ନାରଦ ତାଙ୍କର ଉପଦେଶ ଦେଇ, ତୁମ୍ବୁରୁ ସହିତ ଏକାଠି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନାରଦଙ୍କର ଶବ୍ଦକୁ ହୃଦୟରେ ଧରି, ଦୁଃଖକୁ ଛାଡିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା—ବସୁଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମାରେ, ବ୍ରଜ ଓ ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନୁପମ ପ୍ରେମ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲା। ଏଠାରେ, ସ୍ୱାଭାବିକ ଶତ୍ରୁମାନେ—ମଣିଷ ଓ ପଶୁମାନେ—ସମସ୍ତେ ମିଳି ମିତ୍ର ଭଳି ବସୁଥିଲେ, କ୍ଷୀରେ ଅପରାଜିତ ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ମୃଗ ଓ ପଶୁମାନେ ସହିତ ବସୁଥିଲେ। ଏଠାରେ, ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅନନ୍ତ, ଅଗମ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଲୋକ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ଏକ ଗୋପ ଶିଶୁ ଭଳି ତାଙ୍କର ବାଲ୍ୟ ଲୀଳା କରୁଥିଲେ—ଗୋ-ଫାଲା ଓ ମିତ୍ରମାନେକୁ ସନ୍ଧାନ କରୁଥିଲେ, ହାତରେ ଖାଦ୍ୟ ଧରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ନିଜ ଯାନ ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଅବତରି, ପୃଥିବୀରେ ସୁନା ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଶିର ଧରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦୁଇ ପାଦକୁ ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ମୁଣ୍ଡର ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଛୁଇଁଲେ, ଆନନ୍ଦ ଲୁହାରେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ବାରମ୍ବାର ଉଠି ଏବଂ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦେ ପଡ଼ିଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ବସିଲେ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ପୁନଃପୁନଃ ସ୍ମରଣ କଲେ। ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଧୀରେ ଉଠି, ଚକ୍ଷୁ ମୁଛି, ଗଳା ଅବନତ କରି, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ହାତ ଜୋଡି, ବିନୟ ଓ ଶାନ୍ତିରେ, କମ୍ପିତ ହେଇ, ଲୁହା ଭରା ବିକଳ କଣ୍ଠରେ କଥା କହିଲେ। ଏହି ଉପଦେଶ ଓ ଦ୍ୱାରକା ଯାତ୍ରା ପରେ, ସୂତ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଲେ—ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ। କିନ୍ତୁ କିଛି ମାସ ଯାଇଗଲା, ଅର୍ଜୁନ ଫେରିଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ, କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଭୟଙ୍କର ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦେଖିଲେ—କାଳର ଭୟଙ୍କର ଗତି, ପ୍ରକୃତିର ବିପରୀତ ବ୍ୟବହାର, ଲୋକମାନେ ରୋଷ, ଲୋଭ ଓ ମିଥ୍ୟାରେ ଚାଳିତ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବହାର ଅପରାଧି, ମିତ୍ରତା ଧୋଖାରେ ଭରି, ପିତା-ମାତା, ମିତ୍ର, ଭାଇ, ଦମ୍ପତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆରମ୍ଭ ହେଇଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଦୁଃଖଦ ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ରାଜା ଲୋଭ ଓ ଅଧର୍ମର ବୃଦ୍ଧି ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଭାଇଙ୍କ ସହ କଥା କହିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ—ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ। ଏବେ ସାତ ମାସ ହେଇଯାଇଛି, ତୁମର ଭାଇ ଭୀମସେନ ଫେରିଲେ ନାହିଁ; କାହିଁକି, ମୁଁ ଜାଣି ନାହିଁ। ଦିବ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ କଥାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ସମୟ ଆସିଛି କି, ଯେଉଁ ସମୟରେ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଭୂମି ଲୀଳାକୁ ଛାଡିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି? ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଆମେ ଧନ, ରାଜ୍ୟ, ଜୀବନ, ପରିବାର, ପ୍ରଜା, ଶତ୍ରୁମାନେପ୍ରତି ଜୟ, ଏବଂ ଏହି ଲୋକମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲୁ। ଦେଖ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ—ଦିବ୍ୟ, ଭୂମି, ଶରୀରରେ—ଭୟ ଓ ବିଭ୍ରାନ୍ତି ଭରା, ନିକଟରେ ଦେଖାଯାଉଛି। ମୋର ଜଂଘା, ଚକ୍ଷୁ, ଭୁଜା ବାରମ୍ବାର କମ୍ପିଯାଉଛି, ହୃଦୟ ଅସ୍ଥିର; ନିଶ୍ଚିତ କିଛି ଅଶୁଭ ଆସୁଛି। ଅଗ୍ନିମୁଖ ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ଜ୍ୟାକଲ ଉଦୟ ରବିକୁ ହୁଁକାରି ଦେଉଛି; ଏହି କୁକୁର ମୋତେ ଭୟଭୀତ ଭଳି କୁହୁଁ କରୁଛି। ପଶୁମାନେ ବାମ ଓ ଡାହାଣ ଦିଗରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଛି, ଘୋଡ଼ାମାନେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି। ଏହି ପାର୍ସ୍ବରେ ଏକ ପରିବା, ମୃତ୍ୟୁର ଦୂତ, ଓ ଉଳୁ, ମୋ ମନକୁ ଅସ୍ଥିର କରୁଛି, ରାତି ଉଳୁର ଚିତ୍କାର ନିଦ୍ରା ଓ ଶୂନ୍ୟତାର ଚିହ୍ନ। ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ଧୂଆଁ ଭରିଯାଉଛି, ପାହାଡ଼ ଓ ଦିଗ୍ବସ୍ତୁ ତର୍ଜନା କରୁଛି, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତିର ମେଘ ଓ ତର୍ଜନା-ଚମକ। ପବନ ତୀବ୍ର ଚାଲିଛି, ଧୂଳି ଓ ଅନ୍ଧାର ଚାଲିଛି; ମେଘ ରକ୍ତ ବର୍ଷା କରୁଛି, ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହାରାଇଯାଉଛି, ଗ୍ରହମାନେ ଆକାଶରେ ଗୁଞ୍ଜିଯାଉଛି, ଦିବ୍ୟ ଜନମାନେ ଆକାଶକୁ ପୂରି ଜଳିଯାଉଛନ୍ତି। ନଦୀ, ଝରଣା ଏବଂ ହୃଦୟ ଅସ୍ଥିର, ଅଗ୍ନି ଗଂ ଦେଉ ନାହିଁ; ଏହି ସମୟ କଣ ଆଣିବ? ଝିଅ ଛେଉଁ ମାଁର ଦୁଗ୍ଧ ନ ପିଉଛନ୍ତି, ଗାଁ ଦୁଗ୍ଧ ଦେଉ ନାହିଁ; ଗାଁମାନେ ଲୁହା ଭରା ମୁହଁରେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ବଳଦମାନେ ଉଲ୍ଲାସ କରୁ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ଘମ ଓ କମ୍ପିତ; ସହର, ଗାଁ, ଉଦ୍ୟାନ, ହୃଦ, ଆଶ୍ରମ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଆନନ୍ଦ ହାରାଇଯାଉଛି। ଏହି ଅଶୁଭ କଣ ଦେଖାଉଛି? ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପାଦ ଓ ତାଙ୍କର ଅନନ୍ୟ ଭାଗ୍ୟବାନ ଲୋକମାନେ ହାରାଇଯାଉଛି, ସମୃଦ୍ଧି ହାରାଇଯାଉଛି।