ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ନମୋ ଗୁଣପ୍ରଦୀପାଯ ଗୁଣାତ୍ମଚ୍ଛାଦନାଯ ଚ । ଗୁଣଵୃତ୍ତ୍ଯୁପଲକ୍ଷ୍ଯାଯ ଗୁଣଦ୍ରଷ୍ଟେ ସ୍ଵସଂଵିଦେ

ଗୁଣର ଦୀପ, ଗୁଣରେ ନିଜକୁ ଢାକି ରଖୁଥିବା, ଗୁଣର କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଉଥିବା, ଗୁଣକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଅନ୍ତର ଜ୍ଞାନ—ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଅଵ୍ଯାକୃତଵିହାରାଯ ସର୍ଵଵ୍ଯାକୃତସିଦ୍ଧଯେ । ହୃଷୀକେଶ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ମୁନଯେ ମୌନଶୀଲିନେ

ଅବ୍ୟାକୃତରେ ବିହାର କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ବ୍ୟାକୃତକୁ ସିଦ୍ଧ କରୁଥିବା, ହୃଷୀକେଶ, ମୁନି, ମୌନୀ—ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।

ପରାଵରଗତିଜ୍ଞାଯ ସର୍ଵାଧ୍ଯକ୍ଷାଯ ତେ ନମଃ । ଅଵିଶ୍ଵାଯ ଚ ଵିଶ୍ଵାଯ ତଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟେଽସ୍ଯ ଚ ହେତଵେ

ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନର ଗତିକୁ ଜାଣୁଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ନିରୀକ୍ଷକ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ବ୍ୟକ୍ତ ଦୁହିଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ କାରଣ—ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

( ମିଶ୍ର ) ତ୍ଵଂ ହ୍ଯସ୍ଯ ଜନ୍ମସ୍ଥିତିସଂଯମାନ୍ ପ୍ରଭୋ ଗୁଣୈରନୀହୋଽକୃତ କାଲଶକ୍ତିଧୃକ୍ । ତତ୍ତତ୍ ସ୍ଵଭାଵାନ୍ ପ୍ରତିବୋଧଯନ୍ ସତଃ ସମୀକ୍ଷଯାମୋଘଵିହାର ଈହସେ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଗୁଣରେ ଅସଙ୍ଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଜନ୍ମ, ଅବସ୍ଥା ଓ ନାଶର ନିୟନ୍ତା, ସମୟଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ଅଚ୍ୟୁତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳା କରନ୍ତି।

( ଇଂଦ୍ରଵଂଶା ) ତସ୍ଯୈଵ ତେଽମୂସ୍ତନଵସ୍ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାଂ ଶାନ୍ତା ଅଶାନ୍ତା ଉତ ମୂଢଯୋନଯଃ । ଶାନ୍ତାଃ ପ୍ରିଯାସ୍ତେ ହ୍ଯଧୁନାଵିତୁଂ ସତାଂ ସ୍ଥାତୁଶ୍ଚ ତେ ଧର୍ମପରୀପ୍ସଯେହତଃ

ତୁମର ଏହି ଶରୀରଗୁଡ଼ିକ ତିନି ଲୋକରେ କେତେକ ଶାନ୍ତ, କେତେକ ଅଶାନ୍ତ, ଆଉ କେତେକ ମୂଢ଼ ଜନ୍ମର। ଏହି ଶାନ୍ତ ଶରୀରଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ, କାରଣ ଏବେ ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅପରାଧଃ ସକୃଦ୍ ଭର୍ତ୍ରା ସୋଢଵ୍ଯଃ ସ୍ଵପ୍ରଜାକୃତଃ । କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି ଶାନ୍ତାତ୍ମମ୍ ମୂଢସ୍ଯ ତ୍ଵାମଜାନତଃ

ନିଜ ପ୍ରଜା ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଏକ ଅପରାଧକୁ ରାଜା ସହିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ଶାନ୍ତ ମନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ତୁମ ପ୍ରତି ଅପରାଧ କରିଥିବା ମୂଢ଼କୁ କ୍ଷମା କର।

ଅନୁଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯଜତି ପନ୍ନଗଃ । ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ନଃ ସାଧୁଶୋଚ୍ଯାନାଂ ପତିଃ ପ୍ରାଣଃ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର, କାରଣ ସର୍ପ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି। ଆମ ପତି, ଯିଏ ଆମ ଜୀବନ, ସେ ଆମ ଦୁଃଖିନୀ ଓ କ୍ଷମାଯୋଗ୍ୟ ଜଣାନୀଙ୍କୁ ପୁନି ମିଳୁନ।

ଵିଧେହି ତେ କିଙ୍‌କରୀଣାଂ ଅନୁଷ୍ଠେଯଂ ତଵାଜ୍ଞଯା । ଯଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯାନୁତିଷ୍ଠନ୍ ଵୈ ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵତୋ ଭଯାତ୍

ଆମେ ତୁମର ଦାସୀମାନେ, ଆମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ। ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ତୁମ ଆଦେଶ ପାଳନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ । ଇତ୍ଥଂ ସ ନାଗପତ୍ନୀଭିଃ ଭଗଵାନ୍ ସମଭିଷ୍ଟୁତଃ । ମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ ଭଗ୍ନଶିରସଂ ଵିସସର୍ଜାଙ୍‌ଘ୍ରିକୁଟ୍ଟନୈଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି ସର୍ପୀଣୀମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଅଚେତନ ଓ ଭଙ୍ଗ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ସର୍ପକୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରିବାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।

ପ୍ରତିଲବ୍ଧେନ୍ଦ୍ରିଯପ୍ରାଣଃ କାଲିଯଃ ଶନକୈର୍ହରିମ୍ । କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ ସମୁଚ୍ଛ୍ଵସନ୍ ଦୀନଃ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରାହ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରାଣ ଫେରି ପାଇ, କାଳିୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦୁଃଖରେ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଦୁର୍ବଳ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି କଥା କହିଲେ।

କାଲିଯ ଉଵାଚ । ଵଯଂ ଖଲାଃ ସହୋତ୍ପତ୍ତ୍ଯା ତମସା ଦୀର୍ଘମନ୍ଯଵଃ । ସ୍ଵଭାଵୋ ଦୁସ୍ତ୍ଯଜୋ ନାଥ ଲୋକାନାଂ ଯଦସଦ୍ଗ୍ରହଃ

କାଳିୟ କହିଲେ: ଆମେ ଜନ୍ମରୁ ଦୁଷ୍ଟ, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଦୀର୍ଘ କ୍ରୋଧରେ ଆବୃତ। ଏହି ପ୍ରକୃତି ଛାଡ଼ିବା ଅତି କଷ୍ଟକର, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଧରିଥିବା ଭ୍ରମ।

ତ୍ଵଯା ସୃଷ୍ଟମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଧାତର୍ଗୁଣଵିସର୍ଜନମ୍ । ନାନାସ୍ଵଭାଵଵୀର୍ଯୌଜୋ ଯୋନିବୀଜାଶଯାକୃତି

ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଗୁଣର ବିଭାଜନ ସହିତ ତିଆରି କରିଛ। ଏହାର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକୃତି, ଶକ୍ତି, ଉର୍ଜା, ଆକୃତି, ବୀଜ ଓ ଆଶୟ ସବୁ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।

ଵଯଂ ଚ ତତ୍ର ଭଗଵନ୍ ସର୍ପା ଜାତ୍ଯୁରୁମନ୍ଯଵଃ । କଥଂ ତ୍ଯଜାମସ୍ତ୍ଵନ୍ମାଯାଂ ଦୁସ୍ତ୍ଯଜାଂ ମୋହିତାଃ ସ୍ଵଯମ୍

ଏହି ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସର୍ପମାନେ ଜନ୍ମରୁ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧର ସହିତ ଆସିଛୁ। ଆମେ ନିଜେ ତୁମ ମାୟାରେ ମୋହିତ, ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ମାୟାକୁ କିପରି ଛାଡ଼ିପାରିବୁ?

ଭଵାନ୍ ହି କାରଣଂ ତତ୍ର ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ । ଅନୁଗ୍ରହଂ ନିଗ୍ରହଂ ଵା ମନ୍ଯସେ ତଦ୍ ଵିଧେହି ନଃ

ତୁମେ ସମସ୍ତର କାରଣ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ବିଶ୍ୱର ନାଥ। ତୁମେ ଚାହିଁଲେ କୃପା କର, କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡ ଦିଅ, ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବ, ଆମ ପାଇଁ ତାହା କର।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ । ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚଃ ପ୍ରାହ ଭଗଵାନ୍ କାର୍ଯମାନୁଷଃ । ନାତ୍ର ସ୍ଥେଯଂ ତ୍ଵଯା ସର୍ପ ସମୁଦ୍ରଂ ଯାହି ମା ଚିରମ୍ । ସ୍ଵଜ୍ଞାତ୍ଯପତ୍ଯଦାରାଢ୍ଯୋ ଗୋନୃଭିର୍ଭୁଜ୍ଯତାଂ ନଦୀ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରେ କହିଲେ: 'ହେ ସର୍ପ, ଏଠାରେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଦେରି କରିନାହିଁ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଚାଲିଯାଅ। ଏହି ନଦୀକୁ ଗାଈ, ମଣିଷ, ତୁମ ନିଜ ଜାତି, ପିଲା ଓ ଜଣାନୀମାନେ ଉପଭୋଗ କରୁନ।'

ଯ ଏତତ୍ ସଂସ୍ମରେନ୍ ମର୍ତ୍ଯଃ ତୁଭ୍ଯଂ ମଦନୁଶାସନମ୍ । କୀର୍ତଯନ୍ ଉଭଯୋଃ ସନ୍ଧ୍ଯୋଃ ନ ଯୁଷ୍ମଦ୍ ଭଯମାପ୍ନୁଯାତ୍

ଏହି ଆଦେଶକୁ ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟ ମନେ ରଖିବେ ଓ ପ୍ରଭାତ ସାନ୍ଧ୍ୟାରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ, ସେ ତୁମ ପକ୍ଷରୁ କେବେ ଭୟ ପାଇବେ ନାହିଁ।

ଯୋଽସ୍ମିନ୍ ସ୍ନାତ୍ଵା ମଦାକ୍ରୀଡେ ଦେଵାଦୀନ୍ ତର୍ପଯେଜ୍ଜଲୈଃ । ଉପୋଷ୍ଯ ମାଂ ସ୍ମରନ୍ନର୍ଚେତ୍ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ଏଠାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଖେଳିଥିଲି, ଯିଏ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରି, ଉପବାସ କରି ମୋତେ ସ୍ମରଣ ଓ ପୂଜା କରିବେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।

ଦ୍ଵୀପଂ ରମଣକଂ ହିତ୍ଵା ହ୍ରଦମେତମୁପାଶ୍ରିତଃ । ଯଦ୍ ଭଯାତ୍ସ ସୁପର୍ଣସ୍ତ୍ଵାଂ ନାଦ୍ଯାନ୍ମତ୍ପାଦ ଲାଞ୍ଛିତମ୍

ତୁମେ ରମଣକ ଦ୍ୱୀପ ଛାଡ଼ି ଏହି ହ୍ରଦକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିଲ। ମୋର ପାଦ ଚିହ୍ନ ଥିବାରୁ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ତୁମକୁ ଭୟରେ ଖାଇନଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଋଷିରୁଵାଚ । ଏଵମୁକ୍ତୋ ଭଗଵତା କୃଷ୍ଣେନାଦ୍‌ଭୁତକର୍ମଣା । ତଂ ପୂଜଯାମାସ ମୁଦା ନାଗପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚ ସାଦରମ୍

ଋଷି କହିଲେ: ଏଭଳି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସର୍ପୀଣୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଦିଵ୍ଯାମ୍ବରସ୍ରଙ୍‌ ମଣିଭିଃ ପରାର୍ଧ୍ଯୈରପି ଭୂଷଣୈଃ । ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧାନୁଲେପୈଶ୍ଚ ମହତ୍ଯୋତ୍ପଲମାଲଯା

ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ଭୂଷଣ, ସୁଗନ୍ଧ ଲେପ ଓ ବଡ଼ ଉତ୍ପଳ ମାଳା ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।

ପୂଜଯିତ୍ଵା ଜଗନ୍ନାଥଂ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍ । ତତଃ ପ୍ରୀତୋଽଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଃ ପରିକ୍ରମ୍ଯାଭିଵନ୍ଦ୍ଯ ତମ୍

ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ସକଲତ୍ରସୁହୃତ୍ପୁତ୍ରୋ ଦ୍ଵୀପମବ୍ଧେର୍ଜଗାମ ହ । ତଦୈଵ ସାମୃତଜଲା ଯମୁନା ନିର୍ଵିଷାଭଵତ୍ । ଅନୁଗ୍ରହାଦ୍ ଭଗଵତଃ କ୍ରୀଡାମାନୁଷରୂପିଣଃ

ସମସ୍ତ ଜଣାନୀ, ବନ୍ଧୁ ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ସେ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱୀପକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଭଗବାନଙ୍କର କୃପାରେ ଯମୁନା ନଦୀ ବିଷମୁକ୍ତ ହେଲା।

  ଗନ୍ଧଧୂପାଦିଭିଶ୍ଚାର୍ଚେଦ୍ ଦ୍ଵାଦଶାକ୍ଷରଵିଦ୍ଯଯା

ସେ ଧୂପ, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ସହିତ ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପୂଜା କଲେ।

ସୂତ ଉଵାଚ ତତ୍ର ଗୋମିଥୁନଂ ରାଜା ହନ୍ଯମାନମନାଥଵତ୍ । ଦଣ୍ଡହସ୍ତଂ ଚ ଵୃଷଲଂ ଦଦୃଶେ ନୃପଲାଞ୍ଛନମ୍

ସୂତ କହିଲେ: ସେଠାରେ ରାଜା ଦେଖିଲେ, ଏକ ଗାଈ ଓ ଏକ ବଳଦକୁ ଅନାଥ ଭଳି ପିଟାଯାଉଛି, ଏବଂ ଏକ ନିମ୍ନଜାତି ଲୋକ ହାତରେ ଦଣ୍ଡ ଧରିଛି, ଯିଏ ରାଜସମ୍ପ୍ରଦାୟ ପାଇଁ ଅପମାନ।

ଵୃଷଂ ମୃଣାଲଧଵଲଂ ମେହନ୍ତମିଵ ବିଭ୍ଯତମ୍ । ଵେପମାନଂ ପଦୈକେନ ସୀଦନ୍ତଂ ଶୂଦ୍ରତାଡିତମ୍

ସେ ଦେଖିଲେ, ବଳଦ ମାନ୍ଦାର ଡଣ୍ଡା ଭଳି ସ୍ୱେତ, ଭୟରେ ମୁତ୍ର କରୁଥିବା ପରି କମ୍ପିତ, ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଖାଇ ଅସ୍ଥିର ଓ ଦୁର୍ବଳ।

ଗାଂ ଚ ଘର୍ମଦୁଘାଂ ଦୀନାଂ ଭୃଶଂ ଶୂଦ୍ରପଦାହତାମ୍ । ଵିଵତ୍ସାମାଶ୍ରୁଵଦନାଂ କ୍ଷାମାଂ ଯଵସମିଚ୍ଛତୀମ୍

ସେ ଦେଖିଲେ, ଗାଈ ଯିଏ ପୂର୍ବେ ତାତି ଦୁଧ ଦେଉଥିଲେ, ଏବେ ଦୁଃଖିତ, ନିମ୍ନଜାତିର ପାଉଁ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆଘାତ ପାଇଛି, ଛୁଆଁଠାରୁ ଅଲଗା, ଚକୁରେ ଅଶ୍ରୁ, ଶରୀର ଶୁଖିଗଲା, ଘାସ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛି।

ପପ୍ରଚ୍ଛ ରଥମାରୂଢଃ କାର୍ତସ୍ଵରପରିଚ୍ଛଦମ୍ । ମେଘଗମ୍ଭୀରଯା ଵାଚା ସମାରୋପିତକାର୍ମୁକଃ

ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ଲାଗିଥିବା ରଥରେ ଚଢି, ମେଘର ଭଳି ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ ଓ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।

କସ୍ତ୍ଵଂ ମଚ୍ଛରଣେ ଲୋକେ ବଲାଦ୍ଧଂସ୍ଯବଲାନ୍ ବଲୀ । ନରଦେଵୋଽସି ଵେଷେଣ ନଟଵତ୍କର୍ମଣାଦ୍ଵିଜଃ

ତୁମେ କିଏ, ଯିଏ ଏହି ସଂସାରରେ ମୋର ରକ୍ଷା ତଳେ ଥିବା ସବୁଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ନଷ୍ଟ କରୁଛ? ତୁମର ଭେଷ ରାଜା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟ ନଟ ଭଳି, ଦ୍ୱିଜ ନୁହେଁ।

ଯସ୍ତ୍ଵଂ କୃଷ୍ଣେ ଗତେ ଦୂରଂ ସହଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵନା । ଶୋଚ୍ଯୋଽସ୍ଯଶୋଚ୍ଯାନ୍ ରହସି ପ୍ରହରନ୍ ଵଧମର୍ହସି

ତୁମେ ଯିଏ ଦୟାହୀନଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛ, ଏବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁଯୋଗ୍ୟ।