ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

* ଯୋ ଵୈ ମମାତିଭରମାସୁରଵଂଶରାଜ୍ଞାମ୍ ଅକ୍ଷୌହିଣୀଶତମପାନୁଦଦାତ୍ମତନ୍ତ୍ରଃ । ତ୍ଵାଂ ଦୁଃସ୍ଥମୂନପଦମାତ୍ମନି ପୌରୁଷେଣ ସମ୍ପାଦଯନ୍ ଯଦୁଷୁ ରମ୍ଯମବିଭ୍ରଦଙ୍ଗମ୍

ସେ ଭଗବାନ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମାଟିର ଅସହ୍ୟ ଭାର—ଅସୁର ରାଜାମାନଙ୍କ ଶତ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା—କୁ ଦୂର କରିଥିଲେ, ତୁମେ ଅସ୍ଥିର ଓ କ୍ଷୀଣ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଏବଂ ଯଦୁବଂଶକୁ ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ରୂପରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।

* କା ଵା ସହେତ ଵିରହଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମସ୍ଯ ପ୍ରେମାଵଲୋକରୁଚିରସ୍ମିତଵଲ୍ଗୁଜଲ୍ପୈଃ । ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ସମାନମହରନ୍ମଧୁମାନିନୀନାଂ ରୋମୋତ୍ସଵୋ ମମ ଯଦଙ୍ଘ୍ରିଵିଟଙ୍କିତାଯାଃ

ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କର ପ୍ରେମମୟ ଦୃଷ୍ଟି, ଦୀପ୍ତିମାନ ହସ, ମଧୁର କଥା ଦ୍ୱାରା ମଧୁମାକୁ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର କରିଦିଏ, ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ପଦଧୂଳି ମୋ ଦେହକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ—ଏମିତି ଭଗବାନଙ୍କ ବିୟୋଗ କିଏ ସହିପାରିବ?

* ତଯୋରେଵଂ କଥଯତୋଃ ପୃଥିଵୀଧର୍ମଯୋସ୍ତଦା । ପରୀକ୍ଷିନ୍ନାମ ରାଜର୍ଷିଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରାଚୀଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍

ଏଭଳି ଭାବେ ପୃଥିବୀ ଓ ଧର୍ମ ଆଲୋଚନା କରୁଥିବା ବେଳେ, ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ୍ ନାମକ ରାଜାଋଷି ପୂର୍ବଦିଗର ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭଗଵତେ ପୁରୁଷାଯ ମହାତ୍ମନେ । ଭୂତାଵାସାଯ ଭୂତାଯ ପରାଯ ପରମାତ୍ମନେ

ମୋର ପ୍ରଣାମ ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ଭଗବାନ, ହେ ପରମପୁରୁଷ, ମହାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ, ପରମାତ୍ମା।

ଜ୍ଞାନଵିଜ୍ଞାନନିଧଯେ ବ୍ରହ୍ମଣେଽନନ୍ତଶକ୍ତଯେ । ଅଗୁଣାଯାଵିକାରାଯ ନମସ୍ତେଽପ୍ରାକୃତାଯ ଚ

ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାମ, ଗୁଣ ରହିତ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଏହି ସାଧାରଣ ଜଗତର ନୁହେଁ—ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

କାଲାଯ କାଲନାଭାଯ କାଲାଵଯଵସାକ୍ଷିଣେ । ଵିଶ୍ଵାଯ ତଦୁପଦ୍ରଷ୍ଟ୍ରେ ତତ୍କର୍ତ୍ରେ ଵିଶ୍ଵହେତଵେ

ସମୟ, ସମୟର ମୂଳ, ସମୟର ବିଭାଗର ସାକ୍ଷୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ରଷ୍ଟା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ବିଶ୍ୱର କାରଣ—ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।

ଭୂତମାତ୍ରେନ୍ଦ୍ରିଯପ୍ରାଣ ମନୋବୁଦ୍ଧ୍ଯାଶଯାତ୍ମନେ । ତ୍ରିଗୁଣେନାଭିମାନେନ ଗୂଢସ୍ଵାତ୍ମାନୁଭୂତଯେ

ପଞ୍ଚଭୂତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ପ୍ରାଣ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଚିତ୍ତର ଆତ୍ମା, ତିନି ଗୁଣର ଅଭିମାନରେ ଗୁପ୍ତ ଥିବା ଏବଂ ଅନ୍ତରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଉଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମୋଽନନ୍ତାଯ ସୂକ୍ଷ୍ମାଯ କୂଟସ୍ଥାଯ ଵିପଶ୍ଚିତେ । ନାନାଵାଦାନୁରୋଧାଯ ଵାଚ୍ଯଵାଚକ ଶକ୍ତଯେ

ଅନନ୍ତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅଚଳ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମସ୍ତ ମତକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା, କଥିତ ଓ ଅକଥିତ ଶକ୍ତିର ମୂଳ—ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମଃ ପ୍ରମାଣମୂଲାଯ କଵଯେ ଶାସ୍ତ୍ରଯୋନଯେ । ପ୍ରଵୃତ୍ତାଯ ନିଵୃତ୍ତାଯ ନିଗମାଯ ନମୋ ନମଃ

ସମସ୍ତ ପ୍ରମାଣର ମୂଳ, କବି, ଶାସ୍ତ୍ରର ଉତ୍ସ, କର୍ମ ଓ ବିରତିର ପଥ, ନିଗମ ନିଜେ—ପୁନଃପୁନଃ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମଃ କୃଷ୍ଣାଯ ରାମାଯ ଵସୁଦେଵସୁତାଯ ଚ । ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଯାନିରୁଦ୍ଧାଯ ସାତ୍ଵତାଂ ପତଯେ ନମଃ

କୃଷ୍ଣ, ରାମ, ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ନାଥ—ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।

ନମୋ ଗୁଣପ୍ରଦୀପାଯ ଗୁଣାତ୍ମଚ୍ଛାଦନାଯ ଚ । ଗୁଣଵୃତ୍ତ୍ଯୁପଲକ୍ଷ୍ଯାଯ ଗୁଣଦ୍ରଷ୍ଟେ ସ୍ଵସଂଵିଦେ

ଗୁଣର ଦୀପ, ଗୁଣରେ ନିଜକୁ ଢାକି ରଖୁଥିବା, ଗୁଣର କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଉଥିବା, ଗୁଣକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଅନ୍ତର ଜ୍ଞାନ—ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଅଵ୍ଯାକୃତଵିହାରାଯ ସର୍ଵଵ୍ଯାକୃତସିଦ୍ଧଯେ । ହୃଷୀକେଶ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ମୁନଯେ ମୌନଶୀଲିନେ

ଅବ୍ୟାକୃତରେ ବିହାର କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ବ୍ୟାକୃତକୁ ସିଦ୍ଧ କରୁଥିବା, ହୃଷୀକେଶ, ମୁନି, ମୌନୀ—ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।

ପରାଵରଗତିଜ୍ଞାଯ ସର୍ଵାଧ୍ଯକ୍ଷାଯ ତେ ନମଃ । ଅଵିଶ୍ଵାଯ ଚ ଵିଶ୍ଵାଯ ତଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟେଽସ୍ଯ ଚ ହେତଵେ

ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନର ଗତିକୁ ଜାଣୁଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ନିରୀକ୍ଷକ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ବ୍ୟକ୍ତ ଦୁହିଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ କାରଣ—ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

( ମିଶ୍ର ) ତ୍ଵଂ ହ୍ଯସ୍ଯ ଜନ୍ମସ୍ଥିତିସଂଯମାନ୍ ପ୍ରଭୋ ଗୁଣୈରନୀହୋଽକୃତ କାଲଶକ୍ତିଧୃକ୍ । ତତ୍ତତ୍ ସ୍ଵଭାଵାନ୍ ପ୍ରତିବୋଧଯନ୍ ସତଃ ସମୀକ୍ଷଯାମୋଘଵିହାର ଈହସେ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଗୁଣରେ ଅସଙ୍ଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଜନ୍ମ, ଅବସ୍ଥା ଓ ନାଶର ନିୟନ୍ତା, ସମୟଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ଅଚ୍ୟୁତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳା କରନ୍ତି।

( ଇଂଦ୍ରଵଂଶା ) ତସ୍ଯୈଵ ତେଽମୂସ୍ତନଵସ୍ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାଂ ଶାନ୍ତା ଅଶାନ୍ତା ଉତ ମୂଢଯୋନଯଃ । ଶାନ୍ତାଃ ପ୍ରିଯାସ୍ତେ ହ୍ଯଧୁନାଵିତୁଂ ସତାଂ ସ୍ଥାତୁଶ୍ଚ ତେ ଧର୍ମପରୀପ୍ସଯେହତଃ

ତୁମର ଏହି ଶରୀରଗୁଡ଼ିକ ତିନି ଲୋକରେ କେତେକ ଶାନ୍ତ, କେତେକ ଅଶାନ୍ତ, ଆଉ କେତେକ ମୂଢ଼ ଜନ୍ମର। ଏହି ଶାନ୍ତ ଶରୀରଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ, କାରଣ ଏବେ ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅପରାଧଃ ସକୃଦ୍ ଭର୍ତ୍ରା ସୋଢଵ୍ଯଃ ସ୍ଵପ୍ରଜାକୃତଃ । କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି ଶାନ୍ତାତ୍ମମ୍ ମୂଢସ୍ଯ ତ୍ଵାମଜାନତଃ

ନିଜ ପ୍ରଜା ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଏକ ଅପରାଧକୁ ରାଜା ସହିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ଶାନ୍ତ ମନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ତୁମ ପ୍ରତି ଅପରାଧ କରିଥିବା ମୂଢ଼କୁ କ୍ଷମା କର।

ଅନୁଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯଜତି ପନ୍ନଗଃ । ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ନଃ ସାଧୁଶୋଚ୍ଯାନାଂ ପତିଃ ପ୍ରାଣଃ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର, କାରଣ ସର୍ପ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି। ଆମ ପତି, ଯିଏ ଆମ ଜୀବନ, ସେ ଆମ ଦୁଃଖିନୀ ଓ କ୍ଷମାଯୋଗ୍ୟ ଜଣାନୀଙ୍କୁ ପୁନି ମିଳୁନ।

ଵିଧେହି ତେ କିଙ୍‌କରୀଣାଂ ଅନୁଷ୍ଠେଯଂ ତଵାଜ୍ଞଯା । ଯଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯାନୁତିଷ୍ଠନ୍ ଵୈ ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵତୋ ଭଯାତ୍

ଆମେ ତୁମର ଦାସୀମାନେ, ଆମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ। ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ତୁମ ଆଦେଶ ପାଳନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ । ଇତ୍ଥଂ ସ ନାଗପତ୍ନୀଭିଃ ଭଗଵାନ୍ ସମଭିଷ୍ଟୁତଃ । ମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ ଭଗ୍ନଶିରସଂ ଵିସସର୍ଜାଙ୍‌ଘ୍ରିକୁଟ୍ଟନୈଃ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି ସର୍ପୀଣୀମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଅଚେତନ ଓ ଭଙ୍ଗ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ସର୍ପକୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରିବାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।

ପ୍ରତିଲବ୍ଧେନ୍ଦ୍ରିଯପ୍ରାଣଃ କାଲିଯଃ ଶନକୈର୍ହରିମ୍ । କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ ସମୁଚ୍ଛ୍ଵସନ୍ ଦୀନଃ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରାହ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରାଣ ଫେରି ପାଇ, କାଳିୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦୁଃଖରେ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଦୁର୍ବଳ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି କଥା କହିଲେ।

କାଲିଯ ଉଵାଚ । ଵଯଂ ଖଲାଃ ସହୋତ୍ପତ୍ତ୍ଯା ତମସା ଦୀର୍ଘମନ୍ଯଵଃ । ସ୍ଵଭାଵୋ ଦୁସ୍ତ୍ଯଜୋ ନାଥ ଲୋକାନାଂ ଯଦସଦ୍ଗ୍ରହଃ

କାଳିୟ କହିଲେ: ଆମେ ଜନ୍ମରୁ ଦୁଷ୍ଟ, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଦୀର୍ଘ କ୍ରୋଧରେ ଆବୃତ। ଏହି ପ୍ରକୃତି ଛାଡ଼ିବା ଅତି କଷ୍ଟକର, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଧରିଥିବା ଭ୍ରମ।

ତ୍ଵଯା ସୃଷ୍ଟମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଧାତର୍ଗୁଣଵିସର୍ଜନମ୍ । ନାନାସ୍ଵଭାଵଵୀର୍ଯୌଜୋ ଯୋନିବୀଜାଶଯାକୃତି

ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଗୁଣର ବିଭାଜନ ସହିତ ତିଆରି କରିଛ। ଏହାର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକୃତି, ଶକ୍ତି, ଉର୍ଜା, ଆକୃତି, ବୀଜ ଓ ଆଶୟ ସବୁ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।

ଵଯଂ ଚ ତତ୍ର ଭଗଵନ୍ ସର୍ପା ଜାତ୍ଯୁରୁମନ୍ଯଵଃ । କଥଂ ତ୍ଯଜାମସ୍ତ୍ଵନ୍ମାଯାଂ ଦୁସ୍ତ୍ଯଜାଂ ମୋହିତାଃ ସ୍ଵଯମ୍

ଏହି ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସର୍ପମାନେ ଜନ୍ମରୁ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧର ସହିତ ଆସିଛୁ। ଆମେ ନିଜେ ତୁମ ମାୟାରେ ମୋହିତ, ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ମାୟାକୁ କିପରି ଛାଡ଼ିପାରିବୁ?

ଭଵାନ୍ ହି କାରଣଂ ତତ୍ର ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ । ଅନୁଗ୍ରହଂ ନିଗ୍ରହଂ ଵା ମନ୍ଯସେ ତଦ୍ ଵିଧେହି ନଃ

ତୁମେ ସମସ୍ତର କାରଣ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ବିଶ୍ୱର ନାଥ। ତୁମେ ଚାହିଁଲେ କୃପା କର, କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡ ଦିଅ, ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବ, ଆମ ପାଇଁ ତାହା କର।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ । ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚଃ ପ୍ରାହ ଭଗଵାନ୍ କାର୍ଯମାନୁଷଃ । ନାତ୍ର ସ୍ଥେଯଂ ତ୍ଵଯା ସର୍ପ ସମୁଦ୍ରଂ ଯାହି ମା ଚିରମ୍ । ସ୍ଵଜ୍ଞାତ୍ଯପତ୍ଯଦାରାଢ୍ଯୋ ଗୋନୃଭିର୍ଭୁଜ୍ଯତାଂ ନଦୀ

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରେ କହିଲେ: 'ହେ ସର୍ପ, ଏଠାରେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଦେରି କରିନାହିଁ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଚାଲିଯାଅ। ଏହି ନଦୀକୁ ଗାଈ, ମଣିଷ, ତୁମ ନିଜ ଜାତି, ପିଲା ଓ ଜଣାନୀମାନେ ଉପଭୋଗ କରୁନ।'

ଯ ଏତତ୍ ସଂସ୍ମରେନ୍ ମର୍ତ୍ଯଃ ତୁଭ୍ଯଂ ମଦନୁଶାସନମ୍ । କୀର୍ତଯନ୍ ଉଭଯୋଃ ସନ୍ଧ୍ଯୋଃ ନ ଯୁଷ୍ମଦ୍ ଭଯମାପ୍ନୁଯାତ୍

ଏହି ଆଦେଶକୁ ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟ ମନେ ରଖିବେ ଓ ପ୍ରଭାତ ସାନ୍ଧ୍ୟାରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ, ସେ ତୁମ ପକ୍ଷରୁ କେବେ ଭୟ ପାଇବେ ନାହିଁ।

ଯୋଽସ୍ମିନ୍ ସ୍ନାତ୍ଵା ମଦାକ୍ରୀଡେ ଦେଵାଦୀନ୍ ତର୍ପଯେଜ୍ଜଲୈଃ । ଉପୋଷ୍ଯ ମାଂ ସ୍ମରନ୍ନର୍ଚେତ୍ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ଏଠାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଖେଳିଥିଲି, ଯିଏ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରି, ଉପବାସ କରି ମୋତେ ସ୍ମରଣ ଓ ପୂଜା କରିବେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।

ଦ୍ଵୀପଂ ରମଣକଂ ହିତ୍ଵା ହ୍ରଦମେତମୁପାଶ୍ରିତଃ । ଯଦ୍ ଭଯାତ୍ସ ସୁପର୍ଣସ୍ତ୍ଵାଂ ନାଦ୍ଯାନ୍ମତ୍ପାଦ ଲାଞ୍ଛିତମ୍

ତୁମେ ରମଣକ ଦ୍ୱୀପ ଛାଡ଼ି ଏହି ହ୍ରଦକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିଲ। ମୋର ପାଦ ଚିହ୍ନ ଥିବାରୁ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ତୁମକୁ ଭୟରେ ଖାଇନଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଋଷିରୁଵାଚ । ଏଵମୁକ୍ତୋ ଭଗଵତା କୃଷ୍ଣେନାଦ୍‌ଭୁତକର୍ମଣା । ତଂ ପୂଜଯାମାସ ମୁଦା ନାଗପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚ ସାଦରମ୍

ଋଷି କହିଲେ: ଏଭଳି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସର୍ପୀଣୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।