ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଯଥା ମନୋରଥଧିଯୋ ଵିଷଯାନୁଭଵୋ ମୃଷା। ସ୍ଵପ୍ନଦୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ ଦାଶାର୍ହ ତଥା ସଂସାର ଆତ୍ମନଃ

ମନର କଳ୍ପନାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ଅନୁଭୂତି ଯେପରି ମିଥ୍ୟା, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଯେପରି ଅସତ୍ୟ, ଏଭଳି ଆତ୍ମା ପାଇଁ ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଅସାର।

ଅର୍ଥେ ହ୍ଯଵିଦ୍ଯମାନେଽପି ସଂସୃତିର୍ନ ନିଵର୍ତତେ। ଧ୍ଯାଯତୋ ଵିଷଯାନସ୍ଯ ସ୍ଵପ୍ନେଽନର୍ଥାଗମୋ ଯଥା

ବସ୍ତୁ ଥିଲେ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଂସାର ଚକ୍ର ରୁକେ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗକୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେଠି ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଆସେ, ଯେପରି ଜାଗ୍ରତରେ ହୁଏ।

ତସ୍ମାଦୁଦ୍ଧଵ ମା ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ଵିଷଯାନସଦିନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ। ଆତ୍ମାଗ୍ରହଣନିର୍ଭାତଂ ପଶ୍ଯ ଵୈକଲ୍ପିକଂ ଭ୍ରମମ୍

ତେଣୁ, ଉଦ୍ଧବ, ଅସତ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଲିନ ହେଉନି। ଆତ୍ମାକୁ ଧରିବା ଚେଷ୍ଟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭ୍ରମ ଦେଖ, ଏହା କେବଳ ମାୟାର ଭୁଲ।

କ୍ଷିପ୍ତୋଽଵମାନିତୋଽସଦ୍ଭିଃ ପ୍ରଲବ୍ଧୋଽସୂଯିତୋଽଥ ଵା। ତାଡିତଃ ସନ୍ନିରୁଦ୍ଧୋ ଵା ଵୃତ୍ତ୍ଯା ଵା ପରିହାପିତଃ

ଯଦି କେହି ଚାଲିଦେଇଥାଏ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ଉପହାସ କରନ୍ତି, ଇର୍ଷ୍ୟା କରନ୍ତି, ମାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, ବାନ୍ଧିଦିଅନ୍ତି, କିମ୍ବା ଜୀବିକା ହରାଇଦିଅନ୍ତି—

ନିଷ୍ଠ୍ଯୁତୋ ମୂତ୍ରିତୋ ଵାଜ୍ଞୈର୍ବହୁଧୈଵଂ ପ୍ରକମ୍ପିତଃ। ଶ୍ରେଯସ୍କାମଃ କୃଚ୍ଛ୍ରଗତ ଆତ୍ମନାତ୍ମାନମୁଦ୍ଧରେତ୍

ଅଜ୍ଞମାନେ ଥୁ spit କରନ୍ତି, ପିଶାବ କରନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଉତ୍ପୀଡିତ କରନ୍ତି— ଯିଏ ମଙ୍ଗଳ ଚାହେ, ସେ ଯେତେ ଦୁଃଖରେ ରହୁ, ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ।

ଶ୍ରୀଉଦ୍ଧଵ ଉଵାଚ। ଯଥୈଵମନୁବୁଧ୍ଯେଯଂ ଵଦ ନୋ ଵଦତାଂ ଵର

ଶ୍ରୀଉଦ୍ଧବ କହିଲେ: ଏହି କଥା କିପରି ବୁଝିପାରିବି, ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମକୁ କୃପାକରି କହ।

ସୁଦୁଃସହମିମଂ ମନ୍ଯ ଆତ୍ମନ୍ଯସଦତିକ୍ରମମ୍। ଵିଦୁଷାମପି ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ପ୍ରକୃତିର୍ହି ବଲୀଯସୀ। ଋତେ ତ୍ଵଦ୍ଧର୍ମନିରତାନ୍ଶାନ୍ତାସ୍ତେ ଚରଣାଲଯାନ୍

ଏହି ଅସହ୍ୟ ଅନ୍ୟାୟକୁ ଆତ୍ମା ଉପରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ବୋଲି ଭାବେ, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, କାରଣ ପ୍ରକୃତି ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତୁମ ଧର୍ମରେ ଲିନ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଚରଣ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକ ବ୍ୟତୀତ।

ବୃହସ୍ପତିର୍ବ୍ରହ୍ମଵାଦେ ଆତ୍ମଵତ୍ତ୍ଵେ ସ୍ଵଯଂ ହରିଃ । ଭକ୍ତ୍ଯା ଗୋଗୁରୁଵିପ୍ରେଷୁ ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନାନୁଵର୍ତିଷୁ

ବୃହସ୍ପତି ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ବିଚାରରେ, ଏବଂ ହରି ନିଜ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନରେ, ଗୋ, ଗୁରୁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି, ବିଶ୍ୱକ୍ସେନଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।

କୀର୍ତ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵଗୀତଯା ପୁମ୍ଭିଃ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ତତ୍ର ତତ୍ର ହ । ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ କର୍ଣରନ୍ଧ୍ରେଷୁ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ରାମଃ ସତାମିଵ

ତିନି ଲୋକରେ ପୁରୁଷମାନେ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଏଠି ସେଠି ନାନା ସ୍ଥାନରେ ନାରୀମାନଙ୍କର କାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଯେପରି ରାମ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।

ଅନ୍ନଯାଞ୍ଚାମିଷେଣ ଯଜ୍ଞପତ୍ନୀଷୁ ଅନୁଗ୍ରହଃ - ଶ୍ରୀଗୋପ ଊଚୁଃ - ( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ରାମ ରାମ ମହାବାହୋ କୃଷ୍ଣ ଦୁଷ୍ଟନିବର୍ହଣ । ଏଷା ଵୈ ବାଧତେ କ୍ଷୁତ୍ ନଃ ତଚ୍ଛାନ୍ତିଂ କର୍ତୁମର୍ହଥଃ

ଅନ୍ନ ଓ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ପତ୍ନୀମାନେ ଦୟା ପାଆନ୍ତି। ଗୋପମାନେ କହିଲେ: ହେ ରାମ, ହେ ମହାବାହୁ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନାଶ କରୁଥିବା, ଏହି ଭୋକ ଆମକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି; ଆପଣମାନେ ଏହାର ଶାନ୍ତି କରିବାକୁ ଉଚିତ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ - ଇତି ଵିଜ୍ଞାପିତୋ ଗୋପୈଃ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵକୀସୁତଃ । ଭକ୍ତାଯା ଵିପ୍ରଭାର୍ଯାଯାଃ ପ୍ରସୀଦନ୍ ଇଦମବ୍ରଵୀତ୍

ଶ୍ରୀଶୁକ କହିଲେ: ଗୋପମାନେ ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ଦେବକୀପୁତ୍ର ଭଗବାନ ଭକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଇଁ କୃପା କରି ଏହି କଥା କହିଲେ।

ପ୍ରଯାତ ଦେଵଯଜନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣା ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଃ । ସତ୍ରଂ ଆଙ୍‌ଗିରସଂ ନାମ ହ୍ଯାସତେ ସ୍ଵର୍ଗକାମ୍ଯଯା

ତୁମେ ଯାଅ, ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ, ସ୍ୱର୍ଗ ଆଶାରେ ଆଙ୍ଗିରସ ନାମକ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି।

ତତ୍ର ଗତ୍ଵୌଦନଂ ଗୋପା ଯାଚତାସ୍ମଦ୍ ଵିସର୍ଜିତାଃ । କୀର୍ତଯନ୍ତୋ ଭଗଵତ ଆର୍ଯସ୍ଯ ମମ ଚାଭିଧାମ୍

ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଗୋପମାନେ, ଆମ ପକ୍ଷରୁ ପଠାଯାଇଥିବା ଭାତ ଚାହିଅ, ଭଗବାନ, ଆର୍ଯ୍ୟ ଓ ମୋର ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ କର।

ଇତ୍ଯାଦିଷ୍ଟା ଭଗଵତା ଗତ୍ଵା ଯାଚନ୍ତ ତେ ତଥା । କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟା ଵିପ୍ରାନ୍ ଦଣ୍ଡଵତ୍ ପତିତା ଭୁଵି

ଭଗବାନଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇ ଗୋପମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ହାତ ଜୋଡି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଖରେ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲେ, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ ପଡ଼ିଲେ।

ହେ ଭୂମିଦେଵାଃ ଶ୍ରୃଣୁତ କୃଷ୍ଣସ୍ଯାଦେଶକାରିଣଃ । ପ୍ରାପ୍ତାଞ୍ଜାନୀତ ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ଗୋପାନ୍ ନୋ ରାମଚୋଦିତାନ୍

ହେ ଭୂମିର ଦେବମାନେ, ଆମ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ! ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରୁଥିବା ଲୋକ। ଆମେ ଗୋପ, ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛୁ; ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମଙ୍ଗଳ ପାଅ।

( ମିଶ୍ର ) ଗାଶ୍ଚାରଯତୌ ଅଵିଦୂର ଓଦନଂ ରାମାଚ୍ଯୁତୌ ଵୋ ଲଷତୋ ବୁଭୁକ୍ଷିତୌ । ତଯୋର୍ଦ୍ଵିଜା ଓଦନମର୍ଥିନୋର୍ଯଦି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଚ ଵୋ ଯଚ୍ଛତ ଧର୍ମଵିତ୍ତମାଃ

ଧର୍ମକୁ ସର୍ବାଧିକ ଜାଣିଥିବା ମହାନୁଭାବମାନେ, ରାମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ଏଠାରୁ ଦୂର ନୁହେଁ, ଗାଈମାନେ ଚରାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଖାଇବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି ଏବଂ ତୁମମାନଙ୍କଠାରୁ ଭାତ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ବିଶ୍ୱାସ କର, ତେବେ ସେମାନେ ଯେଉଁ ଭାତ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେଠିଏ ଦିଅ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଦୀକ୍ଷାଯାଃ ପଶୁସଂସ୍ଥାଯାଃ ସୌତ୍ରାମଣ୍ଯାଶ୍ଚ ସତ୍ତମାଃ । ଅନ୍ଯତ୍ର ଦୀକ୍ଷିତସ୍ଯାପି ନାନ୍ନମଶ୍ନନ୍ ହି ଦୁଷ୍ଯତି

ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ପଶୁଯାଜ୍ଞ ବା ସୌତ୍ରାମଣୀ ଯାଜ୍ଞର ଦୀକ୍ଷା ବେଳେ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ଦୀକ୍ଷିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ।

ଇତି ତେ ଭଗଵଦ୍ ଯାଚ୍ଞାଂ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୋଽପି ନ ଶୁଶ୍ରୁଵୁଃ । କ୍ଷୁଦ୍ରାଶା ଭୂରିକର୍ମାଣୋ ବାଲିଶା ଵୃଦ୍ଧମାନିନଃ

ଏଭଳି ଭଗବାନଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ—ସେମାନେ ଛୋଟ ଆଶା ଧରିଥିଲେ, ବହୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଶିଶୁସ୍ୱଭାବ ଓ ବୟସର ଗର୍ବ ରଖିଥିଲେ।

ଦେଶଃ କାଲଃ ପୃଥଗ୍ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ମଂତ୍ରତଂତ୍ରର୍ତ୍ଵିଜୋଽଗ୍ନଯଃ । ଦେଵତା ଯଜମାନଶ୍ଚ କ୍ରତୁର୍ଧର୍ମଶ୍ଚ ଯନ୍ମଯଃ

ଏହି ସମସ୍ତ—ସ୍ଥାନ, ସମୟ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ର, ପ୍ରକ୍ରିୟା, ଯାଜ୍ଞିକ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତା, ଯଜମାନ, ଯାଜ୍ଞ ଓ ଧର୍ମ—ସବୁ ତାଙ୍କୁ ନିଆଁ।

ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରମଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ ଭଗଵନ୍ତଂ ଅଧୋକ୍ଷଜମ୍ । ମନୁଷ୍ଯଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦୁଷ୍ପ୍ରଜ୍ଞା ମର୍ତ୍ଯାତ୍ମାନୋ ନ ମେନିରେ

ସେଇ ପରମ ବ୍ରହ୍ମା, ଭଗବାନ, ଅଧୋକ୍ଷଜଙ୍କୁ, ଅବିବେକୀ ଏବଂ ନିଜକୁ ମାନବ ଭାବିଥିବା ଲୋକମାନେ, ମାନବ ଭାବରେ ଦେଖି, ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ନ ତେ ଯଦୋମିତି ପ୍ରୋଚୁଃ ନ ନେତି ଚ ପରନ୍ତପ । ଗୋପା ନିରାଶାଃ ପ୍ରତ୍ଯେତ୍ଯ ତଥୋଚୁଃ କୃଷ୍ଣରାମଯୋଃ

ସେମାନେ 'ଯଦୁମାନେକୁ ଦିଅ' ବି କହିଲେ ନାହିଁ, 'ଦିଅନାହିଁ' ବି କହିଲେ ନାହିଁ, ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ। ଗୋପମାନେ ନିରାଶ ହୋଇ ଫେରିଗଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ ଘଟଣା କହିଲେ।

ତଦୁପାକର୍ଣ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରହସ୍ଯ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ । ଵ୍ଯାଜହାର ପୁନର୍ଗୋପାନ୍ ଦର୍ଶଯଁଲୌକିକୀଂ ଗତିମ୍

ଏହା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଭଗବାନ ହସିଲେ ଏବଂ ପୁଣିଥରେ ଗୋପମାନଙ୍କୁ ଲୋକସାଧାରଣ ଉପାୟ ଦେଖାଇ କହିଲେ।

ମାଂ ଜ୍ଞାପଯତ ପତ୍ନୀଭ୍ଯଃ ସସଙ୍‌କର୍ଷଣମାଗତମ୍ । ଦାସ୍ଯନ୍ତି କାମମନ୍ନଂ ଵଃ ସ୍ନିଗ୍ଧା ମଯ୍ଯୁଷିତା ଧିଯା

ମୋ ଏବଂ ସଂକର୍ଷଣ ସହିତ ଆସିଛି ବୋଲି ପତ୍ନୀମାନଙ୍କୁ ଖବର ଦିଅ। ସେମାନେ ମୋତେ ମନରେ ଭଲପାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର, ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁଯାୟୀ ଖାଦ୍ୟ ଦେବେ।

ଗତ୍ଵାଥ ପତ୍ନୀଶାଲାଯାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାସୀନାଃ ସ୍ଵଲଙ୍‌କୃତାଃ । ନତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜସତୀର୍ଗୋପାଃ ପ୍ରଶ୍ରିତା ଇଦମବ୍ରୁଵନ୍

ତାପରେ, ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ, ସେମାନେ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ହୋଇ ବସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ଗୋପମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଆଦର ସହିତ କହିଲେ।

ନମୋ ଵୋ ଵିପ୍ରପତ୍ନୀଭ୍ଯୋ ନିବୋଧତ ଵଚାଂସି ନଃ । ଇତୋଽଵିଦୂରେ ଚରତା କୃଷ୍ଣେନେହେଷିତା ଵଯମ୍

ଆମେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀମାନେ। ଦୟାକରି ଆମ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏଠାରୁ ଅତିକିଛି ଦୂରେ ନୁହେଁ, ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛୁ, ଗାଈମାନେ ଚରାଉଛୁ।

ଗାଶ୍ଚାରଯନ୍ ସ ଗୋପାଲୈଃ ସରାମୋ ଦୂରମାଗତଃ । ବୁଭୁକ୍ଷିତସ୍ଯ ତସ୍ଯାନ୍ନଂ ସାନୁଗସ୍ଯ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍

ସେ, ଗୋପମାନେ ଓ ରାମ ସହିତ ଗାଈମାନେ ଚରାଇ, ଦୂରରୁ ଆସିଛନ୍ତି। ସେ ଭୁଖା ଓ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ଅଛନ୍ତି, ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵାଚ୍ଯୁତଂ ଉପାଯାତଂ ନିତ୍ଯଂ ତଦ୍ଦର୍ଶନୋତ୍ସୁକାଃ । ତତ୍କଥାକ୍ଷିପ୍ତମନସୋ ବଭୂଵୁର୍ଜାତସମ୍ଭ୍ରମାଃ

ଅଚ୍ୟୁତ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଯେଉଁମାନେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର, ତାଙ୍କ କଥାରେ ମନ ଲାଗିଥିଲା, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।

ଚତୁର୍ଵିଧଂ ବହୁଗୁଣଂ ଅନ୍ନମାଦାଯ ଭାଜନୈଃ । ଅଭିସସ୍ରୁଃ ପ୍ରିଯଂ ସର୍ଵାଃ ସମୁଦ୍ରମିଵ ନିମ୍ନଗାଃ

ଚାରି ପ୍ରକାର ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ନେଇ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଅନ୍ତି।

ନିଷିଧ୍ଯମାନାଃ ପତିଭିଃ ଭ୍ରାତୃଭିର୍ବନ୍ଧୁଭିଃ ସୁତୈଃ । ଭଗଵତି ଉତ୍ତମଶ୍ଲୋକେ ଦୀର୍ଘଶ୍ରୁତ ଧୃତାଶଯାଃ

ପତି, ଭାଇ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ପୁଅମାନେ ରୋକିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ କୀର୍ତ୍ତିର ଭଗବାନଙ୍କୁ ମନ ଲଗାଇ, ଦୀର୍ଘଦିନ ଶୁଣିଥିବା ଉପଦେଶରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।