ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଏତାଵତାଲଂ ନନୁ ସୂଚିତେନ ଗୁଣୈରସାମ୍ଯାନତିଶାଯନସ୍ଯ । ହିତ୍ଵେତରାନ୍ ପ୍ରାର୍ଥଯତୋ ଵିଭୂତିଃ ଯସ୍ଯାଙ୍‌ଘ୍ରିରେଣୁଂ ଜୁଷତେଽନଭୀପ୍ସୋଃ

ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଗୁଣ ଅସମାନ୍ୟ ଓ ଅତିଶୟ, ତାଙ୍କର ଚରଣଧୂଳିକୁ ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ କିଛି ତ୍ୟାଗ କରି ଚାହାନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେ ନିଜେ ଏହି ପୂଜାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କହିଥିବା ଯଥେଷ୍ଟ।

ଅଥାପି ଯତ୍ପାଦନଖାଵସୃଷ୍ଟଂ ଜଗଦ୍ଵିରିଞ୍ଚୋପହୃତାର୍ହଣାମ୍ଭଃ । ସେଶଂ ପୁନାତ୍ଯନ୍ଯତମୋ ମୁକୁନ୍ଦାତ୍ କୋ ନାମ ଲୋକେ ଭଗଵତ୍ପଦାର୍ଥଃ

ଏହା ଛଡ଼ା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପିତ ଯେଉଁ ପାଣି ଭଗବାନଙ୍କର ପାଦନଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେହି ଜଳ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ; ଏହି ସଂସାରରେ କିଏ ଭଗବାନଙ୍କର ପାଦକୁ ଆଶା କରି ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେବେ ନାହିଁ?

ଯତ୍ରାନୁରକ୍ତାଃ ସହସୈଵ ଧୀରା ଵ୍ଯପୋହ୍ଯ ଦେହାଦିଷୁ ସଙ୍ଗମୂଢମ୍ । ଵ୍ରଜନ୍ତି ତତ୍ପାରମହଂସ୍ଯମନ୍ତ୍ଯଂ ଯସ୍ମିନ୍ନହିଂସୋପଶମଃ ସ୍ଵଧର୍ମଃ

ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତମାନେ, ଧୀର ଲୋକମାନେ, ଦେହ ଓ ତାହା ସହିତ ଜଡିତ ମୋହକୁ ଏକାକି ଛାଡ଼ି, ହଠାତ୍ ସେହି ପରମ ହଂସ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଅହିଂସା, ଶାନ୍ତି ଓ ନିଜ ଧର୍ମ ପ୍ରବଳ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।

ଅହଂ ହି ପୃଷ୍ଟୋଽର୍ଯମଣୋ ଭଵଦ୍‌ଭିଃ ଆଚକ୍ଷ ଆତ୍ମାଵଗମୋଽତ୍ର ଯାଵାନ୍ । ନଭଃ ପତନ୍ତ୍ଯାତ୍ମସମଂ ପତତ୍ତ୍ରିଣଃ ତଥା ସମଂ ଵିଷ୍ଣୁଗତିଂ ଵିପଶ୍ଚିତଃ

ମୁଁ ତ ଆପଣମାନେ ଅର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଚାରାଯାଇଛି, ତେଣୁ ମୋ ଅନୁଭବ ଯେତେ ଅଛି, ତାହା କହିବି। ଯେପରି ବିହଙ୍ଗମାନେ ଆକାଶରେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଉଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଅନୁସାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ଏକଦା ଧନୁରୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵିଚରନ୍ମୃଗଯାଂ ଵନେ । ମୃଗାନନୁଗତଃ ଶ୍ରାନ୍ତଃ କ୍ଷୁଧିତସ୍ତୃଷିତୋ ଭୃଶମ୍

ଏକଥର, ଧନୁଷ ଉଠାଇ ଅଟବାରେ ଶିକାର କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଏକ ମୃଗକୁ ଧାଉଥିଲେ ଏବଂ ଅତି ଦୁର୍ବଳ, ଭୂଖ ଓ ତିଆରେ ଅତିଶୟ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।

ଜଲାଶଯମଚକ୍ଷାଣଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ତମାଶ୍ରମମ୍ । ଦଦର୍ଶ ମୁନିମାସୀନଂ ଶାନ୍ତଂ ମୀଲିତଲୋଚନମ୍

ପାଣି ଖୋଜୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ଏକ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଥିବା, ଚକ୍ଷୁ ମୁହଁଦିଆ ଏକ ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ପ୍ରତିରୁଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରିଯପ୍ରାଣ ମନୋବୁଦ୍ଧିମୁପାରତମ୍ । ସ୍ଥାନତ୍ରଯାତ୍ପରଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଭୂତମଵିକ୍ରିଯମ୍

ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ପ୍ରାଣ, ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ତିନି ଦେହ ଅବସ୍ଥାଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଯାଇ, ଅବିକାରୀ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।

ଵିପ୍ରକୀର୍ଣଜଟାଚ୍ଛନ୍ନଂ ରୌରଵେଣାଜିନେନ ଚ । ଵିଶୁଷ୍ଯତ୍ତାଲୁରୁଦକଂ ତଥାଭୂତମଯାଚତ

ବିକିର୍ଣ୍ଣ ଜଟା ଓ ରୌରବ ଚର୍ମ ଧାରିଥିବା, ତାଳୁ ଶୁଷ୍କ ଓ ପାଣି ପାଇଁ ତରସିଥିବା ରାଜା, ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁନିଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲେ।

ଅଲବ୍ଧତୃଣଭୂମ୍ଯାଦିଃ ଅସମ୍ପ୍ରାପ୍ତାର୍ଘ୍ଯସୂନୃତଃ । ଅଵଜ୍ଞାତଂ ଇଵାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯମାନଶ୍ଚୁକୋପ ହ

ଘାସ, ମାଟି ଓ ଅନ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ନ ଅର୍ଘ୍ୟ ନ ମିଠା କଥା ମିଳିଲା; ନିଜକୁ ଅବମାନିତ ଭାବି, ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।

ଅଭୂତପୂର୍ଵଃ ସହସା କ୍ଷୁତ୍ତୃଡ୍ଭ୍ଯାମର୍ଦିତାତ୍ମନଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପ୍ରତ୍ଯଭୂଦ୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ ମତ୍ସରୋ ମନ୍ଯୁରେଵ ଚ

ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ଏପରି ଭୂଖ ଓ ତିଆରେ ଏତେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇନଥିଲେ; ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନେଇ ମନରେ ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ କ୍ରୋଧ ଜାଗିଲା।

ସ ତୁ ବ୍ରହ୍ମଋଷେରଂସେ ଗତାସୁମୁରଗଂ ରୁଷା । ଵିନିର୍ଗଚ୍ଛନ୍ ଧନୁଷ୍କୋଟ୍ଯା ନିଧାଯ ପୁରମାଗତ୍

ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଏକ ମୃତ ସାପକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶିର ଉପରେ ରଖି, ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଏଷ କିଂ ନିଭୃତାଶେଷ କରଣୋ ମୀଲିତେକ୍ଷଣଃ । ମୃଷା ସମାଧିରାହୋସ୍ଵିତ୍ କିଂ ନୁ ସ୍ଯାତ୍ କ୍ଷତ୍ରବନ୍ଧୁଭିଃ

ଏହି ମୁନି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଚକ୍ଷୁ ମୁହଁଦେଇଛନ୍ତି, ସତ୍ୟରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ କି ମାତ୍ର ଦେଖାଦେଖି? କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଏପରି କରନ୍ତି?

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋଽତିତେଜସ୍ଵୀ ଵିହରନ୍ ବାଲକୋଽର୍ଭକୈଃ । ରାଜ୍ଞାଘଂ ପ୍ରାପିତଂ ତାତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ରେଦମବ୍ରଵୀତ୍

ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଅସାଧାରଣ ତେଜସ୍ବୀ, ଅନ୍ୟ ଛୁଆଁମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ସେଠାରେ ସେ ଏଭଳି କହିଲେ।

ଅହୋ ଅଧର୍ମଃ ପାଲାନାଂ ପୀଵ୍ନାଂ ବଲିଭୁଜାମିଵ । ସ୍ଵାମିନ୍ଯଘଂ ଯଦ୍ ଦାସାନାଂ ଦ୍ଵାରପାନାଂ ଶୁନାମିଵ

ହାଁ ହେ, ଶାସକମାନେ କେତେ ଅନ୍ୟାୟ କରୁଛନ୍ତି! ଯେପରି ଆହୁରି ଲୋକେ ଭୋଗ ଖାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମାଲିକଙ୍କୁ ଦାସମାନେ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ କିମ୍ବା କୁକୁରମାନେ ମାଲିକଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବା ପରି।

ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ କ୍ଷତ୍ରବନ୍ଧୁର୍ହି ଗୃହପାଲୋ ନିରୂପିତଃ । ସ କଥଂ ତଦ୍ଗୃହେ ଦ୍ଵାଃସ୍ଥଃ ସଭାଣ୍ଡଂ ଭୋକ୍ତୁମର୍ହତି

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଘରର ରକ୍ଷକ ବାନ୍ଧିଛନ୍ତି; ତେବେ ଏମିତି ଦ୍ୱାରପାଳ କିପରି ଘରର ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେବ?

କୃଷ୍ଣେ ଗତେ ଭଗଵତି ଶାସ୍ତର୍ଯୁତ୍ପଥଗାମିନାମ୍ । ତଦ୍ ଭିନ୍ନସେତୂନଦ୍ଯାହଂ ଶାସ୍ମି ପଶ୍ଯତ ମେ ବଲମ୍

କୃଷ୍ଣ, ଭଗବାନ, ଏହି ଲୋକରୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି—ଯିଏ ଭ୍ରଷ୍ଟମାନେ ପାଇଁ ନିୟମ ଦେଉଥିଲେ—ଏବେ ମୁଁ ଧର୍ମର ସେତୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବାମାନେଙ୍କୁ ଶାସନ କରିବି; ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରୋଷତାମ୍ରାକ୍ଷୋ ଵଯସ୍ଯାନ୍ ଋଷିବାଲକଃ । କୌଶିକ୍ଯାପ ଉପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଵାଗ୍ଵଜ୍ରଂ ଵିସସର୍ଜ ହ

ଏଭଳି କହି, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଋଷିଶିଶୁ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌଶିକୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶବ୍ଦର ବଜ୍ର ମାରିଦେଲେ।

ଇତି ଲଙ୍‌ଘିତମର୍ଯାଦଂ ତକ୍ଷକଃ ସପ୍ତମେଽହନି । ଦଙ୍କ୍ଷ୍ଯତି ସ୍ମ କୁଲାଙ୍ଗାରଂ ଚୋଦିତୋ ମେ ତତଦ୍ରୁହମ୍

ଏହିପରି ମର୍ୟାଦା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିବାରୁ, ମୋର ଆଦେଶରେ ତକ୍ଷକ ସପ୍ତମ ଦିନରେ ଏହି ବଂଶ ନାଶକୁ ଡସିବ।

ତତୋଽଭ୍ଯେତ୍ଯାଶ୍ରମଂ ବାଲୋ ଗଲେ ସର୍ପକଲେଵରମ୍ । ପିତରଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୁଃଖାର୍ତୋ ମୁକ୍ତକଣ୍ଠୋ ରୁରୋଦ ହ

ତାପରେ, ସେ ଶିଶୁ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ବାପାଙ୍କ ଗଳାରେ ସାପର ଦେହ ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ଭରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।

ସ ଵା ଆଙ୍‌ଗିରସୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁତଵିଲାପନମ୍ । ଉନ୍ମୀଲ୍ଯ ଶନକୈର୍ନେତ୍ରେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଂସେ ମୃତୋରଗମ୍

ହେ ଆଙ୍ଗିରସ ବଂଶୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୁଅର କାନ୍ଦନ ଶୁଣି, ସେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ଆଉ ଦେଖିଲେ ଦେହରେ ମୃତ ସାପ ପଡ଼ିଛି।

ଵିସୃଜ୍ଯ ତଂ ଚ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଵତ୍ସ କସ୍ମାଦ୍ଧି ରୋଦିଷି । କେନ ଵା ତେଽପକୃତଂ ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍

ସେ ସାପକୁ ଫେଲିଦେଇ, ପୁଅକୁ ପଚାରିଲେ, 'ବାପା, କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? କିଏ ତୋତେ ଅନ୍ୟାୟ କଲା?' ଏଭଳି ପଚାରିବା ପରେ, ପୁଅ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ।

ନିଶମ୍ଯ ଶପ୍ତମତଦର୍ହଂ ନରେନ୍ଦ୍ରଂ ସ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ନାତ୍ମଜମଭ୍ଯନନ୍ଦତ୍ । ଅହୋ ବତାଂହୋ ମହଦଦ୍ଯ ତେ କୃତଂ ଅଲ୍ପୀଯସି ଦ୍ରୋହ ଉରୁର୍ଦମୋ ଧୃତଃ

ରାଜା ଅନ୍ୟାୟରେ ଶାପ ପାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ଉପରେ ଖୁସି ହେଲେ ନାହିଁ; ହାଁ, ତୁମେ ଏତେ ଛୋଟ ଅପରାଧ କଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଏକ ଭୟଙ୍କର କାମ କରିଦେଲୁ।

ନ ଵୈ ନୃଭିର୍ନରଦେଵଂ ପରାଖ୍ଯଂ ସମ୍ମାତୁମର୍ହସ୍ଯଵିପକ୍ଵବୁଦ୍ଧେ । ଯତ୍ତେଜସା ଦୁର୍ଵିଷହେଣ ଗୁପ୍ତା ଵିନ୍ଦନ୍ତି ଭଦ୍ରାଣ୍ଯକୁତୋଭଯାଃ ପ୍ରଜାଃ

ହେ ଅପକ୍ୱ ବୁଦ୍ଧି, ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଚାର କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ; ତାଙ୍କର ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଜାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭଲ ଓ ନିରାପଦ ରହନ୍ତି।

ଅଲକ୍ଷ୍ଯମାଣେ ନରଦେଵନାମ୍ନି ରଥାଙ୍ଗପାଣାଵଯମଙ୍ଗ ଲୋକଃ । ତଦା ହି ଚୌରପ୍ରଚୁରୋ ଵିନଙ୍କ୍ଷ୍ଯତି ଅରକ୍ଷ୍ଯମାଣୋଽଵିଵ ରୂଥଵତ୍ କ୍ଷଣାତ୍

ନରଦେବ ନାମକ ରାଜା, ରଥଚକ୍ର ଧାରୀ, ଯେତେବେଳେ ଅବହେଳିତ ହେବେ, ହେ ପ୍ରିୟ, ଏହି ଲୋକ ଚୋରମାନେ ଭରିଯିବ ଏବଂ ରକ୍ଷା ବିନା ମେଷମାନେ ପରି କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ନଶ୍ଟ ହେବ।

ତଦଦ୍ଯ ନଃ ପାପମୁପୈତ୍ଯନନ୍ଵଯଂ ଯନ୍ନଷ୍ଟନାଥସ୍ଯ ଵସୋର୍ଵିଲୁମ୍ପକାତ୍ । ପରସ୍ପରଂ ଘ୍ନନ୍ତି ଶପନ୍ତି ଵୃଞ୍ଜତେ ପଶୂନ୍ ସ୍ତ୍ରିଯୋଽର୍ଥାମ୍ ପୁରୁଦସ୍ଯଵୋ ଜନାଃ

ଆଜି ଆମ ଉପରେ ଅପରାଧ ଅବିରତ ଆସୁଛି, କାରଣ ରକ୍ଷକ ହରାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଧନ ଲୁଟାଯାଉଛି; ଲୋକେ ପରସ୍ପରେ ମାରୁଛନ୍ତି, ଶାପ ଦେଉଛନ୍ତି, ଚୋରି କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଗୋ, ଜନାନୀ, ଧନ ଦଖଲ କରୁଛନ୍ତି।

ତଦାଽଽର୍ଯଧର୍ମଃ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ ନୃଣାଂ ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଚାରଯୁତସ୍ତ୍ରଯୀମଯଃ । ତତୋଽର୍ଥକାମାଭିନିଵେଶିତାତ୍ମନାଂ ଶୁନାଂ କପୀନାମିଵ ଵର୍ଣସଙ୍କରଃ

ତେବେ, ଆର୍ଯ୍ୟ ଧର୍ମ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଳିଯାଏ, ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ଆଚରଣ, ତିନୋଟି ବେଦ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରିଥିବା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ପରେ ଧନ ଓ ଭୋଗରେ ଲାଗିଥିବା ଲୋକମାନେ, କୁକୁର ଓ ବାନର ପରି, ବର୍ଣ୍ଣ ମିଶ୍ରଣ କରାନ୍ତି।

ଧର୍ମପାଲୋ ନରପତିଃ ସ ତୁ ସମ୍ରାଡ୍ ବୃହଚ୍ଛ୍ରଵାଃ । ସାକ୍ଷାନ୍ ମହାଭାଗଵତୋ ରାଜର୍ଷିର୍ହଯମେଧଯାଟ୍

ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ ରାଜା, ସେହି ସମ୍ରାଟ ବୃହତ୍ଶ୍ରବା, ଏକ ରାଜାଋଷି ଓ ମହାଭକ୍ତ, ଯିଏ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।

ଅପାପେଷୁ ସ୍ଵଭୃତ୍ଯେଷୁ ବାଲେନାପକ୍ଵବୁଦ୍ଧିନା । ପାପଂ କୃତଂ ତଦ୍ଭଗଵାନ୍ ସର୍ଵାତ୍ମା କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହତି

ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଅପକ୍ୱ ବୁଦ୍ଧି ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ଅପରାଧ ହୋଇଛି; ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଭଗବାନ ଏହି ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କରୁନ୍ତୁ।

ତିରସ୍କୃତା ଵିପ୍ରଲବ୍ଧାଃ ଶପ୍ତାଃ କ୍ଷିପ୍ତା ହତା ଅପି । ନାସ୍ଯ ତତ୍ପ୍ରତିକୁର୍ଵନ୍ତି ତଦ୍ଭକ୍ତାଃ ପ୍ରଭଵୋଽପି ହି

ଅପମାନ, ଠକା, ଶାପ, ଅପମାନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ହେଲେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ କେବେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେନ୍ତି ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉନ୍ତୁ।