ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦୁଃଖ ଭରା ହୃଦୟରେ ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, “ମହାପୁରୁଷ, ମୁଁ ଜାଣି ନପାରିଲି କିଏଁଁଠି ମୋର ପିତାମାତା ଗଲେ? ମୋର ଜନନୀ, ଯିଏ ନିଜ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁରେ ବିସ୍ତର ଦୁଃଖରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ୟସ୍ତ, କିଏଁଁଠି ଚାଲିଗଲେ?” ଏହି ସମୟରେ, ସମୁଦ୍ର ପାର କରିବା ପାଇଁ ନାଉକାର ଚାଳକ ଯେପରି ଦିଗଦର୍ଶନ କରେ, ସେପରି ମହାମୁନି ନାରଦ ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, “ଯେପରି ଗାୟମାନେ ନିଜ ରସ୍ସିରେ ଖୁଣ୍ଟିକୁ ବାନ୍ଧି ରହିଥାନ୍ତି, ଏହି ପ୍ରକାର ଜୀବମାନେ ନାମ ଏବଂ ଶବ୍ଦରେ ବାନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବନ୍ଧନରେ ରହନ୍ତି। ଖେଳନାମାନେ ଯେପରି ଖେଳାଳିର ଇଚ୍ଛାରେ ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି କିମ୍ବା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ଏକତା ଏବଂ ବିଚ୍ଛେଦ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ହୁଏ। ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ ଯାହାକୁ ଅସ୍ଥାୟୀ କିମ୍ବା ସ୍ଥାୟୀ ଭାବୁଛ, ସେଗୁଡିକ ଆସଲେ ଏମିତି ନୁହେଁ; କେବଳ ମୋହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ହୁଏ। ଏହିପରି, ପ୍ରିୟ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୃଦୟର ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଛାଡିଦିଅ। “ମୋ ନାହିଁ ଥିଲେ ଏହି ଦୁଃଖୀ ଏବଂ ଅସହାୟ ଲୋକମାନେ କିପରି ବଞ୍ଚିବେ?” ଏହି ଭାବନା ଅବୁଦ୍ଧି ଅଟୁଟ। ଏହି ଶରୀର ପଞ୍ଚ ଭୂତରୁ ଗଠିତ, କାଳ, କର୍ମ ଏବଂ ଗୁଣରେ ବିଶ୍ୱାସ୍ଥ; ଏହି ଶରୀର ଅନ୍ୟ ଜୀବକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବା ନୁହେଁ, ଯେପରି ସାପ ଧରିଥିବା ଜଣେ ଅନ୍ୟକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବା ନୁହେଁ। ଏଉଁ, ହାତ ନଥିବା ଜୀବମାନେ ହାତ ଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ, ପା ନଥିବା ଚାରି ପା ଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ; ଦୁର୍ବଳମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ—ଜୀବ ଜୀବରେ ଜୀବନ୍ତ। ରାଜା, ସେ ପରମେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାର ଏକ ଆତ୍ମା, ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଭିତର ଓ ବାହାର ଉଭୟରେ ବସନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଦେଖ, ଯିଏ ନିଜ ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ପରମେଶ୍ୱର, ରାଜା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉତ୍ପାଦକ ଏବଂ ପୋଷକ, ଏବେ କାଳର ରୂପରେ ଅବତରିଛନ୍ତି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ନାଶ କରିବା ପାଇଁ। ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ଏବେ ସେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଏଉଁ ବାକି ଅଛି। ପ୍ରଭୁ ଯାଏଁଯାଏଁ ଏଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ଲୋକମାନେ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଏବଂ ଗାନ୍ଧାରୀ ସହିତ, ହିମାଳୟର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏଉଁଠି ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ସପ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସପ୍ତ ଧାରାରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଛି, ଏହିପରି ସେ ସପ୍ତ ଧାରା ନଦୀ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଏଉଁଠି, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ନଦୀ ସ୍ନାନ କରି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରି, ଜଳ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଛି ଖାଇ ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ମନ ଏବଂ ନିର୍ମୋହ ଭାବରେ ରହୁଛନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଶରୀର ଓ ଶ୍ୱାସକୁ ଅନୁଶାସନ କରି, ଷଡ୍ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି, ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ରତି ହୋଇ, ରାଗ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ଦୂଷଣକୁ ଦୂର କରି, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି। ମନକୁ ଜ୍ଞାନରେ ଲିନ କରି, ଚେତନାକୁ ଆତ୍ମାରେ ଲିନ କରି, ଆତ୍ମାକୁ ବ୍ରହ୍ମାରେ ଲିନ କରି, ମାଟିର ଘଡା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଆକାଶ ଯେପରି ଖୋଲା ଆକାଶରେ ଲିନ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇଛନ୍ତି। ମାୟାର ଅବଶେଷ ଏବଂ ତାହାର ଗୁଣ ନଷ୍ଟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହୋଇଛି, ସମସ୍ତ ଆହାର ଛାଡି, ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ ପଦ୍ଧତିରେ ରହିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ତ୍ୟାଗିତ କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ବାଧା ନ ହେଉ। ରାଜା, ଆଜି ଠାରୁ ପଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ, ସେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ, ଏବଂ ଏହା ଭସ୍ମ ହେଇଯିବ। ତାଙ୍କର ପତି ଶରୀର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିବାବେଳେ, ଭରସାଯୋଗ୍ୟ ଜନନୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ ବାହାରେ ଦଢ଼ି ରହି, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ପତିକୁ ଦେଖିବେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଖବର ଶୁଣି, କୁରୁବଂଶର ବଂଶଧର, ଭିଦୁର ଦୁଃଖ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଚାଲିଯିବେ। ନାରଦ, ଏଭଳି କଥା କହି, ତୁମ୍ବୁରୁ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ହୃଦୟରେ ଧରି, ନିଜ ଦୁଃଖକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହିପରି, ଭଗବାନ ବାସୁଦେବରେ, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାର ଆତ୍ମା, ଭୃଜ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରେମ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି, ଯାହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି। ଏଉଁଠି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅବିଜିତ ଉପସ୍ଥିତିରେ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁମାନେ ସ୍୵ାଭାବିକ ଶତ୍ରୁ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ମିତ୍ର ପରି ରହୁଛନ୍ତି; ବିଗ୍ରହ ହରି ମୃଗ ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଏଉଁଠି ବସୁଛନ୍ତି। ଏଉଁଠି, ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅନନ୍ତ, ଅଗମ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଭଗବାନ, ଗୋପାଳ ଶିଶୁ ଭାବରେ ନିଜ ଶିଶୁ ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିବା, ହାତରେ ଖାଦ୍ୟ ଧରିଥିବା, ପୂର୍ବ ଭଳି ଲୀଳା କରୁଛନ୍ତି; ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦେଖିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଭାନ୍ଧନା ରଥରୁ ଉତରି, ଧରାରେ ଶିର ଧରି, ଚାରି ମୁଣ୍ଡର କିରିଟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣ ଛୁଇ, ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦ ଅଭିଷେକ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ବାରମ୍ବାର ଉଠି ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦରେ ପଡ଼ି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଉଠି, ପୂର୍ବ ଦେଖିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମାକୁ ପୁନଃପୁନଃ ସ୍ମରଣ କରି, ପାଖରେ ବସିଲେ। ଏପରେ, ଧୀରେ ଉଠି, ଆଖି ପୋଖି, ଗଳା ଧରି, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ହାତ ଜୋଡି, ନମ୍ର ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ, କମ୍ପିତ ଶରୀର ଏବଂ ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ କଥା କହିଲେ। ଏହିପରି, ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ୱାରକାକୁ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଦେଖିବା ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଯାଇଥିଲେ। ଅନେକ ମାସ ଚାଲିଗଲା, ଅର୍ଜୁନ ଫେରିଲେ ନାହିଁ; ତାପରେ, କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୟଙ୍କର ଅଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଯିବା ଲାଗିଲା। ସେ ଦେଖିଲେ, କାଳର ଭୟଙ୍କର ଗତି, ପ୍ରକୃତିର ଅନ୍ୟଥା ଚଳନ, ଲୋକମାନେ ରୂଷ୍ଟି, ଲୋଭ ଏବଂ ମିଥ୍ୟାରେ ଚଳିତ।