ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ତତ୍ପର୍ସର୍ପଣଂ ବୁଧଃ ପୁରେ ଚ ରାଷ୍ଟ୍ରେ ଚ ଗୃହେ ତଥାଽଽତ୍ମନି । ଵିଭଗ୍ଯ ଲୋଭାନୃତଜିହ୍ନାହିଂସନା ଦ୍ଯଧର୍ମଚକ୍ରଂ ଗମନାଯ ପର୍ଯଧାତ

ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସହର, ରାଜ୍ୟ, ଘର ଓ ନିଜ ମନରେ କଳିର ପ୍ରଭାବ—ଲୋଭ, ମିଥ୍ୟାବାଦ ଓ ହିଂସା ଦେଖି, ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।

ସ୍ଵରାଟ ପୌତ୍ରଂ ଵିନଯିନମାତ୍ମନଃ ସୁସମଂ ଗୁଣୈଃ । ତୋଯନୀଵ୍ଯାଃ ପତିଂ ଭୂମେରଭ୍ଯଷିଚଂଦ ଗଜାହୃଯେ

ସ୍ୱାଧୀନ ରାଜା, ନିଜ ପଉତ୍ରଙ୍କୁ, ଯିଏ ଗୁଣ ଓ ଶିଷ୍ଟତାରେ ସମ, ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ହସ୍ତିନାପୁରରେ ପୃଥିବୀର ନାୟକ ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ।

ମଥୂରାଯାଂ ତଥା ଵଜ୍ରଂ ଶୁରସେନପତିଂ ତତଃ । ପ୍ରାଜାପତ୍ଯାଂ ନିରୁପ୍ଯୋଷ୍ଟିମଗ୍ନୀନପିବଦୀଶ୍ଵରଃ

ମଥୁରାରେ ସେ ବଜ୍ରଙ୍କୁ ଶୂରସେନମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଭାବେ ବସାଇଲେ, ଏବଂ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଭଗବାନ୍ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।

ଵିସୃଜ୍ଯ ତତ୍ର ତତ ସର୍ଵ ଦୁକୁନଲଵଲଯାଦିକମ । ନିର୍ମମୋ ନିରହଂକାରଃ ସଂଛିନ୍ନାଶେଷବନ୍ଧନଃ

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି—ଜଣେ ଜଣେ, ଅନୁୟାୟୀ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ଛାଡ଼ି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମମତା ଓ ଅହଂକାର ଦୂର କରି, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ।

ଵାଚଂ ଜୁହାଵ ମନସି ତତ୍ପ୍ରାଣ ଇତରେ ଚ ତମ । ମୃତ୍ଯାଵପାନଂ ସୋତ୍ସର୍ଗଂ ତଂ ପଂଚତ୍ଵେ ହ୍ଯାଜୋହଵୀତ

ସେ ନିଜ କଥାକୁ ମନରେ, ମନକୁ ଶ୍ୱାସରେ, ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଅର୍ପଣ କଲେ; ବାହ୍ୟ ଶ୍ୱାସକୁ ମୃତ୍ୟୁରେ ଦେଇ, ପଞ୍ଚତ୍ୱରେ ଲୀନ ହେଲେ।

ତ୍ରେତ୍ଵେ ହୁତ୍ଵାଥ ପଂଚତ୍ଵଂ ତଚ୍ଚେକତ୍ଵେଽଜୁହୋନ୍ମୁନିଃ । ସର୍ଵମାତ୍ମନ୍ଯଜୁହଵୀଦ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯାତ୍ମାନମଵ୍ଯଯେ

ପଞ୍ଚ ଭୂତକୁ ପରସ୍ପରେ ଏବଂ ପରେ ଏକତ୍ୱରେ ଅର୍ପଣ କରି, ମୁନି ସମସ୍ତ କୁ ଆତ୍ମାରେ ଏବଂ ଆତ୍ମାକୁ ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅର୍ପଣ କଲେ।

ଚୀରଵାସା ନିରାହାରୋ ବଦ୍ଧଵଡ ମୁକ୍ତମୂର୍ଧଜଃ । ଦର୍ଶଯନ୍ନାତ୍ମନୋ ରୁପଂ ଜଡୋନ୍ମତ୍ତପିଶାଚଵତ

ଚୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଉପବାସରେ ରହି, ଚୁଲି ବାନ୍ଧି ମୁଣ୍ଡ ଖୋଲାଇ ରଖି, ସେ ନିଜ ରୂପକୁ ଦେଖାଇଲେ, ଯେପରି ଜଡ, ପାଗଳ କିମ୍ବା ପିଶାଚ ପ୍ରତିତିତି।

ଅନପେକ୍ଷମାଣୋ ନିରଗାଦଶ୍ରୃଣ୍ଵନ୍ବଧିରୋ ଯଥା । ଉଦୀଚୀଂ ପ୍ରଵିଵେଶାଂଶଂ ଗତପୁର୍ଵା ମହାତ୍ମଭିଃ । ହୃଦି ବ୍ରହ୍ମା ପରଂ ଧ୍ଯାଯାନ୍ନଵର୍ତେତ ଯତୋ ଗତଃ

କିଛି ଚିନ୍ତା ନ କରି, ସେ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ, ମନେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନେଇଥିଲେ, ଯେପରି ବହିରା, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପୂର୍ବରୁ ମହାତ୍ମାମାନେ ଯାଇଥିଲେ, ହୃଦୟରେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଯେଠାରୁ ପୁନଃ ଫେରି ଆସିନଥିଲେ।

ସର୍ଵ ତମନୁ ନିର୍ଜଗ୍ମୁର୍ଭ୍ରାତରଃ କୃତନିଶ୍ଚଯାଃ । କଲିନାଧର୍ମମିତ୍ରେଣ ଦୃଷ୍ଟା ସ୍ପୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଜା ଭୁଵି

ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରିଲେ, କାରଣ କଳି, ଅଧର୍ମର ସହଚର, ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥିଲା।

ତେ ସାଧୁକୃତସର୍ଵାର୍ଥା ଜ୍ଞାତ୍ଵଽଽତ୍ଯନ୍ତିକମାତମନଃ । ମନସା ଧାରଯାମାସୁର୍ଵୈକୁଠଚରଣାମ୍ବୁଜମ

ସେମାନେ ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ ପୂରଣ କରି, ଆତ୍ମାର ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଜାଣି, ମନକୁ ଶ୍ରୀବୈକୁଣ୍ଠ ନାଥଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଲଗାଇଦେଲେ।

ତଦ୍ଧନୋଦ୍ରିକ୍ଯଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଶୁଦ୍ଧଧିଷଣାଃ ପରେ । ତସ୍ମିନ ନାରାଯଣପଦେ ଏକାନ୍ତମତଯୋ ଗତିମ

ସେମାନେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ପବିତ୍ର ବୁଦ୍ଧି ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ଏକମାତ୍ର ନାରାୟଣଙ୍କ ପରମ ଧାମରେ ଲଗାଇଦେଲେ ।

ଅଵାପୁର୍ଦୁରଵାପାଂ ତେ ଅସଦ୍ଭିର୍ଵିଷଯାତ୍ମଭିଃ । ଵିହୁତକଲ୍ମଷାସ୍ଥାନେ ଵିରଜେନାତ୍ମନୈଵ ହି

ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଦଶାକୁ ସେମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖ ଓ ଅପବିତ୍ରତାରେ ଲଗିଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହା କେବଳ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ମିଳେ ।

ଵିଦୁରୋଽପି ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରଭାସେ ଦେହମାତ୍ମଵାନ । କୃଷ୍ଣାଵେଶେନ ତଚ୍ଚିତ୍ତଃ ପିତୃଭିଃ ସ୍ଵକ୍ଷଯଂ ଯଯୌ

ବିଦୁର ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଭାସ ତୀରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଛାଡ଼ି, ମନକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଲଗାଇ, ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ଏକତା ଅନୁଭବ କରି, ନିଜ ଧାମକୁ ଗଲେ ।

ଦ୍ରୌପଦୀ ଚ ତଦାଽଽଜ୍ଞାଯ ପତୀନାମନପେକ୍ଷତାମ । ଵାସୁଦେଵେ ଭଗଵତି ହ୍ଯୋକାନ୍ତମତିରାପ ତମ

ସେ ସମୟରେ ଦ୍ରୌପଦୀ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କର ଅନାସକ୍ତି ବୁଝି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ଭଗବାନ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଇ, ସେଇ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ।

ଯଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯୈତଦ ଭଗଵତ୍ପ୍ରିଯାଣାଂ ପାଣ୍ଡୋଃ ସୁତାନାମିତୀ ସମ୍ପ୍ରଯାଣମ । ଶ୍ରୁଣୋତ୍ଯଲଂ ସ୍ଵତ୍ଯଯନଂ ପଵିତ୍ରଂ ଲବ୍ଧ୍ଯା ହରୌ ଭକ୍ତିମୁପୈତି ସିଦ୍ଧିମ

ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନଙ୍କ ବିଦାୟ ଗାଥା ଶୁଣନ୍ତି, ଏହା ଅତି ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭଦାୟକ; ଏହା ଶୁଣିଲେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ ।

ସୂତ ଉଵାଚ ତତଃ ପରୀକ୍ଷିଦ୍ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯଶିକ୍ଷଯା ମହୀଂ ମହାଭାଗଵତଃ ଶଶାସ ହ । ଯଥା ହି ସୂତ୍ଯାମଭିଜାତକୋଵିଦାଃ ସମାଦିଶନ୍ ଵିପ୍ର ମହଦ୍ଗୁଣସ୍ତଥା

ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ତାପରେ ପରୀକ୍ଷିତ, ମହାଭାଗବତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ଭୂମିର ଶାସନ କଲେ; ଯେପରି ଜଣେ ଜଣ୍ମରେ ଉତ୍ତମ ଶିଶୁଙ୍କୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ନିର୍ଦେଶ କରନ୍ତି, ସେପରି ।

ସ ଉତ୍ତରସ୍ଯ ତନଯାମୁପଯେମ ଇରାଵତୀମ୍ । ଜନମେଜଯାଦୀଂଶ୍ଚତୁରସ୍ତସ୍ଯାମୁତ୍ପାଦଯତ୍ସୁତାନ୍

ସେ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ଝିଅ ଇରାବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନମେଜୟ ଆଦି ଚାରିଜଣ ପୁଅ ପାଇଲେ ।

ଆଜହାରାଶ୍ଵମେଧାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ଭୂରିଦକ୍ଷିଣାନ୍ । ଶାରଦ୍ଵତଂ ଗୁରୁଂ କୃତ୍ଵା ଦେଵା ଯତ୍ରାକ୍ଷିଗୋଚରାଃ

ସେ ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ତିନିଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ବହୁ ଦାନ ଦେଲେ; ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଥିଲେ ଶାରଦ୍ୱତ, ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ ।

ନିଜଗ୍ରାହୌଜସା ଵୀରଃ କଲିଂ ଦିଗ୍ଵିଜଯେ କ୍ଵଚିତ୍ । ନୃପଲିଙ୍ଗଧରଂ ଶୂଦ୍ରଂ ଘ୍ନନ୍ତଂ ଗୋମିଥୁନଂ ପଦା

ଏକଥର, ଦିଗ୍ବିଜୟ କାଳରେ, ସେ ଶୂରବୀର ରାଜା କଳିଙ୍କୁ ଧରିଲେ, ଯିଏ ରାଜା ଭେଷ ଧରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଅସଲରେ ଶୂଦ୍ର ଥିଲେ, ଗାଈ ଓ ବଳଦକୁ ପାଦରେ ମାଡ଼ୁଥିଲେ ।

ଶୌନକ ଉଵାଚ କସ୍ଯ ହେତୋର୍ନିଜଗ୍ରାହ କଲିଂ ଦିଗ୍ଵିଜଯେ ନୃପଃ । ନୃଦେଵଚିହ୍ନଧୃକ୍ଶୂଦ୍ର କୋଽସୌ ଗାଂ ଯଃ ପଦାହନତ୍ । ତତ୍କଥ୍ଯତାଂ ମହାଭାଗ ଯଦି କୃଷ୍ଣକଥାଶ୍ରଯମ୍

ଶୌନକ ପଚାରିଲେ: କିଏ ହେତୁରେ ରାଜା ଦିଗ୍ବିଜୟ ସମୟରେ କଳିଙ୍କୁ ଧରିଥିଲେ? ଏହି ଶୂଦ୍ର କିଏ, ଯିଏ ରାଜା ଚିହ୍ନ ଧରି, ଗାଈକୁ ପାଦରେ ମାଡ଼ିଥିଲେ? ହେ ମହାଭାଗ, ଯଦି ଏହା କୃଷ୍ଣ କଥା ସହିତ ସମ୍ପର୍କିତ, ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ ।

ଅଥଵାସ୍ଯ ପଦାମ୍ଭୋଜ ମକରନ୍ଦଲିହାଂ ସତାମ୍ । କିମନ୍ଯୈରସଦାଲାପୈରାଯୁଷୋ ଯଦସଦ୍ଵ୍ଯଯଃ

କିମ୍ବା, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ମଧୁର ରସ ଆସ୍ୱାଦନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥହୀନ କଥାର କଣ ଦରକାର, ଯାହା ଜୀବନକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରେ?

କ୍ଷୁଦ୍ରାଯୁଷାଂ ନୃଣାମଙ୍ଗ ମର୍ତ୍ଯାନାମୃତମିଚ୍ଛତାମ୍ । ଇହୋପହୂତୋ ଭଗଵାନ୍ମୃତ୍ଯୁଃ ଶାମିତ୍ରକର୍ମଣି

ହେ ସୁମୃଦୁ, ଏହି ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟ ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅମୃତତ୍ୱ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭଗବାନ ମୃତ୍ୟୁ ରୂପେ ଏଠାରେ ଶାମିକ ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି ।

ନ କଶ୍ଚିନ୍ମ୍ରିଯତେ ତାଵଦ୍ଯାଵଦାସ୍ତ ଇହାନ୍ତକଃ । ଏତଦର୍ଥଂ ହି ଭଗଵାନାହୂତଃ ପରମର୍ଷିଭିଃ । ଅହୋ ନୃଲୋକେ ପୀଯେତ ହରିଲୀଲାମୃତଂ ଵଚଃ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଅବସ୍ଥିତ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ମରନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି କାରଣରେ ମହାଋଷିମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲେ । ହାଁ, ଏହି ମଣିଷ ଲୋକରେ ହରିଙ୍କ ଲୀଳାମୃତ କଥା ପିଇଯାଉ ।

ମନ୍ଦସ୍ଯ ମନ୍ଦପ୍ରଜ୍ଞସ୍ଯ ଵଯୋ ମନ୍ଦାଯୁଷଶ୍ଚ ଵୈ । ନିଦ୍ରଯା ହ୍ରିଯତେ ନକ୍ତଂ ଦିଵା ଚ ଵ୍ଯର୍ଥକର୍ମଭିଃ

ଏହି ଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ଅଳସ, ମନ୍ଦ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟ; ସେମାନଙ୍କ ରାତି ନିଦ୍ରାରେ ଓ ଦିନ ବ୍ୟର୍ଥ କାମରେ କଟିଯାଏ ।

ସୂତ ଉଵାଚ ଯଦା ପରୀକ୍ଷିତ୍କୁରୁଜାଙ୍ଗଲେଽଵସତ୍କଲିଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଂ ନିଜଚକ୍ରଵର୍ତିତେ । ନିଶମ୍ଯ ଵାର୍ତାମନତିପ୍ରିଯାଂ ତତଃ ଶରାସନଂ ସଂଯୁଗଶୌଣ୍ଡିରାଦଦେ

ସୂତ କହିଲେ: ପରୀକ୍ଷିତ କୁରୁଜାଙ୍ଗଳରେ ବସିଥିବାବେଳେ, କଳି ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି ବୋଲି ଅପ୍ରିୟ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ସେ ଶୂରବୀର ଧନୁଷ ଧରିଲେ ।

ସ୍ଵଲଙ୍କୃତଂ ଶ୍ଯାମତୁରଙ୍ଗଯୋଜିତଂ ରଥଂ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଧ୍ଵଜମାଶ୍ରିତଃ ପୁରାତ୍ । ଵୃତୋ ରଥାଶ୍ଵଦ୍ଵିପପତ୍ତିଯୁକ୍ତଯା ସ୍ଵସେନଯା ଦିଗ୍ଵିଜଯାଯ ନିର୍ଗତଃ

ସେ ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିତ ଭଲଭଳି ସଜାଯାଇଥିବା, ସିଂହ ଧ୍ୱଜା ଲାଗିଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ପଦାତି ସହିତ ସେନା ନେଇ, ଦିଗ୍ବିଜୟ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ ।

ଭଦ୍ରାଶ୍ଵଂ କେତୁମାଲଂ ଚ ଭାରତଂ ଚୋତ୍ତରାନ୍ କୁରୂନ୍ । କିମ୍ପୁରୁଷାଦୀନି ଵର୍ଷାଣି ଵିଜିତ୍ଯ ଜଗୃହେ ବଲିମ୍

ସେ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ, କେତୁମାଳ, ଭାରତ, ଉତ୍ତର କୁରୁ, କିମ୍ପୁରୁଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଶ ଜିତି, ସେଠାରୁ ଶୁଳ୍କ ଗ୍ରହଣ କଲେ ।

ନଗରାଂଶ୍ଚ ଵନାଂଶ୍ଚୈଵ ନଦୀଶ୍ଚ ଵିମଲୋଦକାଃ । ପୁରୁଷାନ୍ ଦେଵକଲ୍ପାଂଶ୍ଚ ନାରୀଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନାଃ

ସେ ନଗର, ଜଙ୍ଗଲ, ପବିତ୍ର ଜଳ ଥିବା ନଦୀ, ଦେବତା ସମାନ ପୁରୁଷ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରୂପ ନାରୀମାନେକୁ ଅଧୀନ କଲେ ।

ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵାନ୍ ସୁଭଗାନ୍ ସ ଦଦର୍ଶ ଧନଞ୍ଜଯଃ । ସଦନାନି ଚ ଶୁଭ୍ରାଣି ନାରୀଶ୍ଚାପ୍ସରସାଂ ନିଭାଃ

ଧନଞ୍ଜୟ ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସେ କେବେ ଦେଖିନଥିଲେ। ସେଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୃହଗୁଡ଼ିକ ଓ ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ନାରୀମାନେ ଥିଲେ।