ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ନଦ୍ଯୋ ନଦାଶ୍ଚ କ୍ଷୁଭିତାଃ ସରାଂସି ଚ ମନାଂସି ଚ । ନ ଜ୍ଵଲତ୍ଯଗ୍ନିରାଜ୍ଯେନ କାଲୋଽଯଂ କିଂ ଵିଧାସ୍ଯତି

ନଦୀ ଓ ନଦୀକୁଳ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯାଇଛି, ଝିଲିକ ଓ ମନମନ୍ତିରେ ଅସ୍ଥିରତା ଦେଖାଯାଉଛି। ଘିଅ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଭଲରେ ଜଳୁନାହିଁ। ଏହି ସମୟ କଣ ନେଇଆସିବ କି ଜଣେଇପାରିବି?

ନ ପିବନ୍ତି ସ୍ତନଂ ଵତ୍ସା ନ ଦୁହ୍ଯନ୍ତି ଚ ମାତରଃ । ରୁଦନ୍ତ୍ଯଶ୍ରୁମୁଖା ଗାଵୋ ନ ହୃଷ୍ଯନ୍ତି ଋଷଭା ଵ୍ରଜେ

ବଛାମାନେ ମାଆ ଦୁଧ ଚୁଷୁନାହାନ୍ତି, ଗାଁମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଧ ଦେଉନାହାନ୍ତି। ଗାଁମାନେ ଅଶ୍ରୁଭରା ମୁହଁରେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ଓ ଝିଅ ଗୋଡ଼ାମାନେ ଖୁସି ହେଉନାହାନ୍ତି।

ଦୈଵତାନି ରୁଦନ୍ତୀଵ ସ୍ଵିଦ୍ଯନ୍ତି ହ୍ଯୁଚ୍ଚଲନ୍ତି ଚ । ଇମେ ଜନପଦା ଗ୍ରାମାଃ ପୁରୋଦ୍ଯାନାକରାଶ୍ରମାଃ । ଭ୍ରଷ୍ଟଶ୍ରିଯୋ ନିରାନନ୍ଦାଃ କିମଘଂ ଦର୍ଶଯନ୍ତି ନଃ

ଦେବତାମାନେ ମନେହେଉଛି କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ଘମୁଛନ୍ତି ଓ କମ୍ପିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଏହି ଗ୍ରାମ, ସହର, ବଗିଚା, ଝିଲିକ ଓ ଆଶ୍ରମମାନେ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଓ ଆନନ୍ଦ ହରାଇଦେଇଛନ୍ତି। କଣ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆସିବାକୁ ଯାଉଛି ଆମ ପାଖରେ?

ମନ୍ଯ ଏତୈର୍ମହୋତ୍ପାତୈଃ ନୂନଂ ଭଗଵତଃ ପଦୈଃ । ଅନନ୍ଯପୁରୁଷଶ୍ରୀଭିଃ ହୀନା ଭୂର୍ହତସୌଭଗା

ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହି ବଡ଼ ବଡ଼ ଅପଶକୁନର ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚୟ ଭୂମି ଭଗବାନଙ୍କର ପଦ ଓ ତାଙ୍କ ଅନନ୍ୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ହରାଇ ଦେଇଛି, ଏବଂ ତାହାର ସମୃଦ୍ଧି ହରାଇଯାଇଛି।

ଇତି ଚିନ୍ତଯତସ୍ତସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟାରିଷ୍ଟେନ ଚେତସା । ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରତ୍ଯାଗମଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଯଦୁପୁର୍ଯାଃ କପିଧ୍ଵଜଃ

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଅପଶକୁନ ଦେଖି ଚିତ୍ତ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ସମୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦୁପୁରରୁ ବାନରଧ୍ୱଜ ଫେରିଆସିଲେ।

ତଂ ପାଦଯୋଃ ନିପତିତଂ ଅଯଥାପୂର୍ଵମାତୁରମ୍ । ଅଧୋଵଦନଂ ଅବ୍ବିନ୍ଦୂନ୍ ସୃଜନ୍ତଂ ନଯନାବ୍ଜଯୋଃ

ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଦ ତଳେ ପଡ଼ିଥିବା, ପୂର୍ବପରି ନୁହେଁ, ଦୁଃଖିତ, ମୁହଁ ନମାଇଥିବା, ଚକ୍ଷୁର ପଦ୍ମରୁ ଅଶ୍ରୁ ବୁନ୍ଦ ପଡ଼ୁଥିବା ଦେଖିଲେ।

ଵିଲୋକ୍ଯ ଉଦ୍ଵିଗ୍ନହୃଦଯୋ ଵିଚ୍ଛାଯଂ ଅନୁଜଂ ନୃପଃ । ପୃଚ୍ଛତି ସ୍ମ ସୁହୃତ୍ ମଧ୍ଯେ ସଂସ୍ମରନ୍ ନାରଦେରିତମ୍

ଭାଇଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟ ଓ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ଦେଖି, ରାଜା ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ନାରଦଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଲେ।

ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଵାଚ । କଚ୍ଚିଦାନର୍ତପୁର୍ଯାଂ ନଃ ସ୍ଵଜନାଃ ସୁଖମାସତେ । ମଧୁଭୋଜଦଶାର୍ହାର୍ହ ସାତ୍ଵତାନ୍ଧକଵୃଷ୍ଣଯଃ

ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପଚାରିଲେ: ଆମେ ଯେଉଁ ଅନର୍ତ୍ତପୁରରେ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧୁ, ଭୋଜ, ଦଶାର୍ହ, ଆହୁକ, ସାତ୍ୱତ, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ସୁଖରେ ଅଛନ୍ତି କି?

ଶୂରୋ ମାତାମହଃ କଚ୍ଚିତ୍ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯାସ୍ତେ ଵାଥ ମାରିଷଃ । ମାତୁଲଃ ସାନୁଜଃ କଚ୍ଚିତ୍ କୁଶଲ୍ଯାନକଦୁନ୍ଦୁଭିଃ

ଶୂର, ଆମ ମାମାଘରର ବଡ଼, ସେ ଓ ତାଙ୍କର ଜଣେଇ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି? ଆମ ମାମା ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ନିରାପଦ ଅଛନ୍ତି କି—ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭି?

ସପ୍ତ ସ୍ଵସାରସ୍ତତ୍ପତ୍ନ୍ଯୋ ମାତୁଲାନ୍ଯଃ ସହାତ୍ମଜାଃ । ଆସତେ ସସ୍ନୁଷାଃ କ୍ଷେମଂ ଦେଵକୀପ୍ରମୁଖାଃ ସ୍ଵଯମ୍

ସାତ ଭଉଣୀ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀମାନେ, ଅନ୍ୟ ମାମାମାନେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବୋଉମାନେ, ଦେବକୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସମସ୍ତେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି?

କଚ୍ଚିତ୍ ରାଜାଽଽହୁକୋ ଜୀଵତି ଅସତ୍ପୁତ୍ରୋଽସ୍ଯ ଚାନୁଜଃ । ହୃଦୀକଃ ସସୁତୋଽକ୍ରୂରୋ ଜଯନ୍ତଗଦସାରଣାଃ

ରାଜା ଆହୁକ ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି କି, ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ ଓ ଭାଇ ମଧ୍ୟ? ହୃଦୀକ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଅକୃର, ଜୟନ୍ତ, ଗଦା ଓ ସାରଣ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି?

ଆସତେ କୁଶଲଂ କଚ୍ଚିତ୍ ଯେ ଚ ଶତ୍ରୁଜିଦାଦଯଃ । କଚ୍ଚିଦାସ୍ତେ ସୁଖଂ ରାମୋ ଭଗଵାନ୍ ସାତ୍ଵତାଂ ପ୍ରଭୁଃ

ଶତୃଜିତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି? ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଭଗବାନ ବଳରାମ ସୁଖରେ ଅଛନ୍ତି କି?

ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ସର୍ଵଵୃଷ୍ଣୀନାଂ ସୁଖମାସ୍ତେ ମହାରଥଃ । ଗମ୍ଭୀରରଯୋଽନିରୁଦ୍ଧୋ ଵର୍ଧତେ ଭଗଵାନୁତ

ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କର ମହାରଥୀ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି? ଗଭୀର ଭାବରେ ଅନିରୁଦ୍ଧ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅଛନ୍ତି କି?

ସୁଷେଣଶ୍ଚାରୁଦେଷ୍ଣଶ୍ଚ ସାମ୍ବୋ ଜାମ୍ବଵତୀସୁତଃ । ଅନ୍ଯେ ଚ କାର୍ଷ୍ଣିପ୍ରଵରାଃ ସପୁତ୍ରା ଋଷଭାଦଯଃ

ସୁଷେଣ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅ ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଷ୍ଣିମାନେ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ରିଷଭ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି?

ତଥୈଵାନୁଚରାଃ ଶୌରେଃ ଶ୍ରୁତଦେଵୋଦ୍ଧଵାଦଯଃ । ସୁନନ୍ଦନନ୍ଦଶୀର୍ଷଣ୍ଯା ଯେ ଚାନ୍ଯେ ସାତ୍ଵତର୍ଷଭାଃ

ଏଭଳି ଶୌରିଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ—ଶ୍ରୁତଦେବ, ଉଦ୍ଧବ, ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ, ଶୀର୍ଷଣ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ସାତ୍ୱତମାନେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି?

ଅପି ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯାସତେ ସର୍ଵେ ରାମକୃଷ୍ଣ ଭୁଜାଶ୍ରଯାଃ । ଅପି ସ୍ମରନ୍ତି କୁଶଲଂ ଅସ୍ମାକଂ ବଦ୍ଧସୌହୃଦାଃ

ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭୁଜାରେ ଭରସା କରୁଥିବା ସମସ୍ତେ ନିରାପଦ ଅଛନ୍ତି କି? ଯେଉଁମାନେ ଆମ ସହିତ ଗଢ଼ିଥିବା ମିତ୍ରତା ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମ ମଙ୍ଗଳ ମନେ ପକାନ୍ତି କି?

ଭଗଵାନପି ଗୋଵିନ୍ଦୋ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ । କଚ୍ଚିତ୍ପୁରେ ସୁଧର୍ମାଯାଂ ସୁଖମାସ୍ତେ ସୁହୃଦ୍‌ଵୃତଃ

ଭଗବାନ ଗୋବିନ୍ଦ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ସୁଧର୍ମା ନଗରରେ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁଖରେ ଅଛନ୍ତି କି?

ମଙ୍‌ଗଲାଯ ଚ ଲୋକାନାଂ କ୍ଷେମାଯ ଚ ଭଵାଯ ଚ । ଆସ୍ତେ ଯଦୁକୁଲାମ୍ଭୋଧୌ ଆଦ୍ଯୋଽନନ୍ତସଖଃ ପୁମାନ୍

ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ, ନିରାପତ୍ତା ଓ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ, ଆଦିପୁରୁଷ, ଅନନ୍ତ ବନ୍ଧୁ, ମହାପୁରୁଷ, ଯଦୁବଂଶ ସମୁଦ୍ରରେ ଅଛନ୍ତି କି?

ଯଦ୍ବାହୁଦଣ୍ଡଗୁପ୍ତାଯାଂ ସ୍ଵପୁର୍ଯାଂ ଯଦଵୋଽର୍ଚିତାଃ । କ୍ରୀଡନ୍ତି ପରମାନନ୍ଦଂ ମହାପୌରୁଷିକା ଇଵ

ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ନିଜ ସହରରେ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ସମ୍ମାନ ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ବୀରମାନେ ଯେପରି ହସ୍ତମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହନ୍ତି, ସେପରି।

ଯତ୍ ପାଦଶୁଶ୍ରୂଷଣମୁଖ୍ଯ କର୍ମଣା ସତ୍ଯାଦଯୋ ଦ୍ଵ୍ଯଷ୍ଟସହସ୍ରଯୋଷିତଃ । ନିର୍ଜିତ୍ଯ ସଙ୍‌ଖ୍ଯେ ତ୍ରିଦଶାଂସ୍ତଦାଶିଷୋ ହରନ୍ତି ଵଜ୍ରାଯୁଧଵଲ୍ଲଭୋଚିତାଃ

ସତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ଷୋଳ ହଜାର ଜଣେ ମହିଳାମାନେ, ପାଦସେବାକୁ ମୁଖ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରି, ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଦେବୀମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟାମାନେ ପାଇଁ ଯେମିତି ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳେ, ସେପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଉଛନ୍ତି।

ଯଦ୍ବାହୁଦଣ୍ଡାଭ୍ଯୁଦଯାନୁଜୀଵିନୋ ଯଦୁପ୍ରଵୀରା ହ୍ଯକୁତୋଭଯା ମୁହୁଃ । ଅଧିକ୍ରମନ୍ତ୍ଯଙ୍‌ଘ୍ରିଭିରାହୃତାଂ ବଲାତ୍ ସଭାଂ ସୁଧର୍ମାଂ ସୁରସତ୍ତମୋଚିତାମ୍

ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି ଏବଂ ସଦା ଭୟହୀନ, ସେମାନେ ବଳପୂର୍ବକ ନିଜ ପାଦରେ ନେଇ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଏହି ସୁଧର୍ମା ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।

କଚ୍ଚିତ୍ତେଽନାମଯଂ ତାତ ଭ୍ରଷ୍ଟତେଜା ଵିଭାସି ମେ । ଅଲବ୍ଧମାନୋଽଵଜ୍ଞାତଃ କିଂ ଵା ତାତ ଚିରୋଷିତଃ

ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ସ୍ୱସ୍ଥ ଅଛ କି? ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗୁଛି ତୁମର ତେଜ ହ୍ରାସ ହୋଇଛି। କିଛି ଚିଜ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ କି? କିମ୍ବା ଅପମାନିତ ହେଲ କି? କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୂରେ ରହିଲ କି?

କଚ୍ଚିତ୍ ନାଭିହତୋଽଭାଵୈଃ ଶବ୍ଦାଦିଭିରମଙ୍‌ଗଲୈଃ । ନ ଦତ୍ତମୁକ୍ତମର୍ଥିଭ୍ଯ ଆଶଯା ଯତ୍ପ୍ରତିଶ୍ରୁତମ୍

ତୁମେ କୌଣସି ଅଶୁଭ ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବିଘ୍ନରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲ କି? ଆଶାରେ ଯାହା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲ, ତାହା ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ଆସିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଇପାରିଲ ନାହିଁ କି?

କଚ୍ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ବାଲଂ ଗାଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ରୋଗିଣଂ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍ । ଶରଣୋପସୃତଂ ସତ୍ତ୍ଵଂ ନାତ୍ଯାକ୍ଷୀଃ ଶରଣପ୍ରଦଃ

ତୁମେ ଶରଣ ଦେଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶିଶୁ, ଗାଈ, ବୃଦ୍ଧ, ରୋଗୀ, ଜଣେ ମହିଳା କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ଜୀବକୁ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିନାହଁ କି?

କଚ୍ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ନାଗମୋଽଗମ୍ଯାଂ ଗମ୍ଯାଂ ଵାସତ୍କୃତାଂ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍ । ପରାଜିତୋ ଵାଥ ଭଵାନ୍ ନୋତ୍ତମୈର୍ନାସମୈଃ ପଥି

ତୁମେ ଯେଉଁ ମହିଳାଙ୍କୁ ନିଷିଦ୍ଧ, ଅନୁମତିଯୋଗ୍ୟ କିମ୍ବା ସହଚରୀ ଭାବେ ରଖିଛ, ସେମାନେ ସହିତ ଅନୁଚିତ ଆଚରଣ କରିନାହଁ କି? କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ କିମ୍ବା ଅଧମ ପଥରେ ପରାଜିତ ହେଲ କି?

ଅପି ସ୍ଵିତ୍ପର୍ଯଭୁଙ୍‌କ୍ଥାସ୍ତ୍ଵଂ ସମ୍ଭୋଜ୍ଯାନ୍ ଵୃଦ୍ଧବାଲକାନ୍ । ଜୁଗୁପ୍ସିତଂ କର୍ମ କିଞ୍ଚିତ୍ କୃତଵାନ୍ନ ଯଦକ୍ଷମମ୍

ତୁମେ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଭାଗ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଏକାକି ଖାଇଦେଲ କି? କିମ୍ବା କୌଣସି ନିନ୍ଦନୀୟ କାମ କିମ୍ବା ତୁମେ ଯାହା ପାଇଁ ଅସମର୍ଥ, ସେପରି କିଛି କରିଦେଲ କି?

କଚ୍ଚିତ୍ପ୍ରେଷ୍ଠତମେନାଥ ହୃଦଯେନାତ୍ମବନ୍ଧୁନା । ଶୂନ୍ଯୋଽସ୍ମି ରହିତୋ ନିତ୍ଯଂ ମନ୍ଯସେ ତେଽନ୍ଯଥା ନ ରୁକ୍

ହେ ପ୍ରିୟତମ, ତୁମର ହୃଦୟରେ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଶୂନ୍ୟ ଓ ବିଯୁକ୍ତ ଭାବ ପାଉଛ କି? କିମ୍ବା ତୁମର ଭିନ୍ନ ଭାବ ଅଛି? ଯଦି ତାହା ନୁହେଁ, ତେବେ ଦୁଃଖ କିଛି ନାହିଁ।

ଊଚୁଶ୍ଚ ସୁହୃଦଃ କୃଷ୍ଣଂ ସ୍ଵାଗତଂ ତେଽତିରଂହସା । ନୈକୋଽପ୍ଯଭୋଜି କଵଲ ଏହୀତଃ ସାଧୁ ଭୁଜ୍ଯତାମ୍

ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏତେ ତ୍ୱରିତ ଆସିଛ, ସ୍ୱାଗତ! ଆମେ କେହି ମଧ୍ୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଇନାହିଁ। ଆସ, ଭଲଭାବେ ଖାଅ।'

ତତୋ ହସନ୍ ହୃଷୀକେଶୋଽଭ୍ଯଵହୃତ୍ଯ ସହାର୍ଭକୈଃ । ଦର୍ଶଯଂଶ୍ଚର୍ମାଜଗରଂ ନ୍ଯଵର୍ତତ ଵନାଦ୍ ଵ୍ରଜମ୍

ତାପରେ ହୃଷୀକେଶ ହସି, ପିଲାମାନେ ସହିତ ଖାଇଲେ, ସେମାନେକୁ ଅଜଗର ଚର୍ମ ଦେଖାଇ, ଜଙ୍ଗଲୁଠାରୁ ଗାଁକୁ ଫେରିଗଲେ।