ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଆପ୍ଲୁତ୍ଯାମ୍ଭସି କାଲିନ୍ଦ୍ଯା ଜଲାନ୍ତେ ଚୋଦିତେଽରୁଣେ । କୃତ୍ଵା ପ୍ରତିକୃତିଂ ଦେଵୀଂ ଆନର୍ଚୁଃ ନୃପ ସୈକତୀମ୍

ସେମାନେ ପ୍ରଭାତବେଳେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୀରେ ବାଳିରେ ଦେବୀଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ରାଜା ।

ଗନ୍ଧୈର୍ମାଲ୍ଯୈଃ ସୁରଭିଭିଃ ବଲିଭିର୍ଧୂପଦୀପକୈଃ । ଉଚ୍ଚାଵଚୈଶ୍ଚୋପହାରୈଃ ପ୍ରଵାଲଫଲ ତଣ୍ଡୁଲୈଃ

ସେମାନେ ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା, ଚନ୍ଦନ, ବିଭିନ୍ନ ଦାନ, ଧୂପ, ଦୀପ, ଏବଂ ବଡ଼ ଛୋଟ ଉପହାର, ମନ୍ଦାର, ଫଳ ଓ ଧାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ ।

କାତ୍ଯାଯନି ମହାମାଯେ ମହାଯୋଗିନ୍ଯଧୀଶ୍ଵରି । ନନ୍ଦଗୋପସୁତଂ ଦେଵି ପତିଂ ମେ କୁରୁ ତେ ନମଃ । ଇତି ମନ୍ତ୍ରଂ ଜପନ୍ତ୍ଯସ୍ତାଃ ପୂଜାଂ ଚକ୍ରୁଃ କୁମାରିକାଃ

ସେମାନେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ: 'ହେ କାତ୍ୟାୟନୀ, ମହାମାୟା, ମହାଯୋଗିନୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ଦେବୀ, ନନ୍ଦର ପୁଅକୁ ମୋର ସ୍ୱାମୀ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି'—ଏଭଳି ଝିଅମାନେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ ।

ଏଵଂ ମାସଂ ଵ୍ରତଂ ଚେରୁଃ କୁମାର୍ଯଃ କୃଷ୍ଣଚେତସଃ । ଭଦ୍ରକାଲୀଂ ସମାନର୍ଚୁଃ ଭୂଯାନ୍ନନ୍ଦସୁତଃ ପତିଃ

ଏଭଳି, କୃଷ୍ଣରେ ମନ ଲଗାଇ, ଝିଅମାନେ ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରତ ରଖି ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ନନ୍ଦର ପୁଅ ସ୍ୱାମୀ ହେଉଥିବାକୁ ଆଶା କରି ।

ଊଷସ୍ଯୁତ୍ଥାଯ ଗୋତ୍ରୈଃ ସ୍ଵୈରନ୍ଯୋନ୍ଯା ବଦ୍ଧବାହଵଃ । କୃଷ୍ଣଂ ଉଚ୍ଚୈର୍ଜଗୁର୍ଯାନ୍ତ୍ଯଃ କାଲିନ୍ଦ୍ଯାଂ ସ୍ନାତୁମନ୍ଵହମ୍

ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ସହିତ ଉଠି, ଏକାଠି ହାତ ଧରି, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୀତ ଗାଇ କାଳିନ୍ଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ ।

ନଦ୍ଯାଃ କଦାଚିଦାଗତ୍ଯ ତୀରେ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ପୂର୍ଵଵତ୍ । ଵାସାଂସି କୃଷ୍ଣଂ ଗାଯନ୍ତ୍ଯୋ ଵିଜହ୍ରୁଃ ସଲିଲେ ମୁଦା

ଏକଦିନ, ନଦୀତୀରକୁ ଆସି, ପୂର୍ବବତ୍ ଜମାକପଡ଼ା ରଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୀତ ଗାଇ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପାଣିରେ ଖେଳୁଥିଲେ ।

ଭଗଵାନ୍ ତଦଭିପ୍ରେତ୍ଯ କୃଷ୍ଣୋ ଯୋଗେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ । ଵଯସ୍ଯୈରାଵୃତସ୍ତତ୍ର ଗତସ୍ତତ୍କର୍ମସିଦ୍ଧଯେ

ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ସମସ୍ତ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ।

ତାସାଂ ଵାସାଂସ୍ଯୁପାଦାଯ ନୀପମାରୁହ୍ଯ ସତ୍ଵରଃ । ହସଦ୍‌ଭିଃ ପ୍ରହସନ୍ ବାଲୈଃ ପରିହାସମୁଵାଚ ହ

ସେ ଝିଅମାନଙ୍କର କପଡ଼ା ଉଠାଇ, ତୁରନ୍ତ ଏକ କଦମ୍ବ ଗଛରେ ଚଢ଼ିଗଲେ; ଏବଂ ବାଳକମାନେ ସହିତ ହସି, ମଜା କରି କଥା କହିଲେ ।

ଅତ୍ରାଗତ୍ଯାବଲାଃ କାମଂ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ଵାସଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯତାମ୍ । ସତ୍ଯଂ ବ୍ରଵାଣି ନୋ ନର୍ମ ଯଦ୍ଯୂଯଂ ଵ୍ରତକର୍ଶିତାଃ

ଏଠାକୁ ଆସ, ଝିଅମାନେ, ଯେଉଁଝିଅ ଯେଉଁ କପଡ଼ା ଚାହେଁ, ନିଅ; ମୁଁ ମଜା କରୁନାହିଁ, ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଯଦି ବ୍ରତରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଇଥିବ ।

ନ ମଯୋଦିତପୂର୍ଵଂ ଵା ଅନୃତଂ ତଦିମେ ଵିଦୁଃ । ଏକୈକଶଃ ପ୍ରତୀଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ସହୈଵେତି ସୁମଧ୍ଯମାଃ

ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହିଁ, ଏହି ବାଳକମାନେ ଜାଣନ୍ତି; ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ଏକ ଏକ କରି ଆସି ନିଅ, ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ନୁହଁ ।

ତସ୍ଯ ତତ୍ କ୍ଷ୍ଵେଲିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋପ୍ଯଃ ପ୍ରେମପରିପ୍ଲୁତାଃ । ଵ୍ରୀଡିତାଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଜାତହାସା ନ ନିର୍ଯଯୁଃ

ତାଙ୍କର ଖେଳଧରା ଦେଖି, ଗୋପୀମାନେ ପ୍ରେମରେ ଭିଜିଗଲେ; ଲଜ୍ଜାରେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି ହସିଲେ, କିନ୍ତୁ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ ।

ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତି ଗୋଵିନ୍ଦେ ନର୍ମଣାଽଽକ୍ଷିପ୍ତଚେତସଃ । ଆକଣ୍ଠମଗ୍ନାଃ ଶୀତୋଦେ ଵେପମାନାସ୍ତମବ୍ରୁଵନ୍

ଗୋବିନ୍ଦ ଏଭଳି ମଜା କହିବା ସମୟରେ, ଝିଅମାନଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା; ସେମାନେ ଗଳା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଠଣ୍ଡା ପାଣିରେ ବୁଡ଼ି, କମ୍ପି କମ୍ପି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ।

ମାନଯଂ ଭୋଃ କୃଥାସ୍ତ୍ଵାଂ ତୁ ନନ୍ଦଗୋପସୁତଂ ପ୍ରିଯମ୍ । ଜାନୀମୋଽଙ୍‌ଗ ଵ୍ରଜଶ୍ଲାଘ୍ଯଂ ଦେହି ଵାସାଂସି ଵେପିତାଃ

ହେ ନନ୍ଦର ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ଆମକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅ; ଆମେ ଜାଣୁଛୁ, ତୁମେ ବ୍ରଜର ଗର୍ବ; ଆମେ କମ୍ପୁଛୁ, ଦୟାକରି ଆମର କପଡ଼ା ଦିଅ ।

ଶ୍ଯାମସୁନ୍ଦର ତେ ଦାସ୍ଯଃ କରଵାମ ତଵୋଦିତମ୍ । ଦେହି ଵାସାଂସି ଧର୍ମଜ୍ଞ ନୋ ଚେଦ୍ ରାଜ୍ଞେ ବ୍ରୁଵାମ ହେ

ହେ ଶ୍ୟାମସୁନ୍ଦର, ଆମେ ତୁମର ଦାସୀ, ତୁମେ ଯାହା କହିବ, ଆମେ କରିବୁ; ଧର୍ମକୁ ଜାଣୁଥିବା, ଆମର କପଡ଼ା ଦିଅ, ନାହିଁଲେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅଭିଯୋଗ କରିବୁ ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ଭଵତ୍ଯୋ ଯଦି ମେ ଦାସ୍ଯୋ ମଯୋକ୍ତଂ ଵା କରିଷ୍ଯଥ । ଅତ୍ରାଗତ୍ଯ ସ୍ଵଵାସାଂସି ପ୍ରତୀଚ୍ଛନ୍ତୁ ଶୁଚିସ୍ମିତାଃ

ଭଗବାନ୍ କହିଲେ: ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ମୋର ଦାସୀ ଅଟୁଟ ଭାବେ ମୋ କଥା ଶୁଣିଛ, ତେବେ ଏହି ପବିତ୍ର ହସ ଥିବା ଝିଅମାନେ ଏଠାକୁ ଆସି ନିଜ ଜମାକପଡ଼ା ନେଉନ୍ତୁ।

ତତୋ ଜଲାଶଯାତ୍ ସର୍ଵା ଦାରିକାଃ ଶୀତଵେପିତାଃ । ପାଣିଭ୍ଯାଂ ଯୋନିମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ପ୍ରୋତ୍ତେରୁଃ ଶୀତକର୍ଶିତାଃ

ତାପରେ ସମସ୍ତ ଝିଅମାନେ ଜଳ ତଳୁଠାରୁ ଶୀତରେ କମ୍ପିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ନିଜ ଶରୀରର ଗୁପ୍ତଅଂଶକୁ ହାତରେ ଢାକି, ଠଣ୍ଡାରେ ଏକାଏକି ଉଠି ଆସିଲେ।

ଭଗଵାନାହତା ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଶୁଦ୍ଧ ଭାଵପ୍ରସାଦିତଃ । ସ୍କନ୍ଧେ ନିଧାଯ ଵାସାଂସି ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସସ୍ମିତମ୍

ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଅସହାୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଜମାକପଡ଼ା ଦେହରେ ରଖି, ହସି ହସି ସ୍ନେହରେ କହିଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ଯୂଯଂ ଵିଵସ୍ତ୍ରା ଯଦପୋ ଧୃତଵ୍ରତା ଵ୍ଯଗାହତୈତତ୍ ତଦୁ ଦେଵହେଲନମ୍ । ବଦ୍ଧ୍ଵାଞ୍ଜଲିଂ ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯପନୁତ୍ତଯେଂଽହସଃ କୃତ୍ଵା ନମୋଽଧୋ ଵସନଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯତାମ୍

ତୁମେ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲ, ଏହା ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପରାଧ। ଏହି ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ହାତ ଜୋଡ଼ି ମୁଣ୍ଡ ନମାଅ, ତାପରେ ତୁମେ ତୁମର ଜମାକପଡ଼ା ନେଇ ପିନ୍ଧ।

( ଇଂଦ୍ରଵଂଶା ) ଇତ୍ଯଚ୍ଯୁତେନାଭିହିତଂ ଵ୍ରଜାବଲା ମତ୍ଵା ଵିଵସ୍ତ୍ରାପ୍ଲଵନଂ ଵ୍ରତଚ୍ଯୁତିମ୍ । ତତ୍ପୂର୍ତିକାମାସ୍ତଦଶେଷକର୍ମଣାଂ ସାକ୍ଷାତ୍କୃତଂ ନେମୁରଵଦ୍ଯମୃଗ୍ ଯତଃ

ଏପରି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରଜର ଝିଅମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ନଗ୍ନ ହୋଇ ସ୍ନାନ କରିବା ତାଙ୍କର ଉପବାସ ଭଙ୍ଗ। ତେଣୁ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବାକୁ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ତାଙ୍କର ନିଷ୍ପତ୍ତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, କାରଣ ଏହା ନିଜେ ଭଗବାନ୍ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିଲା, ଏହିଥିରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ତାସ୍ତଥାଵନତା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ଦେଵକୀସୁତଃ । ଵାସାଂସି ତାଭ୍ଯଃ ପ୍ରାଯଚ୍ଛତ୍ କରୁଣସ୍ତେନ ତୋଷିତଃ

ଏପରି ଭାବେ ନମିଥିବା ଝିଅମାନେ ଦେଖି, ଦେବକୀପୁତ୍ର ଭଗବାନ୍ କରୁଣାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଜମାକପଡ଼ା ଫେରାଇଲେ।

( ମିଶ୍ର ) ଦୃଢଂ ପ୍ରଲବ୍ଧାସ୍ତ୍ରପଯା ଚ ହାପିତାଃ ପ୍ରସ୍ତୋଭିତାଃ କ୍ରୀଡନଵଚ୍ଚ କାରିତାଃ । ଵସ୍ତ୍ରାଣି ଚୈଵାପହୃତାନ୍ଯଥାପ୍ଯମୁଂ ତା ନାଭ୍ଯସୂଯନ୍ ପ୍ରିଯସଙ୍‌ଗନିର୍ଵୃତାଃ

ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ମଜା କରାଯାଇଥିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିଲେ, ଖେଳର ଭଳି ଚଳିଥିଲେ, ଏବଂ ଜମାକପଡ଼ା ନେଇ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ମନେ କ୍ଷୁଦ୍ରତା କଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସାଙ୍ଗ ମିଳିଥିଲା।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ପରିଧାଯ ସ୍ଵଵାସାଂସି ପ୍ରେଷ୍ଠସଙ୍‌ଗମସଜ୍ଜିତାଃ । ଗୃହୀତଚିତ୍ତା ନୋ ଚେଲୁଃ ତସ୍ମିନ୍ ଲଜ୍ଜାଯିତେକ୍ଷଣାଃ

ନିଜ ଜମାକପଡ଼ା ପିନ୍ଧି, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ହୃଦୟ ଭରିଥିବା, ଲଜ୍ଜାରେ ଚକ୍ଷୁ ନମାଇ ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଇଲେ ନାହିଁ।

ତାସାଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ଭଗଵାନ୍ ସ୍ଵପାଦସ୍ପର୍ଶକାମ୍ଯଯା । ଧୃତଵ୍ରତାନାଂ ସଙ୍‌କଲ୍ପଂ ଆହ ଦାମୋଦରୋଽବଲାଃ

ତାଙ୍କର ଭଗବତ୍ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଦାମୋଦର ଭଗବାନ୍ ନିଜ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ରଖିଥିବା ଝିଅମାନେ ଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିଲେ।

ସଙ୍‌କଲ୍ପୋ ଵିଦିତଃ ସାଧ୍ଵ୍ଯୋ ଭଵତୀନାଂ ମଦର୍ଚନମ୍ । ମଯାନୁମୋଦିତଃ ସୋଽସୌ ସତ୍ଯୋ ଭଵିତୁମର୍ହତି

ହେ ସାଧ୍ବୀମାନେ, ତୁମେ ମୋତେ ପୂଜିବା ଯେ ଇଚ୍ଛା କରିଛ, ସେଇ ମୁଁ ଜାଣେ। ମୁଁ ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରେ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂରଣ ହେବ।

ନ ମଯ୍ଯାଵେଶିତଧିଯାଂ କାମଃ କାମାଯ କଲ୍ପତେ । ଭର୍ଜିତା କ୍ଵଥିତା ଧାନା ପ୍ରାଯୋ ବୀଜାଯ ନେଶତେ

ଯେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ମନ ଏକାଗ୍ର କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା କେବେ ମାତ୍ର ଭୋଗବାସନାକୁ ନେଇଯାଏ ନାହିଁ। ଯେପରି ଭଜା ଓ ଉବା ଧାନ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଯାତାବଲା ଵ୍ରଜଂ ସିଦ୍ଧା ମଯେମା ରଂସ୍ଯଥା କ୍ଷପାଃ । ଯଦୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଵ୍ରତମିଦଂ ଚେରୁରାର୍ଯାର୍ଚନଂ ସତୀଃ

ଏବେ ତୁମେ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ, ନିଜ ବ୍ରତରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଗିଛ। ଆଗାମୀ ରାତିଗୁଡ଼ିକରେ ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବ। ଏହି ବ୍ରତ ତୁମେ ମୋ ପୂଜା ପାଇଁ କରିଥିଲ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ । ଇତ୍ଯାଦିଷ୍ଟା ଭଗଵତା ଲବ୍ଧକାମାଃ କୁମାରିକାଃ । ଧ୍ଯାଯନ୍ତ୍ଯସ୍ତତ୍ ପଦାମ୍ଭୋଜଂ କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ ନିର୍ଵିଵିଶୁର୍ଵ୍ରଜମ୍

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବରେ ଭଗବାନ୍ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ଝିଅମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଅତି କଷ୍ଟରେ ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଅଥ ଗୋପୈଃ ପରିଵୃତୋ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵକୀସୁତଃ । ଵୃନ୍ଦାଵନାଦ୍ ଗତୋ ଦୂରଂ ଚାରଯନ୍ ଗାଃ ସହାଗ୍ରଜଃ

ତାପରେ ଗୋପମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଦେବକୀପୁତ୍ର ଭଗବାନ୍, ତାଙ୍କର ଭାଇ ସହିତ ବୃନ୍ଦାବନ ଛାଡ଼ି, ଦୂରକୁ ଗୋମାନେ ଚରାଇବାକୁ ଗଲେ।

ନିଦଘାର୍କାତପେ ତିଗ୍ମେ ଛାଯାଭିଃ ସ୍ଵାଭିରାତ୍ମନଃ । ଆତପତ୍ରାଯିତାନ୍ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦ୍ରୁମାନାହ ଵ୍ରଜୌକସଃ

ତିବ୍ର ଗ୍ରୀଷ୍ମର ରବିର କିରଣରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଗଛମାନେ ନିଜ ଛାୟା ଦେଇ ଛତା ଭଳି ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଖି, ସେ ବ୍ରଜବାସୀଙ୍କୁ କହିଲେ।