ଯେ କେହି ଅସୁବିଧାରେ, ଭୂଲ୍ ହୋଇ ପଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି, କଷ୍ଟରେ, କିମ୍ବା ଅସାହାୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବେ, ସେମାନେ ଯଦି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ‘ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’ ବୋଲନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଅନନ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିଭୂତି ଓ ଶକ୍ତିର ଗାଥା ଶୁଣିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ଗୁଣଗାନ କରାଯାଏ, ସେ ପ୍ରଭୁ ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ସଫା କରିଦିଅନ୍ତି, ଯେପରି ତୀବ୍ର ବାତାସ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ଓ ମେଘକୁ ତଡ଼ିଯାଏ। ଯେ କଥାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମା ଓ ଗୁଣ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେମାନେ କେବଳ ଖାଲି କଥା, ମିଥ୍ୟା କାହାଣୀ। ଯାହାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୁଣ ଉଦ୍ଘାଟିତ ହୁଏ, ସେଇ କଥା ହିଁ ସତ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ପବିତ୍ର। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମା ଯେଉଁଠାରେ ଗାଯାଯାଏ, ସେଠି ମନ ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦର ଉତ୍ସବରେ ଲିନ ହୁଏ, ଏହି ଗୁଣଗାନ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦୁଃଖସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦିଏ। ଯେଉଁ କଥାରେ ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ଖ୍ୟାତି ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେ କଥା ଯେପରି କାଉଁଆ ନହାଉଥିବା ଜଳ ତଳା, ଯେଉଁଠାରେ ହଂସ ଆସନ୍ତିନାହିଁ; ଯେଉଁଠାରେ ଅଚ୍ୟୁତ ବିରାଜମାନ, ସେଠି ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତମାନେ ଥାନ୍ତି। ଯେ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୁଣ ଓ ନାମ ଅଛି, ଯଦିଓ ଶ୍ଳୋକରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ସେ ଶବ୍ଦ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାପ ଦୂର କରିଥାଏ; ଧର୍ମିକମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ଗାନ କରନ୍ତି, ଓ ପଢ଼ନ୍ତି। ହେଁ ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଛଡ଼ା କୌଣସି ନିଷ୍କାମ କର୍ମ କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏନାହିଁ; ତେଣୁ, ଯଦି ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ ହେଉ, ତାହା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ନହେଲେ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉନାହିଁ। ଯେଉଁ କୌଶଳ, ଯେଉଁ ପ୍ରୟାସ, ବ୍ୟବସାୟ, ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଅଧ୍ୟୟନ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ୟାତି ଓ ଶ୍ରୀ ଲାଗି କରାଯାଏ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାତ୍ର ସେତେବେଳେ, ଯେତେବେଳେ ହରିଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀଧରଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ଅଚ୍ୟୁତ ସ୍ମୃତି ଦେଉଛି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ସ୍ମୃତି ସମସ୍ତ ଅଶୁଭକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ, ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଛି, ମନକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଦିଏ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ଦାନ କରେ। ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତୁମେ ସଦା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି, ସେ ଦେବାଦିଦେବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଛ; ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଏବଂ ରାଜା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଧିପତି। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ସତ୍ୟ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛି, ଯାହାକି ମୁଁ ଏକଦା ପରମ ଋଷିଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣିଥିଲି, ଯେବେ ପରୀକ୍ଷିତ ରାଜା ଉପବାସରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ଅନେକ ମହାମୁନି ଓ ଋଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ଏପରି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶୂରବୀର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି, ଯାହା ଦୁର୍ଦ୍ଦୃଵିକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ। ଯେ କେହି ଏହି ଗାଥାକୁ ଅଚଳ ମନ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରତିଦିନ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଏହାକୁ ଚନ୍ଦ୍ରମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ କିମ୍ବା ଏକାଦଶୀ ଦିନ ଶୁଣିଲେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ମିଳେ; ନିୟମ ଓ ଉପବାସ ରଖି ଏହା ପଢ଼ିଲେ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ପୁଷ୍କର, ମଥୁରା କିମ୍ବା ଦ୍ୱାରକାରେ ନିୟମିତ ଉପବାସ ରଖି ଏହି ଗାଥା ପଢ଼ିଲେ, ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଓ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ପିତୃ, ମନୁ ଓ ରାଜାମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯେ ଦ୍ୱିଜ ଋଗ୍, ଯଜୁର୍ ଓ ସାମ ବେଦ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧୁ, ଘୃତ ଓ ଦୁଧର ଧାରା ସ୍ୱରୂପ ଫଳ ପାନ୍ତି। ଯେ ଭକ୍ତ ଦ୍ୱିଜ ଏହି ପୁରାଣ ସଂହିତା ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଭୁ କଥିତ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଧ୍ୟୟନ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀ ହୁଅନ୍ତି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ସାମୁଦ୍ରିକ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ପାନ୍ତି, ବୈଶ୍ୟ ଧନର ଅଧିପତି ହୁଅନ୍ତି, ଶୂଦ୍ର ପାପ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଅନ୍ୟ କୌଣସିଠାରେ ଏପରି ହରିଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ନିରନ୍ତର ହୁଏନାହିଁ, ସେଉଁଠି କଳି ଦୋଷ ଦାଗ ଲାଗିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମା ପ୍ରତି ଶ୍ଳୋକରେ ଏହି କଥାମାଳାରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ। ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ହେ ଅଜନ୍ମା, ଅନନ୍ତ, ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟ ହୁଏ; ତୁମ ପ୍ରଶଂସା ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ। ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାଶ୍ୱତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହାଙ୍କ ନୂତନ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ଯାହାଙ୍କ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତି କେବଳ ଧନ୍ୟମାନେ କରିପାରନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ମୁଁ ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଯିଏ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ, ସମସ୍ତ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ଅଜୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଆକୃଷ୍ଟ, ଓ କୃପାବଶତଃ ଏହି ପୁରାଣ, ସତ୍ୟର ଦୀପ, ପାପନାଶକ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ଏବେ ଶୂତ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଛନ୍ତି—ବିଦୁର, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିବା ସମୟରେ ମୈତ୍ରେୟଙ୍କ ଠାରୁ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ସତ୍ୟ ଜାଣି, ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଫେରିଲେ। ବିଦୁର, କୌଷାରବ ଋଷିଙ୍କ ଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିବା ସମୟରେ ଅନନ୍ୟ ଭାବରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଆର୍ଜନ କଲେ, ତାପରେ ସେ ପ୍ରଶ୍ନ ଅବସ୍ଥାନ ରଖିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ନେହିତ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଫେରିଆସିବା ଦେଖି, ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଯୁୟୁତ୍ସୁ, ଶୂତ, କୃପ, ପୃଥା, ଗାନ୍ଧାରୀ, ଦ୍ରୌପଦୀ, ସୁଭଦ୍ରା, ଉତ୍ତରା, କୃପୀ ଓ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପତ୍ନୀମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ ଓ ନାରୀ ଆତ୍ମୀୟମାନେ, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଲେ, ମନେ ହେଲା ଯେ ପୁନଃ ପ୍ରାଣ ଫେରିଗଲା। ବିଦୁରଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ବିରହବେଦନାରେ ଭିଜା ଆଖିରେ ପ୍ରେମ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇଲେ; ରାଜା ସମ୍ମାନ କରି ଆସନ ଦେଲେ, ଓ ସ୍ନେହରେ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ।