ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ କ୍ଷତ୍ରବନ୍ଧୁର୍ହି ଗୃହପାଲୋ ନିରୂପିତଃ । ସ କଥଂ ତଦ୍ଗୃହେ ଦ୍ଵାଃସ୍ଥଃ ସଭାଣ୍ଡଂ ଭୋକ୍ତୁମର୍ହତି

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଘରର ରକ୍ଷକ ବାନ୍ଧିଛନ୍ତି; ତେବେ ଏମିତି ଦ୍ୱାରପାଳ କିପରି ଘରର ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେବ?

କୃଷ୍ଣେ ଗତେ ଭଗଵତି ଶାସ୍ତର୍ଯୁତ୍ପଥଗାମିନାମ୍ । ତଦ୍ ଭିନ୍ନସେତୂନଦ୍ଯାହଂ ଶାସ୍ମି ପଶ୍ଯତ ମେ ବଲମ୍

କୃଷ୍ଣ, ଭଗବାନ, ଏହି ଲୋକରୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି—ଯିଏ ଭ୍ରଷ୍ଟମାନେ ପାଇଁ ନିୟମ ଦେଉଥିଲେ—ଏବେ ମୁଁ ଧର୍ମର ସେତୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବାମାନେଙ୍କୁ ଶାସନ କରିବି; ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରୋଷତାମ୍ରାକ୍ଷୋ ଵଯସ୍ଯାନ୍ ଋଷିବାଲକଃ । କୌଶିକ୍ଯାପ ଉପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଵାଗ୍ଵଜ୍ରଂ ଵିସସର୍ଜ ହ

ଏଭଳି କହି, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଋଷିଶିଶୁ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌଶିକୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶବ୍ଦର ବଜ୍ର ମାରିଦେଲେ।

ଇତି ଲଙ୍‌ଘିତମର୍ଯାଦଂ ତକ୍ଷକଃ ସପ୍ତମେଽହନି । ଦଙ୍କ୍ଷ୍ଯତି ସ୍ମ କୁଲାଙ୍ଗାରଂ ଚୋଦିତୋ ମେ ତତଦ୍ରୁହମ୍

ଏହିପରି ମର୍ୟାଦା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିବାରୁ, ମୋର ଆଦେଶରେ ତକ୍ଷକ ସପ୍ତମ ଦିନରେ ଏହି ବଂଶ ନାଶକୁ ଡସିବ।

ତତୋଽଭ୍ଯେତ୍ଯାଶ୍ରମଂ ବାଲୋ ଗଲେ ସର୍ପକଲେଵରମ୍ । ପିତରଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୁଃଖାର୍ତୋ ମୁକ୍ତକଣ୍ଠୋ ରୁରୋଦ ହ

ତାପରେ, ସେ ଶିଶୁ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ବାପାଙ୍କ ଗଳାରେ ସାପର ଦେହ ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ଭରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।

ସ ଵା ଆଙ୍‌ଗିରସୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁତଵିଲାପନମ୍ । ଉନ୍ମୀଲ୍ଯ ଶନକୈର୍ନେତ୍ରେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଂସେ ମୃତୋରଗମ୍

ହେ ଆଙ୍ଗିରସ ବଂଶୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୁଅର କାନ୍ଦନ ଶୁଣି, ସେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ଆଉ ଦେଖିଲେ ଦେହରେ ମୃତ ସାପ ପଡ଼ିଛି।

ଵିସୃଜ୍ଯ ତଂ ଚ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଵତ୍ସ କସ୍ମାଦ୍ଧି ରୋଦିଷି । କେନ ଵା ତେଽପକୃତଂ ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍

ସେ ସାପକୁ ଫେଲିଦେଇ, ପୁଅକୁ ପଚାରିଲେ, 'ବାପା, କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? କିଏ ତୋତେ ଅନ୍ୟାୟ କଲା?' ଏଭଳି ପଚାରିବା ପରେ, ପୁଅ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ।

ନିଶମ୍ଯ ଶପ୍ତମତଦର୍ହଂ ନରେନ୍ଦ୍ରଂ ସ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ନାତ୍ମଜମଭ୍ଯନନ୍ଦତ୍ । ଅହୋ ବତାଂହୋ ମହଦଦ୍ଯ ତେ କୃତଂ ଅଲ୍ପୀଯସି ଦ୍ରୋହ ଉରୁର୍ଦମୋ ଧୃତଃ

ରାଜା ଅନ୍ୟାୟରେ ଶାପ ପାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ଉପରେ ଖୁସି ହେଲେ ନାହିଁ; ହାଁ, ତୁମେ ଏତେ ଛୋଟ ଅପରାଧ କଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଏକ ଭୟଙ୍କର କାମ କରିଦେଲୁ।

ନ ଵୈ ନୃଭିର୍ନରଦେଵଂ ପରାଖ୍ଯଂ ସମ୍ମାତୁମର୍ହସ୍ଯଵିପକ୍ଵବୁଦ୍ଧେ । ଯତ୍ତେଜସା ଦୁର୍ଵିଷହେଣ ଗୁପ୍ତା ଵିନ୍ଦନ୍ତି ଭଦ୍ରାଣ୍ଯକୁତୋଭଯାଃ ପ୍ରଜାଃ

ହେ ଅପକ୍ୱ ବୁଦ୍ଧି, ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଚାର କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ; ତାଙ୍କର ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଜାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭଲ ଓ ନିରାପଦ ରହନ୍ତି।

ଅଲକ୍ଷ୍ଯମାଣେ ନରଦେଵନାମ୍ନି ରଥାଙ୍ଗପାଣାଵଯମଙ୍ଗ ଲୋକଃ । ତଦା ହି ଚୌରପ୍ରଚୁରୋ ଵିନଙ୍କ୍ଷ୍ଯତି ଅରକ୍ଷ୍ଯମାଣୋଽଵିଵ ରୂଥଵତ୍ କ୍ଷଣାତ୍

ନରଦେବ ନାମକ ରାଜା, ରଥଚକ୍ର ଧାରୀ, ଯେତେବେଳେ ଅବହେଳିତ ହେବେ, ହେ ପ୍ରିୟ, ଏହି ଲୋକ ଚୋରମାନେ ଭରିଯିବ ଏବଂ ରକ୍ଷା ବିନା ମେଷମାନେ ପରି କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ନଶ୍ଟ ହେବ।

ତଦଦ୍ଯ ନଃ ପାପମୁପୈତ୍ଯନନ୍ଵଯଂ ଯନ୍ନଷ୍ଟନାଥସ୍ଯ ଵସୋର୍ଵିଲୁମ୍ପକାତ୍ । ପରସ୍ପରଂ ଘ୍ନନ୍ତି ଶପନ୍ତି ଵୃଞ୍ଜତେ ପଶୂନ୍ ସ୍ତ୍ରିଯୋଽର୍ଥାମ୍ ପୁରୁଦସ୍ଯଵୋ ଜନାଃ

ଆଜି ଆମ ଉପରେ ଅପରାଧ ଅବିରତ ଆସୁଛି, କାରଣ ରକ୍ଷକ ହରାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଧନ ଲୁଟାଯାଉଛି; ଲୋକେ ପରସ୍ପରେ ମାରୁଛନ୍ତି, ଶାପ ଦେଉଛନ୍ତି, ଚୋରି କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଗୋ, ଜନାନୀ, ଧନ ଦଖଲ କରୁଛନ୍ତି।

ତଦାଽଽର୍ଯଧର୍ମଃ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ ନୃଣାଂ ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଚାରଯୁତସ୍ତ୍ରଯୀମଯଃ । ତତୋଽର୍ଥକାମାଭିନିଵେଶିତାତ୍ମନାଂ ଶୁନାଂ କପୀନାମିଵ ଵର୍ଣସଙ୍କରଃ

ତେବେ, ଆର୍ଯ୍ୟ ଧର୍ମ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଳିଯାଏ, ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ଆଚରଣ, ତିନୋଟି ବେଦ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରିଥିବା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ପରେ ଧନ ଓ ଭୋଗରେ ଲାଗିଥିବା ଲୋକମାନେ, କୁକୁର ଓ ବାନର ପରି, ବର୍ଣ୍ଣ ମିଶ୍ରଣ କରାନ୍ତି।

ଧର୍ମପାଲୋ ନରପତିଃ ସ ତୁ ସମ୍ରାଡ୍ ବୃହଚ୍ଛ୍ରଵାଃ । ସାକ୍ଷାନ୍ ମହାଭାଗଵତୋ ରାଜର୍ଷିର୍ହଯମେଧଯାଟ୍

ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ ରାଜା, ସେହି ସମ୍ରାଟ ବୃହତ୍ଶ୍ରବା, ଏକ ରାଜାଋଷି ଓ ମହାଭକ୍ତ, ଯିଏ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।

ଅପାପେଷୁ ସ୍ଵଭୃତ୍ଯେଷୁ ବାଲେନାପକ୍ଵବୁଦ୍ଧିନା । ପାପଂ କୃତଂ ତଦ୍ଭଗଵାନ୍ ସର୍ଵାତ୍ମା କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହତି

ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଅପକ୍ୱ ବୁଦ୍ଧି ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ଅପରାଧ ହୋଇଛି; ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଭଗବାନ ଏହି ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କରୁନ୍ତୁ।

ତିରସ୍କୃତା ଵିପ୍ରଲବ୍ଧାଃ ଶପ୍ତାଃ କ୍ଷିପ୍ତା ହତା ଅପି । ନାସ୍ଯ ତତ୍ପ୍ରତିକୁର୍ଵନ୍ତି ତଦ୍ଭକ୍ତାଃ ପ୍ରଭଵୋଽପି ହି

ଅପମାନ, ଠକା, ଶାପ, ଅପମାନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ହେଲେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ କେବେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେନ୍ତି ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉନ୍ତୁ।

ଇତି ପୁତ୍ରକୃତାଘେନ ସୋଽନୁତପ୍ତୋ ମହାମୁନିଃ । ସ୍ଵଯଂ ଵିପ୍ରକୃତୋ ରାଜ୍ଞା ନୈଵାଘଂ ତଦଚିନ୍ତଯତ୍

ଏଭଳି, ପୁଅର ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା, ସେ ମହାମୁନି ଅନୁତାପରେ ଭରିଗଲେ; ନିଜେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏହି ଅପରାଧକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ।

ପ୍ରାଯଶଃ ସାଧଵୋ ଲୋକେ ପରୈର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵେଷୁ ଯୋଜିତାଃ । ନ ଵ୍ଯଥନ୍ତି ନ ହୃଷ୍ଯନ୍ତି ଯତ ଆତ୍ମାଗୁଣାଶ୍ରଯଃ

ସାଧୁମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଏହି ସଂସାରରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇପ୍ରକାର ଦୁଃଖ-ସୁଖରେ ପକାଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେବେ ଦୁଃଖି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କେବେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; କାରଣ ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ଗୁଣ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି।

ନାଧୌତପାଦାପ୍ରଯତା ନାର୍ଦ୍ରପାଦା ଉଦକ୍ଶିରାଃ। ଶଯୀତ ନାପରାଙ୍ନାନ୍ଯୈର୍ନ ନଗ୍ନା ନ ଚ ସନ୍ଧ୍ଯଯୋଃ

ପାଦ ଧୋଇନଥିବାବେଳେ, କିମ୍ବା ଭିଜା ପାଦରେ, କିମ୍ବା ଭିଜା ମୁଣ୍ଡରେ କେବେ ଶୋଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା, ନଗ୍ନ ହୋଇ ଶୋଇବା, କିମ୍ବା ପ୍ରଭାତ ଓ ସାଂଧ୍ୟା ବେଳେ ଶୋଇବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଧୌତଵାସା ଶୁଚିର୍ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲସଂଯୁତା। ପୂଜଯେତ୍ପ୍ରାତରାଶାତ୍ପ୍ରାଗ୍ଗୋଵିପ୍ରାଞ୍ଶ୍ରିଯମଚ୍ଯୁତମ୍

ସବୁବେଳେ ପବିତ୍ର ଓ ସୁଧୋଇ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରଭାତରେ ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶ୍ରୀ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।

ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଵୀରଵତୀଶ୍ଚାର୍ଚେତ୍ସ୍ରଗ୍ଗନ୍ଧବଲିମଣ୍ଡନୈଃ। ପତିଂ ଚାର୍ଚ୍ଯୋପତିଷ୍ଠେତ ଧ୍ଯାଯେତ୍କୋଷ୍ଠଗତଂ ଚ ତମ୍

ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ପ୍ରବଳ ଶୂରମାନେ ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ, ବଳି ଓ ଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ସ୍ତ୍ରୀ, ପତିଙ୍କୁ ପୂଜି ସେଠାରେ ସେବା କରିବା ଓ ତାଙ୍କୁ ଗର୍ଭରେ ବସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ସାଂଵତ୍ସରଂ ପୁଂସଵନଂ ଵ୍ରତମେତଦଵିପ୍ଲୁତମ୍। ଧାରଯିଷ୍ଯସି ଚେତ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଶକ୍ରହା ଭଵିତା ସୁତଃ

ଯଦି ତୁମେ ଏହି ପୁଂସବନ ବ୍ରତକୁ ଏକ ବର୍ଷ ଅଭିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବ, ତେବେ ତୁମ ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମାରିପାରିବ।

ବାଢମିତ୍ଯଭ୍ଯୁପେତ୍ଯାଥ ଦିତୀ ରାଜନ୍ମହାମନାଃ। କଶ୍ଯପାଦ୍ଗର୍ଭମାଧତ୍ତ ଵ୍ରତଂ ଚାଞ୍ଜୋ ଦଧାର ସା

ସେ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରି, ଦିତି ମହାସଙ୍କଳ୍ପରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ ଓ ବ୍ରତକୁ ନିଷ୍ଠାରେ ପାଳନ କଲେ।

ମାତୃଷ୍ଵସୁରଭିପ୍ରାଯମିନ୍ଦ୍ର ଆଜ୍ଞାଯ ମାନଦ। ଶୁଶ୍ରୂଷଣେନାଶ୍ରମସ୍ଥାଂ ଦିତିଂ ପର୍ଯଚରତ୍କଵିଃ

ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ମାମୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ମହାମାନ୍ୟ ରାଜା, ଆଶ୍ରମରେ ଥିବା ଦିତିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେବା କଲେ।

ନିତ୍ଯଂ ଵନାତ୍ସୁମନସଃ ଫଲମୂଲସମିତ୍କୁଶାନ୍। ପତ୍ରାଙ୍କୁରମୃଦୋଽପଶ୍ଚ କାଲେ କାଲ ଉପାହରତ୍

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଜଙ୍ଗଲରୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ, ଫଳ, କୁଶ ଓ ଦର୍ଭା, ପତ୍ର, ଅଂକୁର, ମାଟି ଓ ପାଣି ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଆଣିଥିଲେ।

ଏଵଂ ତସ୍ଯା ଵ୍ରତସ୍ଥାଯା ଵ୍ରତଚ୍ଛିଦ୍ରଂ ହରିର୍ନୃପ। ପ୍ରେପ୍ସୁଃ ପର୍ଯଚରଜ୍ଜିହ୍ମୋ ମୃଗହେଵ ମୃଗାକୃତିଃ

ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ବ୍ରତରେ ଲିନ ଥିବାବେଳେ, ହରି ତାହା ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଏକ ଚତୁର ଉପାୟରେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ମୃଗ ଆକୃତିରେ ମୃଗ ଭଳି ଚଳନ କରେ।

ନାଧ୍ଯଗଚ୍ଛଦ୍ଵ୍ରତଚ୍ଛିଦ୍ରଂ ତତ୍ପରୋଽଥ ମହୀପତେ। ଚିନ୍ତାଂ ତୀଵ୍ରାଂ ଗତଃ ଶକ୍ରଃ କେନ ମେ ସ୍ଯାଚ୍ଛିଵଂ ତ୍ଵିହ

କିନ୍ତୁ ସେ ବ୍ରତରେ କୌଣସି ତ୍ରୁଟି ମିଳିଲା ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ବ୍ରତରେ ଏତେ ଲଗନ ଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ, କିପରି ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ ହେବ ଭାବି।

ଏକଦା ସା ତୁ ସନ୍ଧ୍ଯାଯାମୁଚ୍ଛିଷ୍ଟା ଵ୍ରତକର୍ଶିତା। ଅସ୍ପୃଷ୍ଟଵାର୍ଯଧୌତାଙ୍ଘ୍ରିଃ ସୁଷ୍ଵାପ ଵିଧିମୋହିତା

ଏକ ଦିନ ସାଂଧ୍ୟାବେଳେ, ବ୍ରତରେ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଭୋଜନ କରିଥିବା ଦିତି, ପାଦ ଧୋଇନଥିବା ଏବଂ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ବିଧିର ମାୟାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ।

ଲବ୍ଧ୍ଵା ତଦନ୍ତରଂ ଶକ୍ରୋ ନିଦ୍ରା ପହୃତଚେତସଃ। ଦିତେଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟ ଉଦରଂ ଯୋଗେଶୋ ଯୋଗମାଯଯା

ସେ ସୁଯୋଗ ଦେଖି, ଯୋଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୋଗମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କର ମନ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଲିନ ଥିଲା।

ଚକର୍ତ ସପ୍ତଧା ଗର୍ଭଂ ଵଜ୍ରେଣ କନକପ୍ରଭମ୍। ରୁଦନ୍ତଂ ସପ୍ତଧୈକୈକଂ ମା ରୋଦୀରିତି ତାନ୍ପୁନଃ

ସେ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୁନା ରଙ୍ଗର ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଭାଗରେ କାଟିଦେଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ସେ ପୁନି ପୁନି କହିଲେ, 'କାନ୍ଦନି ନାହିଁ'।