ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

କ୍ଷୁତ୍ପିପାସେ ତତଃ ସ୍ଯାତାଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ତ୍ଵେତଯୋରଭୂତ୍ । ଅଥାସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଭିନ୍ନଂ ହୃଦଯାନ୍ମନ ଉତ୍ଥିତମ୍

ତା'ପରେ ଭୋକ ଓ ତିଆସ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ସମୁଦ୍ର ଏହାମାନଙ୍କର ଆଧାର ହେଲା। ପରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଭାଗିଗଲା, ଏହି ହୃଦୟରୁ ମନ ଉପଜିଲା।

ମନସଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମା ଜାତୋ ବୁଦ୍ଧିର୍ବୁଦ୍ଧେର୍ଗିରାଂ ପତିଃ । ଅହଙ୍କାରସ୍ତତୋ ରୁଦ୍ରଃ ଚିତ୍ତଂ ଚୈତ୍ଯସ୍ତତୋଽଭଵତ୍

ମନରୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ; ବୁଦ୍ଧିରୁ ବାଣୀର ନାଥ ଉପଜିଲେ। ଅହଂକାରରୁ ରୁଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଚିତ୍ତରୁ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ ଉପଜିଲେ।

ଏତେ ହି ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥିତା ଦେଵା ନୈଵାସ୍ଯୋତ୍ଥାପନେଽଶକନ୍ । ପୁନରାଵିଵିଶୁଃ ଖାନି ତମୁତ୍ଥାପଯିତୁଂ କ୍ରମାତ୍

ଏହି ଦେବତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ପୁଣି ପୁଣି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପାଳାକ୍ରମେ ତାଙ୍କୁ ଜଗାଇବା ପାଇଁ।

ଵହ୍ନିର୍ଵାଚା ମୁଖଂ ଭେଜେ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍ । ଘ୍ରାଣେନ ନାସିକେ ଵାଯୁଃ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍

ଅଗ୍ନି ବାଣୀ ଭାବରେ ମୁଁହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ବାୟୁ ଘ୍ରାଣ ଭାବରେ ନାକରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ।

ଅକ୍ଷିଣୀ ଚକ୍ଷୁଷାଦିତ୍ଯୋ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍ । ଶ୍ରୋତ୍ରେଣ କର୍ଣୌ ଚ ଦିଶୋ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଆଖିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ଦିଗମାନେ ଶ୍ରବଣ ଭାବରେ କାନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ।

ତ୍ଵଚଂ ରୋମଭିରୋଷଧ୍ଯୋ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍ । ରେତସା ଶିଶ୍ନମାପସ୍ତୁ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍

ଔଷଧି ଲୋମ ସହିତ ଚର୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ପାଣି ବୀର୍ୟ ସହିତ ଲିଙ୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ।

ଗୁଦଂ ମୃତ୍ଯୁରପାନେନ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍ । ହସ୍ତାଵିନ୍ଦ୍ରୋ ବଲେନୈଵ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍

ମୃତ୍ୟୁ ଅପାନ ସହିତ ଗୁଦରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ସହିତ ହାତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ।

ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗତ୍ଯୈଵ ଚରଣୌ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍ । ନାଡୀର୍ନଦ୍ଯୋ ଲୋହିତେନ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍

ବିଷ୍ଣୁ ଗତି ସହିତ ପାଦରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ନଦୀମାନେ ରକ୍ତ ସହିତ ଶିରାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ।

କ୍ଷୁତ୍ତୃଡ୍ଭ୍ଯାଂ ଉଦରଂ ସିନ୍ଧୁଃ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍ । ହୃଦଯଂ ମନସା ଚନ୍ଦ୍ରୋ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍

ଭୋକ ଓ ତିଆସ ସହିତ ସମୁଦ୍ର ପେଟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ମନ ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ର ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ।

ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମାପି ହୃଦଯଂ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍ । ରୁଦ୍ରୋଽଭିମତ୍ଯା ହୃଦଯଂ ନୋଦତିଷ୍ଠତ୍ ତଦା ଵିରାଟ୍

ବ୍ରହ୍ମା ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ରୁଦ୍ର ଅହଂକାର ସହିତ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଟ ଉଠିଲେ ନାହିଁ।

ଚିତ୍ତେନ ହୃଦଯଂ ଚୈତ୍ଯଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଃ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ଯଦା । ଵିରାଟ୍ତଦୈଵ ପୁରୁଷଃ ସଲିଲାଦ୍ ଉଦତିଷ୍ଠତ

ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ, ଯିଏ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥାଏ, ସେ ଚିତ୍ତ ସହିତ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ ବିରାଟ ପୁରୁଷ ପାଣିରୁ ଉଠିଲେ।

ଯଥା ପ୍ରସୁପ୍ତଂ ପୁରୁଷଂ ପ୍ରାଣେନ୍ଦ୍ରିଯମନୋଧିଯଃ । ପ୍ରଭଵନ୍ତି ଵିନା ଯେନ ନୋତ୍ଥାପଯିତୁମୋଜସା

ଯେପରି ଘୁମାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରାଣ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତା'କୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଛଡ଼ା ଜଗାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ,

ତମସ୍ମିନ୍ ପ୍ରତ୍ଯଗାତ୍ମାନଂ ଧିଯା ଯୋଗପ୍ରଵୃତ୍ତଯା । ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିରକ୍ତ୍ଯା ଜ୍ଞାନେନ ଵିଵିଚ୍ଯାତ୍ମନି ଚିନ୍ତଯେତ୍

ସେପରି, ଯେଉଁଠି ମନ ଯୋଗରେ ଲିନ ଅଛି, ସେଠି ଭକ୍ତି, ବିରାଗ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନେ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀକୁ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ।

ଵିଗତମଦସ୍ଯ ଇଂଦ୍ରସ୍ଯ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସନ୍ନିଧୌ କ୍ଷମାପ୍ରାର୍ଥନମ୍ - ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଗୋଵର୍ଧନେ ଧୃତେ ଶୈଲେ ଆସାରାଦ୍ ରକ୍ଷିତେ ଵ୍ରଜେ । ଗୋଲୋକାଦାଵ୍ରଜଜ୍ କୃଷ୍ଣଂ ସୁରଭିଃ ଶକ୍ର ଏଵ ଚ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଏବଂ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ବର୍ଷାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଥିବାବେଳେ, ସୁରଭି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋଲୋକରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।

ଵିଵିକ୍ତ ଉପସଙ୍‌ଗମ୍ଯ ଵ୍ରୀଡୀତଃ କୃତହେଲନଃ । ପସ୍ପର୍ଶ ପାଦଯୋରେନଂ କିରୀଟେନାର୍କଵର୍ଚସା

ଏକାନ୍ତରେ ଯାଇ, ନିଜ ଅପରାଧ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ମାଳିତ କିରିଟ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟଶ୍ରୁତାନୁଭାଵୋଽସ୍ଯ କୃଷ୍ଣସ୍ଯାମିତତେଜସଃ । ନଷ୍ଟତ୍ରିଲୋକେଶମଦ ଇଦମାହ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି ଏବଂ ଶୁଣି, ତିନି ଲୋକର ଶାସକ ଭାବର ଅହଂକାର ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ସେ ହାତ ଜୋଡି ଏହିପରି କହିଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ - ( ମିଶ୍ର ) ଵିଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵଂ ତଵ ଧାମ ଶାନ୍ତଂ ତପୋମଯଂ ଧ୍ଵସ୍ତରଜସ୍ତମସ୍କମ୍ । ମାଯାମଯୋଽଯଂ ଗୁଣସମ୍ପ୍ରଵାହୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ତେ ଗ୍ରହଣାନୁବନ୍ଧଃ

ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ — ତୁମର ନିବାସ ସ୍ଥାନ ପରିଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱର, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରଜ ଓ ତମ ଦ୍ୱାରା ଅଲିପ୍ତ। ଏହି ମାୟାମୟ ଗୁଣମାଳା ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିପାରେ ନାହିଁ, ତୁମେ କୌଣସି ଆସକ୍ତିରେ ନାହଁ।

କୁତୋ ନୁ ତଦ୍ଧେତଵ ଈଶ ତତ୍କୃତା ଲୋଭାଦଯୋ ଯେଽବୁଧଲିନ୍ଗଭାଵାଃ । ତଥାପି ଦଣ୍ଡଂ ଭଗଵାନ୍ବିଭର୍ତି ଧର୍ମସ୍ଯ ଗୁପ୍ତ୍ଯୈ ଖଲନିଗ୍ରହାଯ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ତେବେ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାରଣ କିପରି ହେବ? ତଥାପି, ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ଭଗବାନ୍ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ପିତା ଗୁରୁସ୍ତ୍ଵଂ ଜଗତାମଧୀଶୋ ଦୁରତ୍ଯଯଃ କାଲ ଉପାତ୍ତଦଣ୍ଡଃ । ହିତାଯ ସ୍ଵେଚ୍ଛାତନୁଭିଃ ସମୀହସେ ମାନଂ ଵିଧୁନ୍ଵନ୍ ଜଗଦୀଶମାନିନାମ୍

ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା, ଗୁରୁ ଓ ଶାସକ, ଅପରାଜେୟ କାଳ, ଯିଏ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାର ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଜଗତର ଅହଂକାରୀମାନେଙ୍କର ମାନ ଦୂର କରନ୍ତି।

( ଇଂଦ୍ରଵଂଶା ) ଯେ ମଦ୍ଵିଧାଜ୍ଞା ଜଗଦୀଶମାନିନଃ ତ୍ଵାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କାଲେଽଭଯମାଶୁ ତନ୍ମଦମ୍ । ହିତ୍ଵାଽଽର୍ଯମାର୍ଗଂ ପ୍ରଭଜନ୍ତ୍ଯପସ୍ମଯା ଈହା ଖଲାନାମପି ତେଽନୁଶାସନମ୍

ମୋତେ ଭଳି ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ଆଜ୍ଞାକୁ ଅବହେଳା କରି, ନିଜକୁ ଜଗତର ନାଥ ଭାବନ୍ତି, ସମୟ ଆସିଲେ ତୁମକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଛାଡି ଦ୍ରୁତ ଅଭିମାନ ହରାଇଦିଅନ୍ତି, ଆଦର୍ଶ ପଥ ଛାଡି ଅସମ୍ମାନ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶିକ୍ଷା କାମ କରେ।

( ମିଶ୍ର ) ସ ତ୍ଵଂ ମମୈଶ୍ଵର୍ଯମଦପ୍ଲୁତସ୍ଯ କୃତାଗସସ୍ତେଽଵିଦୁଷଃ ପ୍ରଭାଵମ୍ । କ୍ଷନ୍ତୁଂ ପ୍ରଭୋଽଥାର୍ହସି ମୂଢଚେତସୋ ମୈଵଂ ପୁନର୍ଭୂନ୍ମତିରୀଶ ମେଽସତୀ

ସେଉଁଥିରୁ, ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରୁ ହୋଇଥିବା ଅପରାଧକୁ ମୋତେ କ୍ଷମା କର। ପ୍ରଭୁ, ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ ଥିଲା; ଏପରି ଅନୁଚିତ ଚିନ୍ତା ଆଉ କେବେ ମୋରେ ଆସୁନାହୁଁ।

ତଵାଵତାରୋଽଯମଧୋକ୍ଷଜେହ ଭୁଵୋ ଭରାଣାଂ ଉରୁଭାରଜନ୍ମନାମ୍ । ଚମୂପତୀନାମଭଵାଯ ଦେଵ ଭଵାଯ ଯୁଷ୍ମତ୍ ଚରଣାନୁଵର୍ତିନାମ୍

ହେ ଅଧୋକ୍ଷଜ, ଏହି ତୁମ ଅବତାର ଭୂମିର ଭାର ହରିବା ପାଇଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଭାର ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଚମୂପତିମାନେଙ୍କର ନାଶ ଏବଂ ତୁମ ପାଦାନୁଗତ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭଗଵତେ ପୁରୁଷାଯ ମହାତ୍ମନେ । ଵାସୁଦେଵାଯ କୃଷ୍ଣାଯ ସାତ୍ଵତାଂ ପତଯେ ନମଃ

ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ଭଗବାନ, ପରମ ପୁରୁଷ, ମହାତ୍ମା; ଭାସୁଦେବ, କୃଷ୍ଣ, ସାତ୍ୱତମାନେଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦୋପାତ୍ତଦେହାଯ ଵିଶୁଦ୍ଧଜ୍ଞାନମୂର୍ତଯେ । ସର୍ଵସ୍ମୈ ସର୍ଵବୀଜାଯ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମନେ ନମଃ

ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପରିଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା, ସେଠିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ମଯେଦଂ ଭଗଵନ୍ ଗୋଷ୍ଠ ନାଶାଯାସାରଵାଯୁଭିଃ । ଚେଷ୍ଟିତଂ ଵିହତେ ଯଜ୍ଞେ ମାନିନା ତୀଵ୍ରମନ୍ଯୁନା

ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଅଭିମାନ ଏବଂ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଏହି ଗୋପାଳମାନେର ଗାଁକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ବାୟୁ ଓ ଝଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି, ଯେଉଁବେଳେ ଅଭିମାନୀମାନେ ଯଜ୍ଞ ବାଧା ଦେଇଥିଲେ।

ତ୍ଵଯେଶାନୁଗୃହୀତୋଽସ୍ମି ଧ୍ଵସ୍ତସ୍ତମ୍ଭୋ ଵୃଥୋଦ୍ଯମଃ । ଈଶ୍ଵରଂ ଗୁରୁମାତ୍ମାନଂ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ

ତୁମ ଦୟାରେ, ମୋର ଅଭିମାନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ମୋର ବ୍ୟର୍ଥ ପ୍ରୟାସ ନଶ୍ଟ ହେଲା; ମୁଁ ତୁମେ, ପ୍ରଭୁ, ଗୁରୁ ଓ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଶରଣ ଗଲି।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଏଵଂ ସଙ୍‌କୀର୍ତିତଃ କୃଷ୍ଣୋ ମଘୋନା ଭଗଵାନମୁମ୍ । ମେଘଗମ୍ଭୀରଯା ଵାଚା ପ୍ରହସନ୍ ଇଦମବ୍ରଵୀତ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ — ଏଭଳିଭାବେ ମଘବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମହିମା କରିଲେ। ଭଗବାନ୍ ହସି, ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ଏହିପରି କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ମଯା ତେଽକାରି ମଘଵନ୍ ମଖଭଙ୍‌ଗୋଽନୁଗୃହ୍ଣତା । ମଦନୁସ୍ମୃତଯେ ନିତ୍ଯଂ ମତ୍ତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଶ୍ରିଯା ଭୃଶମ୍

ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ କହିଲେ — ମଘବାନ୍, ମୁଁ ତୁମର ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲି, ତାକୁ ଦୟାବଶତଃ କରି, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରର ଶ୍ରୀରେ ମତ୍ତ ହେବ ନାହିଁ।

ମାମୈଶ୍ଵର୍ଯଶ୍ରୀମଦାନ୍ଧୋ ଦଣ୍ଡପାଣିଂ ନ ପଶ୍ଯତି । ତଂ ଭ୍ରଂଶଯାମି ସମ୍ପଦ୍ଭ୍ଯୋ ଯସ୍ଯ ଚେଚ୍ଛାମ୍ଯନୁଗ୍ରହମ୍

ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥାଏ, ସେ ଦଣ୍ଡଧାରୀକୁ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଚାହେଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପଦ ହରି ଦେଉଛି।