ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଵୈଶ୍ଯଵୃତ୍ତ୍ଯା ତୁ ରାଜନ୍ଯୋ ଜୀଵେତ୍ ମୃଗଯଯାପଦି । ଚରେଦ୍ ଵା ଵିପ୍ରରୂପେଣ ନ ଶ୍ଵଵୃତ୍ତ୍ଯା କଥଞ୍ଚନ

କ୍ଷତ୍ରିୟ ଆପତ୍କାଳରେ ବ୍ୟବସାୟ କିମ୍ବା ଶିକାର କରି ଜୀବିକା ଚଳାଇପାରନ୍ତି, କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭଳି ଆଚରଣ କରିପାରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ କେବେ ମଧ୍ୟ କୁକୁର ଭଳି ଜୀବିକା ନ ଚଳାନ୍ତୁ।

ଶୂଦ୍ରଵୃତ୍ତିଂ ଭଜେଦ୍ ଵୈଶ୍ଯଃ ଶୂଦ୍ରଃ କାରୁକଟକ୍ରିଯାମ୍ । କୃଚ୍ଛ୍ରାନ୍ ମୁକ୍ତୋ ନ ଗର୍ହ୍ଯେଣ ଵୃତ୍ତିଂ ଲିପ୍ସେତ କର୍ମଣା

ବୈଶ୍ୟ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ କାମ କରିପାରନ୍ତି, ଶୂଦ୍ର ମଧ୍ୟ କୌଶଳ କାମ କରିପାରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ନିନ୍ଦାନୀୟ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଵେଦାଧ୍ଯାଯ ସ୍ଵଧା ସ୍ଵାହା ବଲି ଅନ୍ନାଦ୍ଯୈଃ ଯଥୋଦଯମ୍ । ଦେଵର୍ଷିପିତୃଭୂତାନି ମଦ୍ ରୂପାଣି ଅନ୍ଵହଂ ଯଜେତ୍

ବେଦ ପଢ଼ିବା, ପିତୃପିତାମହ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ, ଦାନ ଓ ଉପଲବ୍ଧ ଅନ୍ନଦ୍ୟାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରତିଦିନ ମୋ ରୂପ ଥିବା ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ଭୂତମାନେଂକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଯଦୃଚ୍ଛଯା ଉପପନ୍ନେନ ଶୁକ୍ଲେନ ଉପାର୍ଜିତେନ ଵା । ଧନେନ ଅପୀଡଯନ୍ ଭୃତ୍ଯାନ୍ ନ୍ଯାଯେନ ଏଵ ଆହରେତ୍ କ୍ରତୂନ୍

ଯେଉଁ ଧନ ସଯୋଗରେ କିମ୍ବା ନ୍ୟାୟଭାବେ ଉପାର୍ଜିତ ହୁଏ, ତାହା ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟଚାରୀମାନେଂକୁ ପୋଷଣ କରିବା ଓ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ, ସବୁବେଳେ ନ୍ୟାୟ ମାନି।

କୁଟୁଂବେଷୁ ନ ସଜ୍ଜେତ ନ ପ୍ରମାଦ୍ଯେତ୍ କୁଟୁଂବୀ ଅପି । ଵିପଶ୍ଚିତ୍ ନଶ୍ଵରଂ ପଶ୍ଯେଦ୍ ଅଦୃଷ୍ଟମପି ଦୃଷ୍ଟଵତ୍

କୁଟୁମ୍ବ ମାନେଂକୁ ଆସକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଗୃହସ୍ଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅସାବଧାନ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଭଳି ନଶ୍ୱର ଦେଖନ୍ତି।

ପୁତ୍ରଦାରା ଆପ୍ତବଂଧୂନାଂ ସଂଗମଃ ପାଂଥସଙ୍ଗମଃ । ଅନୁଦେହଂ ଵିଯନ୍ତ୍ଯେତେ ସ୍ଵପ୍ନୋ ନିଦ୍ରାନୁଗୋ ଯଥା

ପୁଅ, ଜନାନୀ, ନିକଟ ବନ୍ଧୁମାନେଂକ ସଙ୍ଗ ଯାତ୍ରୀମାନେଂକ ସଙ୍ଗ ଭଳି; ସେମାନେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି, ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନ ନିଦ୍ରା ପରେ ଚାଲିଯାଏ।

ଇତ୍ଥଂ ପରିମୃଶନ୍ ମୁକ୍ତୋ ଗୃହେଷୁ ଅତିଥିଵଦ୍ ଵସନ୍ । ନ ଗୃହୈଃ ଅନୁବଧ୍ଯେତ ନିର୍ମମୋ ନିରହଙ୍କୃତଃ

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ମୁକ୍ତ ଜନ ଘରେ ଅତିଥି ଭଳି ବାସ କରେ, ଘର ସହିତ କୌଣସି ବନ୍ଧନ ନଥାଏ, ସେ ନିର୍ମମ ଓ ନିରଅହଂକାରୀ ହୁଏ।

କର୍ମଭିଃ ଗୃହମେଧୀଯୈଃ ଇଷ୍ଟ୍ଵା ମାମେଵ ଭକ୍ତିମାନ୍ । ତିଷ୍ଠେଦ୍ ଵନଂ ଵୋପଵିଶେତ୍ ପ୍ରଜାଵାନ୍ ଵା ପରିଵ୍ରଜେତ୍

ମୋ ପାଇଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଘର ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରି, ଚାହିଁଲେ ଘରେ ରହିପାରିବେ, କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇପାରିବେ, କିମ୍ବା ସନ୍ତାନ ଥିଲେ ସଂସାର ତ୍ୟାଗ କରି ଭିକ୍ଷାଟଣା କରିପାରିବେ।

ଯସ୍ତୁ ଆସକ୍ତମତିଃ ଗେହେ ପୁତ୍ରଵିତ୍ତୈଷଣା ଆତୁରଃ । ସ୍ତ୍ରୈଣଃ କୃପଣଧୀଃ ମୂଢୋ ମମ ଅହଂ ଇତି ବଧ୍ଯତେ

ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଘର ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ, ପୁଅ-ଧନ ପାଇଁ ଆତୁର, ଜନାନୀ ପ୍ରେମରେ ମୁଗ୍ଧ, ଦୁଃଖୀ ଚିନ୍ତା ଓ ମୂଢ଼ ମନ, 'ମୋର' ଓ 'ମୁଁ' ଭାବରେ ବନ୍ଧିଯାଏ।

ଅହୋ ମେ ପିତରୌ ଵୃଦ୍ଧୌ ଭାର୍ଯା ବାଲାତ୍ମଜଽଽତ୍ମଜାଃ । ଅନାଥା ମାମୃତେ ଦୀନାଃ କଥଂ ଜୀଵନ୍ତି ଦୁଃଖିତାଃ

ହାୟ, ମୋ ପିତାମାତା ବୃଦ୍ଧ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଛୋଟ ପୁଅ-ଜିଅ, ମୋ ବିନା ଅନାଥ ଓ ଦୁଃଖୀ—ସେମାନେ କିପରି ବଞ୍ଚିବେ?

ଏଵଂ ଗୃହାଶଯାକ୍ଷିପ୍ତ ହୃଦଯୋ ମୂଢଧୀଃ ଅଯମ୍ । ଅତୃପ୍ତସ୍ତାନ୍ ଅନୁଧ୍ଯାଯନ୍ ମୃତୋଽନ୍ଧଂ ଵିଶତେ ତମଃ

ଏଭଳି ଘର ଆସକ୍ତିରେ ହୃଦୟ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ମନ ମୂଢ଼, ଅତୃପ୍ତ ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ନିତି ଚିନ୍ତା କରି, ମୃତ୍ୟୁ କାଳେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।

ସୂତ ଉଵାଚ । ଯୋ ଵୈ ଦ୍ରୌଣ୍ଯସ୍ତ୍ରଵିପ୍ଲୁଷ୍ଟୋ ନ ମାତୁରୁଦରେ ମୃତଃ । ଅନୁଗ୍ରହାଦ୍ ଭଗଵତଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯାଦ୍ଭୁତକର୍ମଣଃ

ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଯିଏ ଦ୍ରୌଣିଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମାଆର ଗର୍ଭରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ନାହିଁ, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପାରେ ରକ୍ଷିତ ହେଲେ।

ବ୍ରହ୍ମକୋପୋତ୍ଥିତାଦ୍ ଯସ୍ତୁ ତକ୍ଷକାତ୍ ପ୍ରାଣଵିପ୍ଲଵାତ୍ । ନ ସମ୍ମୁମୋହୋରୁଭଯାଦ୍ ଭଗଵତ୍ଯର୍ପିତାଶଯଃ

ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ତକ୍ଷକ ନିମିତ୍ତ ଜୀବନ ଅପାୟରେ ପଡ଼ିଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମନ ଦେଇଥିଲେ।

ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ସର୍ଵତଃ ସଙ୍ଗଂ ଵିଜ୍ଞାତାଜିତସଂସ୍ଥିତିଃ । ଵୈଯାସକେର୍ଜହୌ ଶିଷ୍ଯୋ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ସ୍ଵଂ କଲେଵରମ୍

ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ବନ୍ଧନ ଛାଡ଼ି, ଅଜୟ ସ୍ଥିତିକୁ ବୁଝି, ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ।

ନୋତ୍ତମଶ୍ଲୋକଵାର୍ତାନାଂ ଜୁଷତାଂ ତତ୍କଥାମୃତମ୍ । ସ୍ଯାତ୍ସମ୍ଭ୍ରମୋଽନ୍ତକାଲେଽପି ସ୍ମରତାଂ ତତ୍ପଦାମ୍ବୁଜମ୍

ଯେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଗୁଣଗାଥାର ଅମୃତରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଭ୍ରମ ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି।

ତାଵତ୍କଲିର୍ନ ପ୍ରଭଵେତ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋଽପୀହ ସର୍ଵତଃ । ଯାଵଦୀଶୋ ମହାନୁର୍ଵ୍ଯାଂ ଆଭିମନ୍ଯଵ ଏକରାଟ୍

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହାଭାଗବତ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ପୁଅ ପୃଥିବୀରେ ରାଜ କରନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଳିଯୁଗ ସମସ୍ତଠାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବ ପକାଇପାରେ ନାହିଁ।

ଯସ୍ମିନ୍ନହନି ଯର୍ହ୍ଯେଵ ଭଗଵାନ୍ ଉତ୍ସସର୍ଜ ଗାମ୍ । ତଦୈଵେହାନୁଵୃତ୍ତୋଽସୌ ଅଧର୍ମପ୍ରଭଵଃ କଲିଃ

ଯେଦିନ ଓ ସେଇ ସମୟରେ ଭଗବାନ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ିଗଲେ, ସେଇବେଳେ ଅଧର୍ମର ମୂଳ କଳିଯୁଗ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।

ନାନୁଦ୍ଵେଷ୍ଟି କଲିଂ ସମ୍ରାଟ୍ ସାରଙ୍ଗ ଇଵ ସାରଭୁକ୍ । କୁଶଲାନ୍ଯାଶୁ ସିଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତି ନେତରାଣି କୃତାନି ଯତ୍

ସମ୍ରାଟ କଳିଯୁଗକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ମଧୁମକ୍ଷୀ ଫୁଲରୁ ସାର ନେଇଥାଏ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ଫଳ ଶୀଘ୍ର ମିଳେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ହୁଏ ନାହିଁ।

କିଂ ନୁ ବାଲେଷୁ ଶୂରେଣ କଲିନା ଧୀରଭୀରୁଣା । ଅପ୍ରମତ୍ତଃ ପ୍ରମତ୍ତେଷୁ ଯୋ ଵୃକୋ ନୃଷୁ ଵର୍ତତେ

କଳିଯୁଗ ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ଆଗରେ ଦୁଷ୍ଟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଡରେ; ଧୀର ଓ ଭୟହୀନଙ୍କୁ କଳି କ'ଣ କରିପାରିବ? ଅସାବଧାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏକ ନିଆଳ ଭଳି ଚଳେ।

ଉପଵର୍ଣିତମେତଦ୍ ଵଃ ପୁଣ୍ଯଂ ପାରୀକ୍ଷିତଂ ମଯା । ଵାସୁଦେଵ କଥୋପେତଂ ଆଖ୍ଯାନଂ ଯଦପୃଚ୍ଛତ

ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ପୂଛିଥିବା ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ପବିତ୍ର କଥା, ଯାହା ଭାସୁଦେବଙ୍କ ଗୁଣଗାଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି।

ଯା ଯାଃ କଥା ଭଗଵତଃ କଥନୀଯୋରୁକର୍ମଣଃ । ଗୁଣକର୍ମାଶ୍ରଯାଃ ପୁମ୍ଭିଃ ସଂସେଵ୍ଯାସ୍ତା ବୁଭୂଷୁଭିଃ

ଭଗବାନଙ୍କ ଯେଉଁ କଥା ଅଛି, ଯାହା ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଆଧାରିତ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ଜୀବନ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନେ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।

ଋଷଯ ଊଚୁଃ ସୂତ ଜୀଵ ସମାଃ ସୌମ୍ଯ ଶାଶ୍ଵତୀର୍ଵିଶଦଂ ଯଶଃ । ଯସ୍ତ୍ଵଂ ଶଂସସି କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମର୍ତ୍ଯାନାଂ ଅମୃତଂ ହି ନଃ

ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ହେ ସୂତ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ପବିତ୍ର କୀର୍ତ୍ତିରେ ବଞ୍ଚ, କାରଣ ତୁମେ ମାନବମାନେଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ଅମୃତ ଶୁଣାଉଛ।

କର୍ମଣ୍ଯସ୍ମିନ୍ ଅନାଶ୍ଵାସେ ଧୂମଧୂମ୍ରାତ୍ମନାଂ ଭଵାନ୍ । ଆପାଯଯତି ଗୋଵିନ୍ଦ ପାଦପଦ୍ମାସଵଂ ମଧୁ

ଏହି ଅନିଶ୍ଚିତ ଜଗତରେ, ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନଙ୍କ ମନ ଧୂଆଁରେ ଢାକିଯାଇଛି, ତୁମେ ଆମକୁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ମଧୁ ମଦ ଦେଉଛ।

ତୁଲଯାମ ଲଵେନାପି ନ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନାପୁନର୍ଭଵମ୍ । ଭଗଵତ୍ ସଙ୍‌ଗିସଂଗସ୍ଯ ମର୍ତ୍ଯାନାଂ କିମୁତାଶିଷଃ

ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ସହିତ ବଦଳାଇବୁ ନାହିଁ—ତେବେ ଅନ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦର କଥା ଅଛି କଣ?

କୋ ନାମ ତୃପ୍ଯେଦ୍ ରସଵିତ୍କଥାଯାଂ ମହତ୍ତମୈକାନ୍ତ ପରାଯଣସ୍ଯ । ନାନ୍ତଂ ଗୁଣାନାଂ ଅଗୁଣସ୍ଯ ଜଗ୍ମୁଃ ଯୋଗେଶ୍ଵରା ଯେ ଭଵପାଦ୍ମମୁଖ୍ଯାଃ

ଏହି ପୂଜ୍ୟ ମହାନ୍ଭାବଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ମଧୁର କଥା ଶୁଣିବାରେ କିଏ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବେ? ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ସନ୍ତାନମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗରେ ପ୍ରବୀଣ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିର୍ଗୁଣ ଭଗବାନଙ୍କର ଅସୀମ ଗୁଣର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିନାହାନ୍ତି।

ତନ୍ନୋ ଭଵାନ୍ ଵୈ ଭଗଵତ୍ପ୍ରଧାନୋ ମହତ୍ତମୈକାନ୍ତ ପରାଯଣସ୍ଯ । ହରେରୁଦାରଂ ଚରିତଂ ଵିଶୁଦ୍ଧଂ ଶୁଶ୍ରୂଷତାଂ ନୋ ଵିତନୋତୁ ଵିଦ୍ଵନ୍

ଏହିପରି, ଆପଣ ଭଗବାନଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ଭକ୍ତ ଓ ମହାନ୍ ଜ୍ଞାନୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଦୟାକରି ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହରିଙ୍କର ଉଦାର ଓ ପବିତ୍ର କାହାଣୀ କହନ୍ତୁ।

ସ ଵୈ ମହାଭାଗଵତଃ ପରୀକ୍ଷିଦ୍ ଯେନାପଵର୍ଗାଖ୍ଯମଦଭ୍ରବୁଦ୍ଧିଃ । ଜ୍ଞାନେନ ଵୈଯାସକିଶବ୍ଦିତେନ ଭେଜେ ଖଗେନ୍ଦ୍ରଧ୍ଵଜପାଦମୂଲମ୍

ସେହି ପରୀକ୍ଷିତ୍, ଯିଏ ମହାଭାଗବତ ଓ ଅଟୁଟ ବୁଦ୍ଧିରେ ମୋକ୍ଷକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିଲେ, ବ୍ୟାସପୁତ୍ରଙ୍କ କଥାରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନଙ୍କ ଚରଣକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।

ତନ୍ନଃ ପରଂ ପୁଣ୍ଯମସଂଵୃତାର୍ଥଂ ଆଖ୍ଯାନମତ୍ଯଦ୍ଭୁତ ଯୋଗନିଷ୍ଠମ୍ । ଆଖ୍ଯାହ୍ଯନନ୍ତା ଚରିତୋପପନ୍ନଂ ପାରୀକ୍ଷିତଂ ଭାଗଵତାଭିରାମମ୍

ଏହିପରି, ଦୟାକରି ଆମକୁ ସେହି ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଯୋଗରେ ଆଧାରିତ କଥା କହନ୍ତୁ, ଯାହାର ଅର୍ଥ ସ୍ପଷ୍ଟ, ଅନନ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କର ଚରିତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାହା ପରୀକ୍ଷିତ୍ ଓ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ।

ସୂତ ଉଵାଚ । ଅହୋ ଵଯଂ ଜନ୍ମଭୃତୋଽଦ୍ଯ ହାସ୍ମ ଵୃଦ୍ଧାନୁଵୃତ୍ତ୍ଯାପି ଵିଲୋମଜାତାଃ । ଦୌଷ୍କୁଲ୍ଯମାଧିଂ ଵିଧୁନୋତି ଶୀଘ୍ରଂ ମହତ୍ତମାନାମଭିଧାନଯୋଗଃ

ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଆଜି ଆମେ, ଯଦିଓ ନିମ୍ନ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ, ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରି ଧନ୍ୟ ହେଲୁ। ମହାନ୍ ଭାବମାନେଙ୍କର କଥା ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ କୁଳ ଓ ମନର ଦୁଃଖ ଶୀଘ୍ର ଦୂର ହୁଏ।