ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଵେଦାନ୍ତଵେଦସୁସ୍ନାତେ ଗୀତାଯା ଅପି କର୍ତରି । ପରିତାପଵତି ଵ୍ଯାସେ ମୁହ୍ଯତ୍ଯଜ୍ଞାନସାଗରେ

ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାନ୍ତରେ ସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି, ଗୀତାର ରଚନାକାର, ସେହି ବ୍ୟାସଦେବ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପଡି, ଅଜ୍ଞାନର ସମୁଦ୍ରରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ ।

ତଦା ତ୍ଵଯା ପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଚତୁଃଶ୍ଲୋକସମନ୍ଵିତମ୍ । ତଦୀଯଶ୍ରଵଣାତ୍ ସଦ୍ଯୋ ନିର୍ବାଧୋ ବାଦରାଯଣଃ

ତାପରେ, ଆପଣ ଯେଉଁ ଚାରିଟି ଶ୍ଲୋକ କହିଥିଲେ, ସେଗୁଡିକୁ ଶୁଣିବା ସହିତ ବାଦରାୟଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ତୁରନ୍ତ ଦୂର ହୋଇଗଲା ।

ତତ୍ର ତେ ଵିସ୍ମଯଃ କେନ ଯତଃ ପ୍ରଶ୍ନକରୋ ଭଵାନ୍ । ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତଂ ଶ୍ରାଵ୍ଯ ଶୋକଦୁଃଖଵିନାଶନମ୍

ତେଣୁ, ଆପଣ କିଏ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି ଯେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଲେ? ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ଶୋକ ଓ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ ।

ନାରଦ ଉଵାଚ - (ଵସଂତିତିଲକା) ଯଦ୍ଦର୍ଶନଂ ଚ ଵିନିହନ୍ତ୍ଯଶୁଭାନି ସଦ୍ଯଃ ଶ୍ରେଯସ୍ତନୋତି ଭଵଦୁଃଖଦଵାର୍ଦିତାନାମ୍ । ନିଃଶେଷଶେଷମୁଖଗୀତକଥୈକପାନାଃ ପ୍ରେମପ୍ରକାଶକୃତଯେ ଶରଣଂ ଗତୋଽସ୍ମି

ନାରଦ କହିଲେ — ଯାହାର ଦର୍ଶନ ସହିତ ଅଶୁଭ ତୁରନ୍ତ ଦୂର ହୁଏ, ଏବଂ ଭବଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ, ଶୁଦ୍ଧମନ୍ଦିରେ ଗୀତ ହେଉଥିବା କଥାର ରସରେ ଏକାନ୍ତ ଲୀନ ହୋଇ, ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ ପାଇଁ ଯାହାକୁ ଶରଣ ନେଇଛି ।

ଭାଗ୍ଯୋଦଯେନ ବହୁଜନ୍ମସମର୍ଜିତେନ ସତ୍ସଂଗମଂ ଚ ଲଭତେ ପୁରୁଷୋ ଯଦା ଵୈ । ଅଜ୍ଞାନହେତୁକୃତମୋହମଦାନ୍ଧକାର ନାଶଂ ଵିଧାଯ ହି ତଦୋଦଯତେ ଵିଵେକଃ

ଅନେକ ଜନ୍ମର ଉପାର୍ଜିତ ଭାଗ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ମଣିଷ ସତ୍ସଙ୍ଗ ପାଇଥାଏ । ତେବେ ଅଜ୍ଞାନର ମୂଳରୁ ହୋଇଥିବା ମୋହ ଓ ଅହଂକାରର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୋଇ, ବିବେକ ଉଦିତ ହୁଏ ।

ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ - ତୃତୀଯୋଽଧ୍ଯାଯଃ ସନକାଦିମୁଖାତ୍ ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତଶ୍ରଵଣେନ ଭକ୍ତ୍ତେସ୍ତୁଷ୍ଟୀର୍ଜ୍ଞାନଵୈରାଗ୍ଯଯୋଃ ପୁଷ୍ଟିଶ୍ଚ - ନାରଦ ଉଵାଚ - (ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଜ୍ଞାନଯଜ୍ଞଂ କରିଷ୍ଯାମି ଶୁକଶାସ୍ତ୍ରକଥୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ । ଭକ୍ତିର୍ଜ୍ଞାନଵିରାଗାଣାଂ ସ୍ଥାପନାର୍ଥଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ

ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମା — ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ । ସନକାଦିମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶୁଣିଲେ, ଭକ୍ତଙ୍କର ମନ ତୃପ୍ତି ପାଏ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ ।

କୁତ୍ର କାର୍ଯୋ ମଯା ଯଜ୍ଞଃ ସ୍ଥଲଂ ତଦ୍‌ଵାଚ୍ଯତାମିହ । ମହିମା ଶୁକଶାସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଵକ୍ତଵ୍ଯୋ ଵେଦପାରଗୈଃ

ନାରଦ କହିଲେ — ମୁଁ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଥା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନଯଜ୍ଞ କରିବି, ଏହା ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିବି ।

କିଯଦ୍‌ଭିଃ ଦିଵସୈଃ ଶ୍ରାଵ୍ଯା ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵତୀ କଥା । କୋ ଵିଧିଃ ତତ୍ର କର୍ତଵ୍ଯୋ ମମେଦଂ ବ୍ରୁଵତାମିତଃ

ଏହି ଯଜ୍ଞ କେଉଁଠି କରିବି? ଦୟାକରି ସେଠାର ନାମ କହନ୍ତୁ । ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରର ମହିମା ବେଦଜ୍ଞମାନେ କହିବା ଉଚିତ ।

କୁମାରା ଊଚୁଃ - ଶ୍ରୃଣୁ ନାରଦ ଵକ୍ଷ୍ଯାମୋ ଵିନମ୍ରାଯ ଵିଵେକିନେ । ଗଂଗାଦ୍ଵାରସମୀପେ ତୁ ତଟଂ ଆନନ୍ଦନାମକମ୍

କୁମାରମାନେ କହିଲେ — ନାରଦ, ଆପଣ ନମ୍ର ଓ ବିବେକଶୀଳ, ଆମେ କହୁଛୁ, ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଏକ ଆନନ୍ଦ ନାମକ ସ୍ଥାନ ଅଛି ।

ନାନାଋଷିଗଣୈର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ଦେଵସିଦ୍ଧନିଷେଵନମ୍ । ନାନାତରୁଲତାକୀର୍ଣଂ ନଵକୋମଲଵାଲୁକମ୍

ଏହି ସ୍ଥାନ ନାନା ଋଷିମାନେ ଭରିଥାନ୍ତି, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ସେବନ କରନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଘେରା, ନୂତନ କୋମଳ ବାଲୁକାରେ ଢାକା ।

ରମ୍ଯଂ ଏକାନ୍ତଦେଶସ୍ଥଂ ହେମପଦ୍ମସୁସୌରଭମ୍ । ଯତ୍ସମୀପସ୍ଥଜୀଵାନାଂ ଵୈରଂ ଚେତସି ନ ସ୍ଥିତମ୍

ଏହି ସ୍ଥାନ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଏକାନ୍ତ, ସୁନ୍ଦର ସୁଗନ୍ଧ ହେମପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ଭରିଥାଏ, ଏଠାରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମନରେ କେବେ ଦ୍ୱେଷ ଥାଏ ନାହିଁ ।

ଜ୍ଞାନଯଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵଯା ତତ୍ର କର୍ତଵ୍ଯୋ ହି ଅପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ଅପୂର୍ଵରସରୂପା ଚ କଥା ତତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି

ଏହା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁନା ଲୋଟସ ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ହେଉଛି, ଏବଂ ସେଠାରେ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ।

ପୁରଃସ୍ଥଂ ନିର୍ବଲଂ ଚୈଵ ଜରାଜୀର୍ଣକଲେଵରମ୍ । ତଦ୍‌ଦ୍ଵଯଂ ଚ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଭକ୍ତିସ୍ତତ୍ରାଗମିଷ୍ଯତି

ବୟସ୍କ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ ଦେହକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ସେଠାରେ ଭକ୍ତି ଆସିବ।

ଯତ୍ର ଭାଗଵତୀ ଵାର୍ତା ତତ୍ର ଭକ୍ତ୍ଯାଦିକଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । କଥାଶବ୍ଦଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ତତ୍ତ୍ରିକଂ ତରୁଣାଯତେ

ଯେଉଁଠାରେ ଭାଗବତ କଥା ହେଉଛି, ସେଠାରେ ଭକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଯାଆନ୍ତି; କଥାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେଇ ତିନିଟି ଯୁବକ ଭଳି ହୋଇଯାନ୍ତି।

ସୂତ ଉଵାଚ - ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା କୁମାରାସ୍ତେ ନାରଦେନ ସମଂ ତତଃ । ଗଂଗାତଟଂ ସମାଜଗ୍ମୁଃ କଥାପାନାଯ ସତ୍ଵରାଃ

ସୂତ କହିଲେ — ଏଭଳି କହି, ସେଇ କୁମାରମାନେ ନାରଦ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଯାଇଲେ।

ଯଦା ଯାତାସ୍ତଟଂ ତେ ତୁ ତଦା କୋଲାହଲୋଽପ୍ଯଭୂତ୍ । ଭୂର୍ଲୋକେ ଦେଵଲୋକେ ଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ତଥୈଵ ଚ

ସେମାନେ ତଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେବେଳେ, ମଣିଷମାନଙ୍କ ଲୋକରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହ ଓ କୋଳାହଳ ହେଲା।

ଶ୍ରୀଭାଗଵତପୀଯୂଷ ପାନାଯ ରସଲମ୍ପଟାଃ । ଧାଵନ୍ତୋଽପ୍ଯାଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଥମଂ ଯେ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ

ଶ୍ରୀଭାଗବତର ଅମୃତ ଶୁଣିବାକୁ ଆସକ୍ତ, ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଥମେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ।

(ଵଂଶସ୍ଥ) ଭୃଗୁର୍ଵସିଷ୍ଠଶ୍ଚ୍ଯଵନଶ୍ଚ ଗୌତମୋ ମେଧାତିଥିର୍ଦେଵଲଦେଵରାତୌ । ରାମସ୍ତଥା ଗାଧିସୁତଶ୍ଚ ଶାକଲୋ ମୃକଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାତ୍ରିଜପିପ୍ପଲାଦାଃ

ଭୃଗୁ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଗୌତମ, ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଦେବରାତ, ରାମ, ଗାଧିଙ୍କ ପୁଅ, ଶାକଳ, ମୃକଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅ, ଅତ୍ରି ଏବଂ ପିପ୍ପଳାଦ।

(ଇଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ଯୋଗେଶ୍ଵରୌ ଵ୍ଯାସପରାଶରୌ ଚ ଛାଯାଶୁକୋ ଜାଜଲିଜହ୍ନୁମୁଖ୍ଯାଃ । ସର୍ଵେଽପ୍ଯମୀ ମୁନିଗଣାଃ ସହପୁତ୍ରଶିଷ୍ଯାଃ ସ୍ଵସ୍ତ୍ରୀଭିରାଯଯୁରତିପ୍ରଣଯେନ ଯୁକ୍ତାଃ

ଯୋଗଶ୍ୱର, ବ୍ୟାସ ଓ ପରାଶର, ଛାୟାଶୁକ, ଯାଜଳି, ଜହ୍ନୁ ଓ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ — ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ, ପୁଅ, ଶିଷ୍ୟ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଅତି ପ୍ରେମରେ ଆସିଲେ।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଵେଦାନ୍ତାନି ଚ ଵେଦାଶ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରାସ୍ତନ୍ତ୍ରାଃ ସମୂର୍ତଯଃ । ଦଶସପ୍ତପୁରାଣାନି ଷଟ୍ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ତଥାଽଽଯଯୁଃ

ବେଦାନ୍ତ, ବେଦ, ମନ୍ତ୍ର, ତନ୍ତ୍ର ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଦେହୀ ରୂପ, ଦଶ ଓ ସାତ ପୁରାଣ, ଛଅଟି ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।

ଗଂଗାଦ୍ଯା ସରିତସ୍ତତ୍ର ପୁଷ୍କରାଦିସରାଂସି ଚ । କ୍ଷେତ୍ରାଣି ଚ ଦିଶଃ ସର୍ଵା ଦଣ୍ଡକାଦି ଵନାନି ଚ

ଗଙ୍ଗା ଆଦି ନଦୀ, ପୁଷ୍କର ଆଦି ସରୋବର, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଏବଂ ଦଣ୍ଡକ ଆଦି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ।

ନଗାଦଯୋ ଯଯୁସ୍ତତ୍ର ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵଦାନଵାଃ । ଗୁରୁତ୍ଵାତ୍ତତ୍ର ନାଯାତାନ୍ ଭୃଗୁଃ ସମ୍ବୋଧ୍ଯ ଚାନଯତ୍

ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ; କିନ୍ତୁ ଭାର ହେତୁ, ଭୃଗୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେଇ ଆଣିଲେ।

ଦୀକ୍ଷିତା ନାରଦେନାଥ ଦତ୍ତଂ ଆସନମୁତ୍ତମମ୍ । କୁମାରା ଵନ୍ଦିତାଃ ସର୍ଵୈଃ ନିଷେଦୁଃ କୃଷ୍ଣତତ୍ପରାଃ

ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଉତ୍ତମ ଆସନ ପାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ କୁମାରମାନେ କୃଷ୍ଣରେ ଲୀନ ହୋଇ ବସିଲେ।

ଵୈଷ୍ଣଵାଶ୍ଚ ଵିରକ୍ତାଶ୍ଚ ନ୍ଯାସିନୋ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ । ମୁଖଭାଗେ ସ୍ଥିତାସ୍ତେ ଚ ତଦଗ୍ରେ ନାରଦଃ ସ୍ଥିତଃ

ବୈଷ୍ଣବ, ବିରକ୍ତ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଗରେ ନାରଦ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ଏକଭାଗେ ଋଷିଗଣାଃ ତଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ଦିଵୌକସଃ । ଵେଦୋପନିଷଦୋ ଅନ୍ଯତ୍ର ତୀର୍ଥାନ୍ ଯତ୍ର ସ୍ତ୍ରିଯୋଽନ୍ଯତଃ

ଏକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଋଷିମାନେ, ଅନ୍ୟଠାରେ ଦେବମାନେ, ଅନ୍ୟଠାରେ ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦ, ଅନ୍ୟଠାରେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଏବଂ ଅନ୍ୟଠାରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଥିଲେ।

ଜଯଶବ୍ଦୋ ନମଃଶବ୍ଦୋଃ ଶଂଖଶବ୍ଦସ୍ତଥୈଵ ଚ । ଚୂର୍ଣଲାଜା ପ୍ରସୂନାନାଂ ନିକ୍ଷେପଃ ସୁମହାନ୍ ଅଭୂତ୍

ଜୟଧ୍ୱନି, ନମସ୍କାର ଶବ୍ଦ ଓ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ହେଲା; ବଡ଼ ପରିମାଣରେ ଭୁଜା ଚାଉଳ ଓ ଫୁଲ ଛିଟାଯିବା ହେଲା।

ଵିମାନାନି ସମାରୁହ୍ଯ କିଯନ୍ତୋ ଦେଵନାଯକାଃ । କଲ୍ପଵୃକ୍ଷ ପ୍ରସୂନୈସ୍ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ତତ୍ର ସମାକିରନ୍

ବିମାନ ଚଢ଼ି, ଅନେକ ଦେବତାନାୟକମାନେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଫୁଲ ନେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛିଟାଇଲେ।

ସୂତ ଉଵାଚ - ଏଵଂ ତେଷ୍ଵକଚିତ୍ତେଷୁ ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗଵସ୍ଯ ଚ । ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଊଚିରେ ସ୍ପଷ୍ଟଂ ନାରଦାଯ ମହାତ୍ମନେ

ସୂତ କହିଲେ — ଏଭଳି ଅଖଣ୍ଡ ମନସ୍କମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମାକୁ ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କହିଲେ।

କୁମାରା ଊଚୁଃ - ଅଥ ତେ ଵର୍ଣ୍ଯତେଽସ୍ମାଭିଃ ମହିମା ଶୁକଶାସ୍ତ୍ରଜଃ । ଯସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣମାତ୍ରେଣ ମୁକ୍ତିଃ କରତଲେ ସ୍ଥିତା

କୁମାରମାନେ କହିଲେ — ଏବେ ଆମେ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା; ଯାହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମୁକ୍ତି ହାତରେ ଥାଏ।