ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଅଥଵାସ୍ଯ ପଦାମ୍ଭୋଜ ମକରନ୍ଦଲିହାଂ ସତାମ୍ । କିମନ୍ଯୈରସଦାଲାପୈରାଯୁଷୋ ଯଦସଦ୍ଵ୍ଯଯଃ

କିମ୍ବା, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ମଧୁର ରସ ଆସ୍ୱାଦନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥହୀନ କଥାର କଣ ଦରକାର, ଯାହା ଜୀବନକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରେ?

କ୍ଷୁଦ୍ରାଯୁଷାଂ ନୃଣାମଙ୍ଗ ମର୍ତ୍ଯାନାମୃତମିଚ୍ଛତାମ୍ । ଇହୋପହୂତୋ ଭଗଵାନ୍ମୃତ୍ଯୁଃ ଶାମିତ୍ରକର୍ମଣି

ହେ ସୁମୃଦୁ, ଏହି ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟ ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅମୃତତ୍ୱ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭଗବାନ ମୃତ୍ୟୁ ରୂପେ ଏଠାରେ ଶାମିକ ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି ।

ନ କଶ୍ଚିନ୍ମ୍ରିଯତେ ତାଵଦ୍ଯାଵଦାସ୍ତ ଇହାନ୍ତକଃ । ଏତଦର୍ଥଂ ହି ଭଗଵାନାହୂତଃ ପରମର୍ଷିଭିଃ । ଅହୋ ନୃଲୋକେ ପୀଯେତ ହରିଲୀଲାମୃତଂ ଵଚଃ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଅବସ୍ଥିତ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ମରନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି କାରଣରେ ମହାଋଷିମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲେ । ହାଁ, ଏହି ମଣିଷ ଲୋକରେ ହରିଙ୍କ ଲୀଳାମୃତ କଥା ପିଇଯାଉ ।

ମନ୍ଦସ୍ଯ ମନ୍ଦପ୍ରଜ୍ଞସ୍ଯ ଵଯୋ ମନ୍ଦାଯୁଷଶ୍ଚ ଵୈ । ନିଦ୍ରଯା ହ୍ରିଯତେ ନକ୍ତଂ ଦିଵା ଚ ଵ୍ଯର୍ଥକର୍ମଭିଃ

ଏହି ଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ଅଳସ, ମନ୍ଦ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟ; ସେମାନଙ୍କ ରାତି ନିଦ୍ରାରେ ଓ ଦିନ ବ୍ୟର୍ଥ କାମରେ କଟିଯାଏ ।

ସୂତ ଉଵାଚ ଯଦା ପରୀକ୍ଷିତ୍କୁରୁଜାଙ୍ଗଲେଽଵସତ୍କଲିଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଂ ନିଜଚକ୍ରଵର୍ତିତେ । ନିଶମ୍ଯ ଵାର୍ତାମନତିପ୍ରିଯାଂ ତତଃ ଶରାସନଂ ସଂଯୁଗଶୌଣ୍ଡିରାଦଦେ

ସୂତ କହିଲେ: ପରୀକ୍ଷିତ କୁରୁଜାଙ୍ଗଳରେ ବସିଥିବାବେଳେ, କଳି ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି ବୋଲି ଅପ୍ରିୟ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ସେ ଶୂରବୀର ଧନୁଷ ଧରିଲେ ।

ସ୍ଵଲଙ୍କୃତଂ ଶ୍ଯାମତୁରଙ୍ଗଯୋଜିତଂ ରଥଂ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଧ୍ଵଜମାଶ୍ରିତଃ ପୁରାତ୍ । ଵୃତୋ ରଥାଶ୍ଵଦ୍ଵିପପତ୍ତିଯୁକ୍ତଯା ସ୍ଵସେନଯା ଦିଗ୍ଵିଜଯାଯ ନିର୍ଗତଃ

ସେ ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିତ ଭଲଭଳି ସଜାଯାଇଥିବା, ସିଂହ ଧ୍ୱଜା ଲାଗିଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ପଦାତି ସହିତ ସେନା ନେଇ, ଦିଗ୍ବିଜୟ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ ।

ଭଦ୍ରାଶ୍ଵଂ କେତୁମାଲଂ ଚ ଭାରତଂ ଚୋତ୍ତରାନ୍ କୁରୂନ୍ । କିମ୍ପୁରୁଷାଦୀନି ଵର୍ଷାଣି ଵିଜିତ୍ଯ ଜଗୃହେ ବଲିମ୍

ସେ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ, କେତୁମାଳ, ଭାରତ, ଉତ୍ତର କୁରୁ, କିମ୍ପୁରୁଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଶ ଜିତି, ସେଠାରୁ ଶୁଳ୍କ ଗ୍ରହଣ କଲେ ।

ନଗରାଂଶ୍ଚ ଵନାଂଶ୍ଚୈଵ ନଦୀଶ୍ଚ ଵିମଲୋଦକାଃ । ପୁରୁଷାନ୍ ଦେଵକଲ୍ପାଂଶ୍ଚ ନାରୀଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନାଃ

ସେ ନଗର, ଜଙ୍ଗଲ, ପବିତ୍ର ଜଳ ଥିବା ନଦୀ, ଦେବତା ସମାନ ପୁରୁଷ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରୂପ ନାରୀମାନେକୁ ଅଧୀନ କଲେ ।

ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵାନ୍ ସୁଭଗାନ୍ ସ ଦଦର୍ଶ ଧନଞ୍ଜଯଃ । ସଦନାନି ଚ ଶୁଭ୍ରାଣି ନାରୀଶ୍ଚାପ୍ସରସାଂ ନିଭାଃ

ଧନଞ୍ଜୟ ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସେ କେବେ ଦେଖିନଥିଲେ। ସେଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୃହଗୁଡ଼ିକ ଓ ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ନାରୀମାନେ ଥିଲେ।

ତତ୍ର ତତ୍ରୋପଶୃଣ୍ଵାନଃ ସ୍ଵପୂର୍ଵେଷାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍ । ପ୍ରଗୀଯମାଣଂ ଚ ଯଶଃ କୃଷ୍ଣମାହାତ୍ମ୍ଯସୂଚକମ୍

ସେଠାରେ ଓ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ମହାନ ମନ୍ୟମାନେଙ୍କର ଯଶ ଶୁଣିଲେ—ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ମହାତ୍ମ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲା।

ଆତ୍ମାନଂ ଚ ପରିତ୍ରାତମଶ୍ଵତ୍ଥାମ୍ନୋଽସ୍ତ୍ରତେଜସଃ । ସ୍ନେହଂ ଚ ଵୃଷ୍ଣିପାର୍ଥାନାଂ ତେଷାଂ ଭକ୍ତିଂ ଚ କେଶଵେ

ସେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଲେ ଯେ, ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମାନଙ୍କର ଅଗ୍ନିବାଣରୁ ସେ କିପରି ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲେ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିପରି ନିଷ୍ଠା ଓ ସ୍ନେହ ଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ କେଶବଙ୍କୁ କିପରି ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ।

ତେଭ୍ଯଃ ପରମସନ୍ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରୀତ୍ଯୁଜ୍ଜୃମ୍ଭିତଲୋଚନଃ । ମହାଧନାନି ଵାସାଂସି ଦଦୌ ହାରାନ୍ମହାମନାଃ

ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ମହାନ ମନ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଚମକିଉଠିଲା। ସେ ବହୁ ଧନ, ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ହାର ଦାନ କଲେ।

ସାରଥ୍ଯପାରଷଦସେଵନସଖ୍ଯଦୌତ୍ଯ ଵୀରାସନାନୁଗମନସ୍ତଵନପ୍ରଣାମାନ୍ । ସ୍ନିଗ୍ଧେଷୁ ପାଣ୍ଡୁଷୁ ଜଗତ୍ପ୍ରଣତିଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଭକ୍ତିଂ କରୋତି ନୃପତିଶ୍ଚରଣାରଵିନ୍ଦେ

ଏହି ରାଜା ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ରଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ସେବା କରନ୍ତି—ସାରଥି, ସହଚର, ସେବକ, ବନ୍ଧୁ, ଦୂତ, ବୀରାସନର ସାଥୀ, ଅନୁସରଣକାରୀ, ସ୍ତୁତି ଓ ପ୍ରଣାମ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖରେ ଶିର ନମାଇବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି।

* ତସ୍ଯୈଵଂ ଵର୍ତମାନସ୍ଯ ପୂର୍ଵେଷାଂ ଵୃତ୍ତିମନ୍ଵହମ୍ । ନାତିଦୂରେ କିଲାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଯଦାସୀତ୍ତନ୍ନିବୋଧ ମେ

ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ନିତ୍ୟ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କର ଆଚରଣ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଦୂରରେ ନୁହେଁ ଘଟିଲା—ସେଥିରେ ମୋ ଉପରେ ମନ ଦେ।

ଧର୍ମଃ ପଦୈକେନ ଚରନ୍ ଵିଚ୍ଛାଯାମୁପଲଭ୍ଯ ଗାମ୍ । ପୃଚ୍ଛତି ସ୍ମାଶ୍ରୁଵଦନାଂ ଵିଵତ୍ସାମିଵ ମାତରମ୍

ଧର୍ମ, ଏକ ପାଏଁ ଚାଲିଥିବା ସ୍ଥିତିରେ, ତାଙ୍କର ଛାୟା କମିଯାଇଥିବା ଭୂମିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଛୁଆଁଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଗାଈ ପରି କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତାକୁ ପଚାରିଲେ।

ଧର୍ମ ଉଵାଚ କଚ୍ଚିଦ୍ଭଦ୍ରେଽନାମଯମାତ୍ମନସ୍ତେ ଵିଚ୍ଛାଯାସି ମ୍ଲାଯତେଷନ୍ମୁଖେନ । ଆଲକ୍ଷଯେ ଭଵତୀମନ୍ତରାଧିଂ ଦୂରେ ବନ୍ଧୁଂ ଶୋଚସି କଞ୍ଚନାମ୍ବ

ଧର୍ମ କହିଲେ: ମଧୁରା, ତୁମ ପରିସ୍ଥିତି ଭଲ ତୋ? କାହିଁକି ତୁମେ ଏତେ ମ୍ଲାନ ଓ ଶୋକାକୁଳ ଦେଖାଯାଉଛ? ମୁଁ ଦେଖୁଛି ତୁମ ମନରେ କିଛି ଦୁଃଖ ଅଛି—ମା, ତୁମେ କି ଦୂରରେ ଥିବା କୌଣସି ବନ୍ଧୁ ପାଇଁ ଶୋକ କରୁଛ?

ପାଦୈର୍ନ୍ଯୂନଂ ଶୋଚସି ମୈକପାଦମାତ୍ମାନଂ ଵା ଵୃଷଲୈର୍ଭୋକ୍ଷ୍ଯମାଣମ୍ । ଆହୋ ସୁରାଦୀନ୍ ହୃତଯଜ୍ଞଭାଗାନ୍ ପ୍ରଜା ଉତ ସ୍ଵିନ୍ମଘଵତ୍ଯଵର୍ଷତି

ତୁମେ କି ତୁମ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଚରଣ ପାଇଁ, କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତୁମକୁ ଭୋଗ କରିବେ ବୋଲି ନିଜ ପାଇଁ, କିମ୍ବା ଦେବତାମାନେ ଯାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଭାଗ ହରାଗଲା, ସେମାନେ ପାଇଁ, କିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା ଦେଉନାହିଁ ବୋଲି ପ୍ରଜାମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ?

ଅରକ୍ଷ୍ଯମାଣାଃ ସ୍ତ୍ରିଯ ଉର୍ଵି ବାଲାନ୍ ଶୋଚସ୍ଯଥୋ ପୁରୁଷାଦୈରିଵାର୍ତାନ୍ । ଵାଚଂ ଦେଵୀଂ ବ୍ରହ୍ମକୁଲେ କୁକର୍ମଣ୍ଯବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯେ ରାଜକୁଲେ କୁଲାଗ୍ର୍ଯାନ୍

ମା, ତୁମେ କି ଏହି ଭୂମିରେ ଅରକ୍ଷିତ ଥିବା ନାରୀ ଓ ଶିଶୁମାନେ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ? କିମ୍ବା ଦେବୀଙ୍କର ପବିତ୍ର ବାଣୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୂଷିତ ହେଉଛି, ଏହା ପାଇଁ? କିମ୍ବା ଅଧର୍ମୀ ରାଜାମାନେ ଉଚ୍ଚ କୁଳକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଛନ୍ତି, ଏହି ଦୁଃଖ ପାଇଁ?

କିଂ କ୍ଷତ୍ରବନ୍ଧୂନ୍ କଲିନୋପସୃଷ୍ଟାନ୍ ରାଷ୍ଟ୍ରାଣି ଵା ତୈରଵରୋପିତାନି । ଇତସ୍ତତୋ ଵାଶନପାନଵାସଃ ସ୍ନାନଵ୍ଯଵାଯୋନ୍ମୁଖଜୀଵଲୋକମ୍

ତୁମେ କି କଳିଯୁଗର ପ୍ରଭାବରେ ଦୁଃଖିତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ, କିମ୍ବା ସେମାନେ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା ରାଜ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ? କିମ୍ବା ଏଠୁ ସେଠୁ ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ଆଶ୍ରୟ ଓ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଭୂଲୁଣ୍ଡି ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ଯାହାର ଜୀବିକା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନେ ପାଇଁ?

ଯଦ୍ଵାମ୍ବ ତେ ଭୂରିଭରାଵତାର କୃତାଵତାରସ୍ଯ ହରେର୍ଧରିତ୍ରି । ଅନ୍ତର୍ହିତସ୍ଯ ସ୍ମରତୀ ଵିସୃଷ୍ଟା କର୍ମାଣି ନିର୍ଵାଣଵିଲମ୍ବିତାନି

ନାହିଁଲେ, ମା, ତୁମେ କି ହରିଙ୍କର ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମନେପକାଉଛ, ଯିଏ ତୁମ ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଅବତାର ନେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ତୁମ ମୁକ୍ତି ବିଳମ୍ବିତ ହେଉଛି?

ଇଦଂ ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ତଵାଧିମୂଲଂ ଵସୁନ୍ଧରେ ଯେନ ଵିକର୍ଶିତାସି । କାଲେନ ଵା ତେ ବଲିନାଂ ବଲୀଯସା ସୁରାର୍ଚିତଂ କିଂ ହୃତମମ୍ବ ସୌଭଗମ୍

ମୋତେ କୁହ, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, କଣ ତୁମ ଦୁଃଖର ମୂଳ କାରଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏମିତି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଛ? ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଭାଗ୍ୟକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଇ ଭାଗ୍ୟ କି ସମୟର ଅତିଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହରାଯାଇଛି?

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ଭଵାନ୍ ହି ଵେଦ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯନ୍ମାଂ ଧର୍ମାନୁପୃଚ୍ଛସି । ଚତୁର୍ଭିର୍ଵର୍ତସେ ଯେନ ପାଦୈର୍ଲୋକସୁଖାଵହୈଃ

ଧରଣୀ କହିଲେ: ଧର୍ମ, ତୁମେ ଯେଉଁ ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛ, ସେ ସବୁ ତୁମେ ନିଜେ ଜାଣିଛ। ତୁମେ ଚାରିଟିଏ ପଦରେ ଦୁନିଆକୁ ସୁଖ ଦେଉଥିବା ନୀତି ଅନୁସରଣ କରୁଛ।

ସତ୍ଯଂ ଶୌଚଂ ଦଯା କ୍ଷାନ୍ତିସ୍ତ୍ଯାଗଃ ସନ୍ତୋଷ ଆର୍ଜଵମ୍ । ଶମୋ ଦମସ୍ତପଃ ସାମ୍ଯଂ ତିତିକ୍ଷୋପରତିଃ ଶ୍ରୁତମ୍

ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, କ୍ଷମା, ତ୍ୟାଗ, ସନ୍ତୋଷ, ସରଳତା, ଶାନ୍ତି, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ତପସ୍ୟା, ସମତା, ସହିଷ୍ଣୁତା, ଅନାସକ୍ତି ଓ ଶିକ୍ଷା—

ଜ୍ଞାନଂ ଵିରକ୍ତିରୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ଶୌର୍ଯଂ ତେଜୋ ବଲଂ ସ୍ମୃତିଃ । ସ୍ଵାତନ୍ତ୍ର୍ଯଂ କୌଶଲଂ କାନ୍ତିର୍ଧୈର୍ଯଂ ମାର୍ଦଵମେଵ ଚ

ଜ୍ଞାନ, ବିରକ୍ତି, ଏଶ୍ୱର୍ୟ, ପ୍ରତାପ, ତେଜ, ଶକ୍ତି, ସ୍ମୃତି, ସ୍ୱାଧୀନତା, ଦକ୍ଷତା, ରୂପ, ଧୈର୍ୟ, ମୃଦୁତା—

ପ୍ରାଗଲ୍ଭ୍ଯଂ ପ୍ରଶ୍ରଯଃ ଶୀଲଂ ସହ ଓଜୋ ବଲଂ ଭଗଃ । ଗାମ୍ଭୀର୍ଯଂ ସ୍ଥୈର୍ଯମାସ୍ତିକ୍ଯଂ କୀର୍ତିର୍ମାନୋଽନହଙ୍କୃତିଃ

ସ୍ପଷ୍ଟତା, ନମ୍ରତା, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ସହିଷ୍ଣୁତା, ପ୍ରଭାବ, ଶକ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି, ଗଭୀରତା, ଦୃଢତା, ଆସ୍ଥା, କୀର୍ତ୍ତି, ସମ୍ମାନ ଓ ଅହଂକାର ନଥିବା—

ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ଭଗଵନ୍ନିତ୍ଯା ଯତ୍ର ମହାଗୁଣାଃ । ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯା ମହତ୍ତ୍ଵମିଚ୍ଛଦ୍ଭିର୍ନ ଵିଯନ୍ତି ସ୍ମ କର୍ହିଚିତ୍

ଏହି ସମସ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ମହାଗୁଣ ସଦା ତୁମରେ ବସିଥାଏ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ଯେଉଁମାନେ ମହତ୍ତ୍ୱ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି, କାରଣ ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ କେବେ ତୁମରୁ କମିଯାଏ ନାହିଁ।

ତେନାହଂ ଗୁଣପାତ୍ରେଣ ଶ୍ରୀନିଵାସେନ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ । ଶୋଚାମି ରହିତଂ ଲୋକଂ ପାପ୍ମନା କଲିନେକ୍ଷିତମ୍

ଏହିପରି, ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ସେହି ଲୋକ ଏବେ ତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଏବଂ କଳିର ପାପ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇଛି ବୋଲି ମୁଁ ଦୁଃଖିତ।

ଆତ୍ମାନଂ ଚାନୁଶୋଚାମି ଭଵନ୍ତଂ ଚାମରୋତ୍ତମମ୍ । ଦେଵାନ୍ ପିତୄନୃଷୀନ୍ ସାଧୂନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଵର୍ଣାଂସ୍ତଥାଶ୍ରମାନ୍

ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ, ଦେବତା, ପିତୃ, ଋଷି, ସମସ୍ତ ସାଧୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରୁଛି।

ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ବହୁତିଥଂ ଯଦପାଙ୍ଗମୋକ୍ଷ କାମାସ୍ତପଃ ସମଚରନ୍ ଭଗଵତ୍ପ୍ରପନ୍ନାଃ । ସା ଶ୍ରୀଃ ସ୍ଵଵାସମରଵିନ୍ଦଵନଂ ଵିହାଯ ଯତ୍ପାଦସୌଭଗମଲଂ ଭଜତେଽନୁରକ୍ତା

ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କ ଏକ ଚାହାଣି ପାଇଁ ଅନେକ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ତଥାପି ସେଇ ଶ୍ରୀଦେବୀ ନିଜ ଅରବିନ୍ଦବନ ଛାଡ଼ି ଭଗବାନଙ୍କ ପଦଧୂଳିକୁ ପ୍ରେମରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯାହା ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ।