେ। ଭଗବାନ୍ ହସି, ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ଏହିପରି କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ମଯା ତେଽକାରି ମଘଵନ୍ ମଖଭଙ୍‌ଗୋଽନୁଗୃହ୍ଣତା । ମଦନୁସ୍ମୃତଯେ ନିତ୍ଯଂ ମତ୍ତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଶ୍ରିଯା ଭୃଶମ୍

ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ — ମଘବାନ୍, ମୁଁ ତୁମର ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲି, ତାକୁ ଦୟାବଶତଃ କରି, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରର ଶ୍ରୀରେ ମତ୍ତ ହେବ ନାହିଁ।

ମାମୈଶ୍ଵର୍ଯଶ୍ରୀମଦାନ୍ଧୋ ଦଣ୍ଡପାଣିଂ ନ ପଶ୍ଯତି । ତଂ ଭ୍ରଂଶଯାମି ସମ୍ପଦ୍ଭ୍ଯୋ ଯସ୍ଯ ଚେଚ୍ଛାମ୍ଯନୁଗ୍ରହମ୍

ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥାଏ, ସେ ଦଣ୍ଡଧାରୀକୁ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଚାହେଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପଦ ହରି ଦେଉଛି।

ଗମ୍ଯତାଂ ଶକ୍ର ଭଦ୍ରଂ ଵଃ କ୍ରିଯତାଂ ମେଽନୁଶାସନମ୍ । ସ୍ଥୀଯତାଂ ସ୍ଵାଧିକାରେଷୁ ଯୁକ୍ତୈର୍ଵଃ ସ୍ତମ୍ଭଵର୍ଜିତୈଃ

ଏବେ ଯାଅ, ଶକ୍ର, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ମୋର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କର। ତୁମେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭିମାନ ଛାଡି ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ରୁହ।

ଅଥାହ ସୁରଭିଃ କୃଷ୍ଣଂ ଅଭିଵନ୍ଦ୍ଯ ମନସ୍ଵିନୀ । ସ୍ଵସନ୍ତାନୈରୁପାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଗୋପରୂପିଣମୀଶ୍ଵରମ୍

ତାପରେ ମନୋନିବେଶୀ ସୁରଭି ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ, ଗୋପାଳ ରୂପୀ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।

ସୁରଭିରୁଵାଚ - କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ମହାଯୋଗିନ୍ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ ଵିଶ୍ଵସମ୍ଭଵ । ଭଵତା ଲୋକନାଥେନ ସନାଥା ଵଯମଚ୍ଯୁତ

ସୁରଭି କହିଲେ — କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଯୋଗୀ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ତୁମେ ଲୋକନାଥ ଥିବାରୁ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ।

ତ୍ଵଂ ନଃ ପରମକଂ ଦୈଵଂ ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଜଗତ୍ପତେ । ଭଵାଯ ଭଵ ଗୋଵିପ୍ର ଦେଵାନାଂ ଯେ ଚ ସାଧଵଃ

ତୁମେ ଆମ ପରମ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ନୁହଁ, ହେ ଜଗତ୍ପତି; ଗୋ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ସାଧୁମାନେଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ତୁମେ ଅଛ।

ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନସ୍ତ୍ଵାଭିଷେକ୍ଷ୍ଯାମୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚୋଦିତା ଵଯମ୍ । ଅଵତୀର୍ଣୋଽସି ଵିଶ୍ଵାତ୍ମମ୍ ଭୂମେର୍ଭାରାପନୁତ୍ତଯେ

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଆମେ ତୁମକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ତୁମେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବା ପାଇଁ ଅବତରଣ କରିଛ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵଂ କୃଷ୍ଣମୁପାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସୁରଭିଃ ପଯସାତ୍ମନଃ । ଜଲୈରାକାଶଗଙ୍‌ଗାଯା ଐରାଵତକରୋଦ୍‌ଧୃତୈଃ

ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏପରିଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସୁରଭି ନିଜ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଏୟରାବତ ହାତୀ ଆଣିଥିବା ଆକାଶ ଗଙ୍ଗାର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁରର୍ଷିଭିଃ ସାକଂ ଚୋଦିତୋ ଦେଵମାତୃଭିଃ । ଅଭ୍ଯସିଞ୍ଚତ ଦାଶାର୍ହଂ ଗୋଵିନ୍ଦ ଇତି ଚାଭ୍ଯଧାତ୍

ଦେବମାତାମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ସହ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତା ଋଷିମାନେ ସହିତ ଦାଶାର୍ହବଂଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ତତ୍ରାଗତାସ୍ତୁମ୍ବୁରୁନାରଦାଦଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ । ଜଗୁର୍ଯଶୋ ଲୋକମଲାପହଂ ହରେଃ ସୁରାଙ୍‌ଗନାଃ ସଂନନୃତୁର୍ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ

ସେଠାରେ ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ହରିଙ୍କର ଯଶ ଗାଇଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକର ଦୁଷିତତା ଦୂର କରେ। ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ତଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଦେଵନିକାଯକେତଵୋ ଵ୍ଯଵାକିରନ୍ ଚାଦ୍ଭୁତପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଲୋକାଃ ପରାଂ ନିର୍ଵୃତିମାପ୍ନୁଵଂସ୍ତ୍ରଯୋ ଗାଵସ୍ତଦା ଗାମନଯନ୍ ପଯୋଦ୍ରୁତାମ୍

ଦେବତାମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ମହାନ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ତିନୋଟି ଲୋକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଗାଈମାନେ ତେବେ ଅଧିକ ଦୁଧ ଦେଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ନାନାରସୌଘାଃ ସରିତୋ ଵୃକ୍ଷା ଆସନ୍ ମଧୁସ୍ରଵାଃ । ଅକୃଷ୍ଟପଚ୍ଯୌଷଧଯୋ ଗିରଯୋଽବିଭ୍ରଦୁନ୍ମଣୀନ୍

ବିଭିନ୍ନ ନଦୀ ଓ ଗଛମାନେ ମଧୁ ଝରାଇଲେ। ଅଚାଷିତ ଧାନ ଓ ଔଷଧି ଅପେକ୍ଷା ଚାଷ ଛାଡ଼ି ଉଗିଲା। ପାହାଡ଼ମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଧାରଣ କଲେ।