ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ତଥୈଵାନୁଚରାଃ ଶୌରେଃ ଶ୍ରୁତଦେଵୋଦ୍ଧଵାଦଯଃ । ସୁନନ୍ଦନନ୍ଦଶୀର୍ଷଣ୍ଯା ଯେ ଚାନ୍ଯେ ସାତ୍ଵତର୍ଷଭାଃ

ଏଭଳି ଶୌରିଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ—ଶ୍ରୁତଦେବ, ଉଦ୍ଧବ, ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ, ଶୀର୍ଷଣ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ସାତ୍ୱତମାନେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି?

ଅପି ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯାସତେ ସର୍ଵେ ରାମକୃଷ୍ଣ ଭୁଜାଶ୍ରଯାଃ । ଅପି ସ୍ମରନ୍ତି କୁଶଲଂ ଅସ୍ମାକଂ ବଦ୍ଧସୌହୃଦାଃ

ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭୁଜାରେ ଭରସା କରୁଥିବା ସମସ୍ତେ ନିରାପଦ ଅଛନ୍ତି କି? ଯେଉଁମାନେ ଆମ ସହିତ ଗଢ଼ିଥିବା ମିତ୍ରତା ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମ ମଙ୍ଗଳ ମନେ ପକାନ୍ତି କି?

ଭଗଵାନପି ଗୋଵିନ୍ଦୋ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ । କଚ୍ଚିତ୍ପୁରେ ସୁଧର୍ମାଯାଂ ସୁଖମାସ୍ତେ ସୁହୃଦ୍‌ଵୃତଃ

ଭଗବାନ ଗୋବିନ୍ଦ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ସୁଧର୍ମା ନଗରରେ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁଖରେ ଅଛନ୍ତି କି?

ମଙ୍‌ଗଲାଯ ଚ ଲୋକାନାଂ କ୍ଷେମାଯ ଚ ଭଵାଯ ଚ । ଆସ୍ତେ ଯଦୁକୁଲାମ୍ଭୋଧୌ ଆଦ୍ଯୋଽନନ୍ତସଖଃ ପୁମାନ୍

ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ, ନିରାପତ୍ତା ଓ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ, ଆଦିପୁରୁଷ, ଅନନ୍ତ ବନ୍ଧୁ, ମହାପୁରୁଷ, ଯଦୁବଂଶ ସମୁଦ୍ରରେ ଅଛନ୍ତି କି?

ଯଦ୍ବାହୁଦଣ୍ଡଗୁପ୍ତାଯାଂ ସ୍ଵପୁର୍ଯାଂ ଯଦଵୋଽର୍ଚିତାଃ । କ୍ରୀଡନ୍ତି ପରମାନନ୍ଦଂ ମହାପୌରୁଷିକା ଇଵ

ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ନିଜ ସହରରେ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ସମ୍ମାନ ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ବୀରମାନେ ଯେପରି ହସ୍ତମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହନ୍ତି, ସେପରି।

ଯତ୍ ପାଦଶୁଶ୍ରୂଷଣମୁଖ୍ଯ କର୍ମଣା ସତ୍ଯାଦଯୋ ଦ୍ଵ୍ଯଷ୍ଟସହସ୍ରଯୋଷିତଃ । ନିର୍ଜିତ୍ଯ ସଙ୍‌ଖ୍ଯେ ତ୍ରିଦଶାଂସ୍ତଦାଶିଷୋ ହରନ୍ତି ଵଜ୍ରାଯୁଧଵଲ୍ଲଭୋଚିତାଃ

ସତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ଷୋଳ ହଜାର ଜଣେ ମହିଳାମାନେ, ପାଦସେବାକୁ ମୁଖ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରି, ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଦେବୀମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟାମାନେ ପାଇଁ ଯେମିତି ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳେ, ସେପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଉଛନ୍ତି।

ଯଦ୍ବାହୁଦଣ୍ଡାଭ୍ଯୁଦଯାନୁଜୀଵିନୋ ଯଦୁପ୍ରଵୀରା ହ୍ଯକୁତୋଭଯା ମୁହୁଃ । ଅଧିକ୍ରମନ୍ତ୍ଯଙ୍‌ଘ୍ରିଭିରାହୃତାଂ ବଲାତ୍ ସଭାଂ ସୁଧର୍ମାଂ ସୁରସତ୍ତମୋଚିତାମ୍

ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି ଏବଂ ସଦା ଭୟହୀନ, ସେମାନେ ବଳପୂର୍ବକ ନିଜ ପାଦରେ ନେଇ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଏହି ସୁଧର୍ମା ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।

କଚ୍ଚିତ୍ତେଽନାମଯଂ ତାତ ଭ୍ରଷ୍ଟତେଜା ଵିଭାସି ମେ । ଅଲବ୍ଧମାନୋଽଵଜ୍ଞାତଃ କିଂ ଵା ତାତ ଚିରୋଷିତଃ

ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ସ୍ୱସ୍ଥ ଅଛ କି? ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗୁଛି ତୁମର ତେଜ ହ୍ରାସ ହୋଇଛି। କିଛି ଚିଜ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ କି? କିମ୍ବା ଅପମାନିତ ହେଲ କି? କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୂରେ ରହିଲ କି?

କଚ୍ଚିତ୍ ନାଭିହତୋଽଭାଵୈଃ ଶବ୍ଦାଦିଭିରମଙ୍‌ଗଲୈଃ । ନ ଦତ୍ତମୁକ୍ତମର୍ଥିଭ୍ଯ ଆଶଯା ଯତ୍ପ୍ରତିଶ୍ରୁତମ୍

ତୁମେ କୌଣସି ଅଶୁଭ ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବିଘ୍ନରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲ କି? ଆଶାରେ ଯାହା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲ, ତାହା ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ଆସିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଇପାରିଲ ନାହିଁ କି?

କଚ୍ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ବାଲଂ ଗାଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ରୋଗିଣଂ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍ । ଶରଣୋପସୃତଂ ସତ୍ତ୍ଵଂ ନାତ୍ଯାକ୍ଷୀଃ ଶରଣପ୍ରଦଃ

ତୁମେ ଶରଣ ଦେଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶିଶୁ, ଗାଈ, ବୃଦ୍ଧ, ରୋଗୀ, ଜଣେ ମହିଳା କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ଜୀବକୁ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିନାହଁ କି?

କଚ୍ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ନାଗମୋଽଗମ୍ଯାଂ ଗମ୍ଯାଂ ଵାସତ୍କୃତାଂ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍ । ପରାଜିତୋ ଵାଥ ଭଵାନ୍ ନୋତ୍ତମୈର୍ନାସମୈଃ ପଥି

ତୁମେ ଯେଉଁ ମହିଳାଙ୍କୁ ନିଷିଦ୍ଧ, ଅନୁମତିଯୋଗ୍ୟ କିମ୍ବା ସହଚରୀ ଭାବେ ରଖିଛ, ସେମାନେ ସହିତ ଅନୁଚିତ ଆଚରଣ କରିନାହଁ କି? କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ କିମ୍ବା ଅଧମ ପଥରେ ପରାଜିତ ହେଲ କି?

ଅପି ସ୍ଵିତ୍ପର୍ଯଭୁଙ୍‌କ୍ଥାସ୍ତ୍ଵଂ ସମ୍ଭୋଜ୍ଯାନ୍ ଵୃଦ୍ଧବାଲକାନ୍ । ଜୁଗୁପ୍ସିତଂ କର୍ମ କିଞ୍ଚିତ୍ କୃତଵାନ୍ନ ଯଦକ୍ଷମମ୍

ତୁମେ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଭାଗ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଏକାକି ଖାଇଦେଲ କି? କିମ୍ବା କୌଣସି ନିନ୍ଦନୀୟ କାମ କିମ୍ବା ତୁମେ ଯାହା ପାଇଁ ଅସମର୍ଥ, ସେପରି କିଛି କରିଦେଲ କି?

କଚ୍ଚିତ୍ପ୍ରେଷ୍ଠତମେନାଥ ହୃଦଯେନାତ୍ମବନ୍ଧୁନା । ଶୂନ୍ଯୋଽସ୍ମି ରହିତୋ ନିତ୍ଯଂ ମନ୍ଯସେ ତେଽନ୍ଯଥା ନ ରୁକ୍

ହେ ପ୍ରିୟତମ, ତୁମର ହୃଦୟରେ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଶୂନ୍ୟ ଓ ବିଯୁକ୍ତ ଭାବ ପାଉଛ କି? କିମ୍ବା ତୁମର ଭିନ୍ନ ଭାବ ଅଛି? ଯଦି ତାହା ନୁହେଁ, ତେବେ ଦୁଃଖ କିଛି ନାହିଁ।

ଊଚୁଶ୍ଚ ସୁହୃଦଃ କୃଷ୍ଣଂ ସ୍ଵାଗତଂ ତେଽତିରଂହସା । ନୈକୋଽପ୍ଯଭୋଜି କଵଲ ଏହୀତଃ ସାଧୁ ଭୁଜ୍ଯତାମ୍

ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏତେ ତ୍ୱରିତ ଆସିଛ, ସ୍ୱାଗତ! ଆମେ କେହି ମଧ୍ୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଇନାହିଁ। ଆସ, ଭଲଭାବେ ଖାଅ।'

ତତୋ ହସନ୍ ହୃଷୀକେଶୋଽଭ୍ଯଵହୃତ୍ଯ ସହାର୍ଭକୈଃ । ଦର୍ଶଯଂଶ୍ଚର୍ମାଜଗରଂ ନ୍ଯଵର୍ତତ ଵନାଦ୍ ଵ୍ରଜମ୍

ତାପରେ ହୃଷୀକେଶ ହସି, ପିଲାମାନେ ସହିତ ଖାଇଲେ, ସେମାନେକୁ ଅଜଗର ଚର୍ମ ଦେଖାଇ, ଜଙ୍ଗଲୁଠାରୁ ଗାଁକୁ ଫେରିଗଲେ।

( ଵସଂତତିଲକା ) ବର୍ହପ୍ରସୂନ ନଵଧାତୁଵିଚିତ୍ରିତାଙ୍‌ଗଃ ପ୍ରୋଦ୍ଦାମଵେଣୁଦଲଶୃଙ୍‌ଗରଵୋତ୍ସଵାଢ୍ଯଃ । ଵତ୍ସାନ୍ ଗୃଣନ୍ନନୁଗଗୀତ ପଵିତ୍ରକୀର୍ତିଃ ଗୋପୀଦୃଗୁତ୍ସଵଦୃଶିଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ଗୋଷ୍ଠମ୍

ମୟୂରପଙ୍ଖା, ଫୁଲ ଓ ନୂତନ ଖଣିଜ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ଶରୀର, ବାଂଶୀ ଓ ଶୃଙ୍ଗର ଉତ୍ସବରେ ମଗ୍ନ, ବଛାମାନେକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା, ପବିତ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ଗାଉଥିବା, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଉତ୍ସବ ହେଉଥିବା, ସେ ଗୋପାଳମାନଙ୍କ ଗାଁକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଅଦ୍ଯାନେନ ମହାଵ୍ଯାଲୋ ଯଶୋଦାନନ୍ଦସୂନୁନା । ହତୋଽଵିତା ଵଯଂ ଚାସ୍ମାଦ୍ ଇତି ବାଲା ଵ୍ରଜେ ଜଗୁଃ

ଆଜି ଯଶୋଦା ଓ ନନ୍ଦଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ସାପ ମରିଗଲା ଏବଂ ଆମେ ତାହାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଲୁ—ଏହିପରି ବାଳକମାନେ ଗାଁରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ଶ୍ରୀରାଜୋଵାଚ । ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପରୋଦ୍ଭଵେ କୃଷ୍ଣେ ଇଯାନ୍ପ୍ରେମା କଥଂ ଭଵେତ୍ । ଯୋଽଭୂତପୂର୍ଵସ୍ତୋକେଷୁ ସ୍ଵୋଦ୍ଭଵେଷ୍ଵପି କଥ୍ଯତାମ୍

ରାଜା ପଚାରିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଏପରି ବଡ଼ ପ୍ରେମ କିପରି ହେଲା? ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ କେବେ ଏପରି ଅନୁଭବ କରିନଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଏପରି ପ୍ରେମ କରିଲେ କିପରି? ଦୟାକରି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉଵାଚ । ସର୍ଵେଷାମପି ଭୂତାନାଂ ନୃପ ସ୍ଵାତ୍ମୈଵ ଵଲ୍ଲଭଃ । ଇତରେଽପତ୍ଯଵିତ୍ତାଦ୍ଯାଃ ତଦ୍ଵଲ୍ଲଭତଯୈଵ ହି

ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ଆତ୍ମା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ; ପୁଅ, ଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆତ୍ମା ପାଇଁ ପ୍ରିୟ।

ତଦ୍ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଯଥା ସ୍ନେହଃ ସ୍ଵସ୍ଵକାତ୍ମନି ଦେହିନାମ୍ । ନ ତଥା ମମତାଲମ୍ବି ପୁତ୍ରଵିତ୍ତଗୃହାଦିଷୁ

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଦେହୀମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମା ପ୍ରତି ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି, ସେପରି ପୁଅ, ଧନ, ଘର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଏତେ ସ୍ନେହ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ମାତ୍ର ମମତା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।

ଦେହାତ୍ମଵାଦିନାଂ ପୁଂସାଂ ଅପି ରାଜନ୍ଯସତ୍ତମ । ଯଥା ଦେହଃ ପ୍ରିଯତମଃ ତଥା ନ ହ୍ଯନୁ ଯେ ଚ ତମ୍

ଦେହକୁ ଆତ୍ମା ଭାବିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ରାଜା, ଦେହ ଯେତେ ପ୍ରିୟ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦେହକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରିୟ।

ଦେହୋଽପି ମମତାଭାକ୍ ଚେତ୍ ତର୍ହ୍ଯସୌ ନାତ୍ମଵତ୍ ପ୍ରିଯଃ । ଯଜ୍ଜୀର୍ଯତ୍ଯପି ଦେହେଽସ୍ମିନ୍ ଜୀଵିତାଶା ବଲୀଯସୀ

ଯଦି ଦେହକୁ 'ମୋର' ଭାବିବାଯାଏ, ତେବେ ତାହା ଆତ୍ମା ପରି ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ; କାରଣ ଏହି ଦେହ ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଜୀବନ ପ୍ରତି ଆଶା ସବୁବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରହିଥାଏ।

ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରିଯତମଃ ସ୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵେଷାମପି ଦେହିନାମ୍ । ତଦର୍ଥମେଵ ସକଲଂ ଜଗଦ୍ ଏତତ୍ ଚରାଚରମ୍

ସେହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ହେଉଛି ନିଜ ଆତ୍ମା; ଏହି ଆତ୍ମା ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଅଛି।

କୃଷ୍ଣମେନମଵେହି ତ୍ଵଂ ଆତ୍ମାନଂ ଅଖିଲାତ୍ମନାମ୍ । ଜଗଦ୍ଧିତାଯ ସୋଽପ୍ଯତ୍ର ଦେହୀଵାଭାତି ମାଯଯା

ତୁମେ ଜାଣ, କୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାଙ୍କର ଆତ୍ମା; ସେ ଏହି ସଂସାରର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ମାୟାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରି ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଵସ୍ତୁତୋ ଜାନତାମତ୍ର କୃଷ୍ଣଂ ସ୍ଥାସ୍ନୁ ଚରିଷ୍ଣୁ ଚ । ଭଗଵଦ୍ ରୂପମଖିଲଂ ନାନ୍ଯଦ୍ ଵସ୍ତ୍ଵିହ କିଞ୍ଚନ

ଯେଉଁମାନେ ତଥ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ସବୁ କିଛି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭଗବତ୍ ସ୍ୱରୂପ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।

ସର୍ଵେଷାମପି ଵସ୍ତୂନାଂ ଭାଵାର୍ଥୋ ଭଵତି ସ୍ଥିତଃ । ତସ୍ଯାପି ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣଃ କିଂ ଅତଦ୍ଵସ୍ତୁ ରୂପ୍ଯତାମ୍

ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ମୂଳ ଅର୍ଥ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଅଛି; ଏହି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଅଛନ୍ତି। ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ସତ୍ୟ ଭାବିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

( ମିଶ୍ର ) ସମାଶ୍ରିତା ଯେ ପଦପଲ୍ଲଵପ୍ଲଵଂ ମହତ୍ପଦଂ ପୁଣ୍ଯଯଶୋ ମୁରାରେଃ । ଭଵାମ୍ବୁଧିର୍ଵତ୍ସପଦଂ ପରଂ ପଦଂ ପଦଂ ପଦଂ ଯଦ୍ ଵିପଦାଂ ନ ତେଷାମ୍

ଯେମାନେ ମୁରାରିଙ୍କର ପବିତ୍ର ଯଶସ୍ୱୀ ପଦପଦ୍ମର ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଂସାରର ସମୁଦ୍ର ଗୋଁଖୁରର ଚିହ୍ନ ପରି ଛୋଟ ହୋଇଯାଏ; ସେହି ପରମ ପଦକୁ ସେମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ କେବେ ଦୁଃଖ ଆସେ ନାହିଁ।

( ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ) ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଯତ୍ ପୃଷ୍ଟୋଽହମିହ ତ୍ଵଯା । ଯତ୍ କୌମାରେ ହରିକୃତଂ ପୌଗଣ୍ଡେ ପରିକୀର୍ତିତମ୍

ତୁମେ ଯେଉଁପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲ, ତାହା ଅନୁସାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶୈଶବ ଓ ବାଳ୍ୟକାଳର କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଯାହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେସବୁ ତୁମକୁ ଜଣାଇଲି।

( ମିଶ୍ର ) ଏତତ୍ସୁହୃଦ୍‌ଭିଶ୍ଚରିତଂ ମୁରାରେଃ ଅଘାର୍ଦନଂ ଶାଦ୍ଵଲଜେମନଂ ଚ । ଵ୍ଯକ୍ତେତରଦ୍ ରୂପମଜୋର୍ଵଭିଷ୍ଟଵଂ ଶୃଣ୍ଵନ୍ ଗୃଣନ୍ନେତି ନରୋଽଖିଲାର୍ଥାନ୍

ମୁରାରିଙ୍କ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର—ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରିବା, ଚରାଗାହରେ ଖେଳିବା, ତାଙ୍କର ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ ରୂପ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଆଶା ପୂରଣ କରିବା—ଏସବୁ ଶୁଣି ଓ ସ୍ତୁତି କରିଲେ, ମଣିଷ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁଥାଏ।