ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଶ୍ଯାମଶ୍ରୋଣ୍ଯଧିରୋଚିଷ୍ଣୁ ଦୁକୂଲସ୍ଵର୍ଣମେଖଲମ୍ । ସମଚାର୍ଵଙ୍‌ଘ୍ରିଜଙ୍‌ଘୋରୁ ନିମ୍ନଜାନୁସୁଦର୍ଶନମ୍

ତାଙ୍କ ଶ୍ୟାମ ନିତମ୍ଭ ଉପରେ ଚମକୁଥିବା ପୀତାମ୍ବର ଓ ସୁନାର ମେଖଳା ଅଛି, ତାଙ୍କ ଉରୁ, ଜାଙ୍ଘ, ଗୁଡ଼ିକ ସମ ଓ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଶୋଭାବନ୍ତ।

ପଦା ଶରତ୍ପଦ୍ମପଲାଶରୋଚିଷା ନଖଦ୍ଯୁଭିର୍ନୋଽନ୍ତରଘଂ ଵିଧୁନ୍ଵତା । ପ୍ରଦର୍ଶଯ ସ୍ଵୀଯମପାସ୍ତସାଧ୍ଵସଂ ପଦଂ ଗୁରୋ ମାର୍ଗଗୁରୁସ୍ତମୋଜୁଷାମ୍

ତାଙ୍କ ପାଦ ଶରତ୍କାଳର ପଦ୍ମ ପତ୍ର ପରି ଚମକୁଛି, ନଖର ଆଲୋକ ଭିତରର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଛି; ହେ ଗୁରୁ, ଅଜ୍ଞାନ ଅନ୍ଧକାର ଛାଡ଼ିବା ପଥ ଭାବେ ନିଜ ପାଦକୁ ଦେଖାନ୍ତୁ।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଏତଦ୍ ରୂପମନୁଧ୍ଯେଯଂ ଆତ୍ମଶୁଦ୍ଧିମଭୀପ୍ସତାମ୍ । ଯଦ୍ଭକ୍ତିଯୋଗୋଽଭଯଦଃ ସ୍ଵଧର୍ମମନୁତିଷ୍ଠତାମ୍

ଏହି ରୂପକୁ ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ଶୁଦ୍ଧି ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଭକ୍ତିଯୋଗ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟହୀନତା ଦେଇଥାଏ।

ଭଵାନ୍ ଭକ୍ତିମତା ଲଭ୍ଯୋ ଦୁର୍ଲଭଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍ । ସ୍ଵାରାଜ୍ଯସ୍ଯାପ୍ଯଭିମତ ଏକାନ୍ତେନାତ୍ମଵିଦ୍ଗତିଃ

ଭଗବାନ୍, ଆପଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକମାନେ ମାତ୍ର ପାଇପାରନ୍ତି, ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପାଇବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏକାନ୍ତିକ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମିଳୁଥିବା ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥା ଆତ୍ମସ୍ୱାଧୀନତା ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।

ତଂ ଦୁରାରାଧ୍ଯମାରାଧ୍ଯ ସତାମପି ଦୁରାପଯା । ଏକାନ୍ତଭକ୍ତ୍ଯା କୋ ଵାଞ୍ଛେତ୍ ପାଦମୂଲଂ ଵିନା ବହିଃ

ଯିଏକି ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ପାଇପାରନ୍ତି, ସେଭଳି ଭଗବାନ୍‌ଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତିକ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଲାପରେ, ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମ ବାହାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଆଶା କିଏ କରିପାରିବ?

ଯତ୍ର ନିର୍ଵିଷ୍ଟମରଣଂ କୃତାନ୍ତୋ ନାଭିମନ୍ଯତେ । ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଧ୍ଵଂସଯନ୍ ଵୀର୍ଯ ଶୌର୍ଯଵିସ୍ଫୂର୍ଜିତଭ୍ରୁଵା

ଯେଉଁଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ଶେଷ, ସେଠାରେ ନିର୍ବିକାର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସିପାରେନି, ଯଦିଓ ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଭୟଙ୍କର ଭୃକୁଟିରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନଶ୍ୱର କରେ।

କ୍ଷଣାର୍ଧେନାପି ତୁଲଯେ ନ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନାପୁନର୍ଭଵମ୍ । ଭଗଵତ୍ ସଙ୍‌ଗିସଙ୍‌ଗସ୍ଯ ମର୍ତ୍ଯାନାଂ କିମୁତାଶିଷଃ

ମଣିଷମାନେ ଭଗବତ୍‌ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗର ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସମୟକୁ ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ସହିତ ମଧ୍ୟ ତୁଳନା କରିପାରିବେନି—ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ତ କଥା ହିଁ ନୁହେଁ।

ଅଥାନଘାଙ୍‌ଘ୍ରେସ୍ତଵ କୀର୍ତିତୀର୍ଥଯୋଃ ଅନ୍ତର୍ବହିଃସ୍ନାନଵିଧୂତପାପ୍ମନାମ୍ । ଭୂତେଷ୍ଵନୁକ୍ରୋଶସୁସତ୍ତ୍ଵଶୀଲିନାଂ ସ୍ଯାତ୍ସଙ୍‌ଗମୋଽନୁଗ୍ରହ ଏଷ ନସ୍ତଵ

ଏହିପରି, ହେ ପାପହୀନ ଭଗବାନ୍, ଆପଣଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତିର ପବିତ୍ରତାରେ ଭିତରେ ବାହାରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁମାନେ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏମିତି ଲୋକମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଆମେ ପାଉଁ—ଏହି ଆପଣଙ୍କର ଦୟା।

ନ ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତଂ ବହିରର୍ଥଵିଭ୍ରମଂ ତମୋଗୁହାଯାଂ ଚ ଵିଶୁଦ୍ଧମାଵିଶତ୍ । ଯଦ୍ଭକ୍ତିଯୋଗାନୁଗୃହୀତମଞ୍ଜସା ମୁନିର୍ଵିଚଷ୍ଟେ ନନୁ ତତ୍ର ତେ ଗତିମ୍

ଯାହାଙ୍କ ମନ ବାହ୍ୟ ଅବସ୍ଥୁରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଏନାହିଁ, ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ, ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗର କୃପାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି—ଏମିତି ମୁନି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କର ପଥକୁ ଦେଖନ୍ତି।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଯତ୍ରେଦଂ ଵ୍ଯଜ୍ଯତେ ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ମିନ୍ ଅଵଭାତି ଯତ୍ । ତତ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ଆକାଶମିଵ ଵିସ୍ତୃତମ୍

ଯେଉଁଠି ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ—ସେଇ ସତ୍ୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ୟୋତି, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ।

ଯୋ ମାଯଯେଦଂ ପୁରୁରୂପଯାସୃଜଦ୍ ବିଭର୍ତି ଭୂଯଃ କ୍ଷପଯତ୍ଯଵିକ୍ରିଯଃ । ଯଦ୍ଭେଦବୁଦ୍ଧିଃ ସଦିଵାତ୍ମଦୁଃସ୍ଥଯା ତ୍ଵମାତ୍ମତନ୍ତ୍ରଂ ଭଗଵନ୍ପ୍ରତୀମହି

ଆପଣ ନିଜ ମାୟା ଶକ୍ତିରେ ଏହି ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ତାହାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପୁନି ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରୁହି ତାହାକୁ ନଶ୍ୱର କରନ୍ତି। ଭିନ୍ନତାର ଭାବନା ମନର ଅସ୍ଥିରତା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ—ହେ ଭଗବାନ୍, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବେ ଚିହ୍ନିଲୁ।

କ୍ରିଯାକଲାପୈରିଦମେଵ ଯୋଗିନଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାନ୍ଵିତାଃ ସାଧୁ ଯଜନ୍ତି ସିଦ୍ଧଯେ । ଭୂତେନ୍ଦ୍ରିଯାନ୍ତଃକରଣୋପଲକ୍ଷିତଂ ଵେଦେ ଚ ତନ୍ତ୍ରେ ଚ ତେ ଏଵ କୋଵିଦାଃ

ଯୋଗୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ କ୍ରିୟା ଓ ପୂଜାଦି ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ପୂଜନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ—ଏହିପରି ବେଦ ଓ ତନ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି।

ତ୍ଵମେକ ଆଦ୍ଯଃ ପୁରୁଷଃ ସୁପ୍ତଶକ୍ତିଃ ତଯା ରଜଃସତ୍ତ୍ଵତମୋ ଵିଭିଦ୍ଯତେ । ମହାନହଂ ଖଂ ମରୁଦଗ୍ନିଵାର୍ଧରାଃ ସୁରର୍ଷଯୋ ଭୂତଗଣା ଇଦଂ ଯତଃ

ଆପଣ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଶୟନାବସ୍ଥାରେ ରହିଛି। ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରଜ, ସତ୍ତ୍ୱ, ତମ ଭିନ୍ନ ହୁଏ। ଆପଣଠାରୁ ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପୃଥିବୀ, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ସୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯେଦମନୁପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ଚତୁର୍ଵିଧଂ ପୁରମାତ୍ମାଂଶକେନ । ଅଥୋ ଵିଦୁସ୍ତଂ ପୁରୁଷଂ ସନ୍ତମନ୍ତଃ ଭୁଙ୍‌କ୍ତେ ହୃଷୀକୈର୍ମଧୁ ସାରଘଂ ଯଃ

ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଆପଣ ଚାରିପ୍ରକାର ଦେହରେ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ଯିଏ ଭିତରେ ରହି ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ରସକୁ ମଧୁ ପରି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେଇ ପୁରୁଷ ଆପଣ।

ସ ଏଷ ଲୋକାନତିଚଣ୍ଡଵେଗୋ ଵିକର୍ଷସି ତ୍ଵଂ ଖଲୁ କାଲଯାନଃ । ଭୂତାନି ଭୂତୈରନୁମେଯତତ୍ତ୍ଵୋ ଘନାଵଲୀର୍ଵାଯୁରିଵାଵିଷହ୍ଯଃ

ଆପଣ ସମୟର ଅତି ତୀବ୍ର ରଥ, ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେକୁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଟାଣିନେଉଛନ୍ତି। ଭୂତତ୍ତ୍ୱମାନେ ଅନୁମାନରେ ଜଣାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମେଘମାଳା ପରି, ଆପଣ ବାୟୁ ପରି ଅସହ୍ୟ।

ପ୍ରମତ୍ତମୁଚ୍ଚୈରିତି କୃତ୍ଯଚିନ୍ତଯା ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଲୋଭଂ ଵିଷଯେଷୁ ଲାଲସମ୍ । ତ୍ଵମପ୍ରମତ୍ତଃ ସହସାଭିପଦ୍ଯସେ କ୍ଷୁଲ୍ଲେଲିହାନୋଽହିରିଵାଖୁମନ୍ତକଃ

ମନୁଷ୍ୟମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ ମତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟଦିଗରେ ମନ ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖ ପାଇଁ ଲୋଭରେ ଲାଲସା କରୁଥିବାବେଳେ, ଆପଣ ସଦା ସଚେତନ ରୁହି, ହଠାତ୍ ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଉଛନ୍ତି—ଯେପରି ସାପ ଏକ ଉଣ୍ଡୁକୁ ଚଟିଯାଏ, ହେ ମୃତ୍ୟୁ।

କସ୍ତ୍ଵତ୍ପଦାବ୍ଜଂ ଵିଜହାତି ପଣ୍ଡିତୋ ଯସ୍ତେଽଵମାନଵ୍ଯଯମାନକେତନଃ । ଵିଶଙ୍‌କଯାସ୍ମଦ୍ଗୁରୁରର୍ଚତି ସ୍ମ ଯଦ୍ ଵିନୋପପତ୍ତିଂ ମନଵଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ

କିଏ ଜ୍ଞାନୀ ତୁମ ପଦପଦ୍ମକୁ ଛାଡ଼ିପାରିବ, ଯେଉଁଠି ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଓ ନମ୍ରତା ବସିଛି? ଭୟରେ ଏହି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ମନୁ, ଯେମାନେ ଆମର ଗୁରୁ, ତୁମକୁ ପୂଜିଥିଲେ, ଯାହାଉଁଥିଲେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଠାରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେବେ।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଅଥ ତ୍ଵମସି ନୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପରମାତ୍ମନ୍ ଵିପଶ୍ଚିତାମ୍ । ଵିଶ୍ଵଂ ରୁଦ୍ରଭଯଧ୍ଵସ୍ତଂ ଅକୁତଶ୍ଚିଦ୍ଭଯା ଗତିଃ

ଏହିପରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ହେ ପରମାତ୍ମା, ଆପଣ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ବିଶ୍ୱ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ, ଆପଣ ଭୟହୀନ ଶରଣ।

ଇଦଂ ଜପତ ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ଵିଶୁଦ୍ଧା ନୃପନନ୍ଦନାଃ । ସ୍ଵଧର୍ମମନୁତିଷ୍ଠନ୍ତୋ ଭଗଵତି ଅର୍ପିତାଶଯାଃ

ହେ ରାଜାନନ୍ଦନମାନେ, ଏହି ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ନିଜ ଧର୍ମ ପାଳନ କରି, ମନ ଭଗବାନ୍‌ଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ କରି ଉଚ୍ଚାରଣ କର, ତୁମମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।

ତମେଵାତ୍ମାନମାତ୍ମସ୍ଥଂ ସର୍ଵଭୂତେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତମ୍ । ପୂଜଯଧ୍ଵଂ ଗୃଣନ୍ତଶ୍ଚ ଧ୍ଯାଯନ୍ତଶ୍ଚାସକୃଦ୍ଧରିମ୍

ସେଇ ଆତ୍ମାକୁ, ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେହି ହରିଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କର, ଗାଉ ଓ ଧ୍ୟାନ କର।

ଯୋଗାଦେଶମୁପାସାଦ୍ଯ ଧାରଯନ୍ତୋ ମୁନିଵ୍ରତାଃ । ସମାହିତଧିଯଃ ସର୍ଵ ଏତଦଭ୍ଯସତାଦୃତାଃ

ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରି, ମୁନିମାନଙ୍କ ପରି ନିୟମ ରଖି, ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ମନରେ, ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଉପାସନାକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅଭ୍ୟାସ କର।

ଇଦମାହ ପୁରାସ୍ମାକଂ ଭଗଵାନ୍ଵିଶ୍ଵସୃକ୍ପତିଃ । ଭୃଗ୍ଵାଦୀନାଂ ଆତ୍ମଜାନାଂ ସିସୃକ୍ଷୁଃ ସଂସିସୃକ୍ଷତାମ୍

ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ସୃଷ୍ଟିର ମାଲିକ ଭଗବାନ୍ ଆମକୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଭୃଗୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ ସେମାନଙ୍କୁ।

ତେ ଵଯଂ ନୋଦିତାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଜାସର୍ଗେ ପ୍ରଜେଶ୍ଵରାଃ । ଅନେନ ଧ୍ଵସ୍ତତମସଃ ସିସୃକ୍ଷ୍ମୋ ଵିଵିଧାଃ ପ୍ରଜାଃ

ଆମେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଜାପତିମାନେ, ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରେରିତ ହେଇନଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ, ଏହି ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୋଇ, ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ।

ଅଥେଦଂ ନିତ୍ଯଦା ଯୁକ୍ତୋ ଜପନ୍ ଅଵହିତଃ ପୁମାନ୍ । ଅଚିରାତ୍ ଶ୍ରେଯ ଆପ୍ନୋତି ଵାସୁଦେଵପରାଯଣଃ

ଏବେ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ସଦା ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଭଜି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରେ।

ଶ୍ରେଯସାମିହ ସର୍ଵେଷାଂ ଜ୍ଞାନଂ ନିଃଶ୍ରେଯସଂ ପରମ୍ । ସୁଖଂ ତରତି ଦୁଷ୍ପାରଂ ଜ୍ଞାନନୌର୍ଵ୍ଯସନାର୍ଣଵମ୍

ଏଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ। ଏହି ଜ୍ଞାନର ନୌକାରେ ବସି, ମଣିଷ ସହଜରେ ଦୁର୍ଲଭ ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରେ।

ଯ ଇମଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତୋ ମଦ୍ଗୀତଂ ଭଗଵତ୍ସ୍ତଵମ୍ । ଅଧୀଯାନୋ ଦୁରାରାଧ୍ଯଂ ହରିଂ ଆରାଧଯତ୍ଯସୌ

ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ମୋର ଗୀତିତ ଭଗବାନଙ୍କର ଷ୍ଟୁତିକୁ ପଢ଼େ, ସେ ଦୁର୍ଲଭ ହରିଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରେ।

ଵିନ୍ଦତେ ପୁରୁଷୋଽମୁଷ୍ମାଦ୍ ଯଦ୍ଯଦ୍ ଇଚ୍ଛତ୍ଯସତ୍ଵରମ୍ । ମଦ୍ଗୀତଗୀତାତ୍ସୁପ୍ରୀତାତ୍ ଶ୍ରେଯସାମେକଵଲ୍ଲଭାତ୍

ଏହି ଗୀତରୁ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରେ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଲାଭ କରେ; ଏହି ମୋର ଗୀତିତ ଗୀତ, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳର ପ୍ରିୟ।

ଇଦଂ ଯଃ କଲ୍ଯ ଉତ୍ଥାଯ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ । ଶୃଣୁଯାତ୍ ଶ୍ରାଵଯେନ୍ମର୍ତ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ କର୍ମବନ୍ଧନୈଃ

ଯେଉଁ ମଣିଷ ପ୍ରଭାତେ ଉଠି, ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ଶ୍ଲୋକକୁ ଶୁଣେ କିମ୍ବା ପଢ଼େ, ସେ କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।

ଗୀତଂ ମଯେଦଂ ନରଦେଵନନ୍ଦନାଃ ପରସ୍ଯ ପୁଂସଃ ପରମାତ୍ମନଃ ସ୍ତଵମ୍ । ଜପନ୍ତ ଏକାଗ୍ରଧିଯସ୍ତପୋ ମହତ୍ ଚରଧ୍ଵମନ୍ତେ ତତ ଆପ୍ସ୍ଯଥେପ୍ସିତମ୍

ହେ ମାନବଦେବପୁତ୍ରମାନେ, ଏହି ଗୀତ, ଏହି ପରମପୁରୁଷ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଷ୍ଟୁତି, ମୁଁ ଗାଇଛି। ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଜପ କର, ଏହାକୁ ତପସ୍ୟା ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ଏବଂ ଶେଷରେ ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇବ।