ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ, ଯେଉଁଥିରେ କେବଳ ଏକବାର ଭଗବାନଙ୍କର ଭାବ ମନରେ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମହାଭକ୍ତିର ଉତ୍ତମ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ; ତେବେ ଯେଉଁଜଣ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ, ନିତ୍ୟ ଆତ୍ମାର ଆନନ୍ଦକୁ ସାଧାରଣ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ, ସେ କେତେ ଉତ୍ତମ ଦେହକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବେ! ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ୱିଜନ୍ମ ମହାନୁଭାବମାନେ, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଚମତ୍କାର କୃତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶୁକଦେବଙ୍କୁ ଆଉ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବିଲୀନ ହୋଇଥିଲା। ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ହରିଙ୍କ ଶିଶୁବାସ୍ତାରେ କରାଯାଇଥିବା କୃତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ଯୁବକମାନେ ଗାଇପାରିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ କୃତ୍ୟ ଭିନ୍ନ ସମୟରେ ଘଟିଥିଲା?" ତାପରେ ତିନି ଅନ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଓ ମହାଯୋଗୀ, ଓ ଗୁରୁ, ଦୟାକରି ଏହି ଚମତ୍କାର କଥା ମୋତେ କହନ୍ତୁ; ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ହରିଙ୍କର ମାୟାର କଳା—ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।" "ଓ ଗୁରୁ, ଆମେ ଦୁନିଆରେ ସବୁଠୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯଦିଓ ଆମେ କେବଳ ନାମରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କଠୁ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆମୃତ କଥା ପାନ କରୁଛୁ।" ତାପରେ ଶ୍ରୀ ସୂତ ଆଗକୁ କହିଲେ: "ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଥିବାବେଳେ, ବଦରାୟଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯାହାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନନ୍ତ ହୃଦୟରେ ବିଲୀନ ଥିଲା, ସେ ସ୍ମୃତିକୁ ଫେରାଇ, ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଭାଗବତର ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।" "ଓ ଦ୍ୱିଜନ୍ମମାନେ, ଆପଣ ଯେଉଁପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଲୀଳାମୂର୍ତ୍ତି ଏବଂ କୃତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କଥାଇଛି।" "ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଅସହାୟ, ପ୍ରତିହତ, ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ମହାର୍ଜନ୍ତି ସ୍ୱରେ 'ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' କୁହିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।" "ଅନନ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶ୍ରୀକୃତ୍ୟ କୁ ଗାଇଲେ, ଯାହାକୁ ଶୁଣିଲେ ଶକ୍ତି ଅନୁଭବ ହୁଏ, ପ୍ରଭୁ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଶୁଧ କରିଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ରବି ଓ ଦୃଢ଼ ପବନ ଅନ୍ଧାର ଓ ବଦଳକୁ ଦୂର କରେ।" "ଯେଉଁ କଥାରେ ଅପରାମ୍ବା, ମିଥ୍ୟା ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେ କଥା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କେବଳ ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳ, ପବିତ୍ର, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗୁଣ ଉଦ୍ଧାରିତ ହୁଏ।" "ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶ୍ରୀକୃତ୍ୟ କୁ ଗାଇଲେ, ତାହା ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ମନୋହର, ସଦା ନୂତନ ଓ ତରୁଣ; ଏହି କଥା ମନର ମହା ଉତ୍ସବ ଓ ଲୋକଙ୍କର ଦୁଃଖ ନଦୀକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଇଥାଏ।" "ଯେଉଁ ଭାଷା, ଯେତେବେଳେ ଏହା ଅତି ସୁନ୍ଦର ହେଲା ମଧ୍ୟ, ଯଦି ହରିଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା କୁହି ନାହିଁ, ଯାହା ଦୁନିଆକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ସେ କାକଙ୍କର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ଭଳି, ହଂସମାନେ ତାହାକୁ ଭୋଗ କରନ୍ତିନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଅଚ୍ୟୁତ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପବିତ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ଅଛନ୍ତି।" "ଅନନ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନାମ ଓ ଶ୍ରୀକୃତ୍ୟ ଯଦି ଥାଏ, ଯେଉଁ ଭାଷା କ୍ଷୀଣ ହେଲା ମଧ୍ୟ, ତାହା ଲୋକଙ୍କର ପାପକୁ ଶୁଧ କରିଦେଇଥାଏ; ଉତ୍ତମମାନେ ଏହାକୁ ଶୁଣନ୍ତି, ଗାନ କରନ୍ତି, ଓ ପଠନ୍ତି।" "ଏକାଗ୍ର ଭାବେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ, ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ, ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଉ ନାହିଁ, ତେବେ ତାହା ଉଜ୍ଵଳ ହୁଏନାହିଁ; ତେବେ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ହୁଏନାହିଁ, ତେବେ ତାହା ଦୀର୍ଘ ସୁମଙ୍ଗଳ ଦେଇପାରେନାହିଁ।" "ଉତ୍ତମ କୀର୍ତ୍ତିର ଶ୍ରୀଧରଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତନରେ ଭକ୍ତି ସହ କ୍ଷୟ ହୋଇଥିବା ଯାତ୍ରା, ଜନ୍ମ ଓ ବୃଦ୍ଧିର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କେବଳ ତାହିଁ ଉତ୍ତମ।" "କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଚିନ୍ତନ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ; ମନକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।" "ତୁମେ ଦ୍ୱିଜନ୍ମମାନେ ସତ୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେଉଁଠି ନାରାୟଣ, ଦେବଦେବ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ହୃଦୟରେ ନିତ୍ୟ ବିସ୍ଥାପିତ କରି ଉପାସନା କରୁଛ।" "ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ସତ୍ୟକୁ ସ୍ମରଣ କରିଛି, ଯାହାକି ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ଶମୟ ପୂର୍ବେ ଉତ୍ତମ ଋଷିଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି, ଯେବେ ପରୀକ୍ଷିତ ରାଜା ଉପବାସ କରୁଥିଲେ, ମହା ଋଷି ଓ ଦୃଷ୍ଟିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।" "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶ୍ରୀକୃତ୍ୟ ଓ ମହାତ୍ମା ଦେଉଥିବା କଥାକୁ କହିଛି, ଯାହା ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।" "ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକାଗ୍ର ମନ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦିନକୁ ଦିନ ଏହି କଥାକୁ ପଠେଇବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରିପାରିବ।" "ପ୍ରତି ଦ୍ୱାଦଶୀ କିମ୍ବା ଏକାଦଶୀ ଶୁଣିଲେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ମିଳିଥାଏ; ଉପବାସ ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ପଠେଇଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।" "ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସହିତ, ଉପବାସ ରେ ଏହି ସଂଗ୍ରହକୁ ପୁଷ୍କର, ମଥୁରା, କିମ୍ବା ଦ୍ୱାରକାରେ ପଠେଇଥାଏ, ସେ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।" "ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶ୍ରୀକୃତ୍ୟ ଶ୍ରବଣ ଓ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଦେବତା, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ପିତୃ, ମନୁ, ରାଜାମାନେ ଏହି କଥାକୁ ଗାଇବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଇଛା ଫଳ ଦେଇଥାଏ।" "ଏକ ଦ୍ୱିଜନ୍ମ ଯଦି ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ବେଦ ପଠେଇଥାଏ, ସେ ମଧୁ, ଘୃତ, ଏବଂ ଦୁଧର ଧାରାର ଫଳ ପାଏ।" "ଏକ ଭକ୍ତ ଦ୍ୱିଜନ୍ମ ଏହି ପୁରାଣ ସଂଗ୍ରହକୁ ପଠେଇଥିଲେ, ପ୍ରଭୁ କହିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।" "ଏହି ପଠନ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜ୍ଞାନ ପାଏ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ସମୁଦ୍ରର ଶାସନ ପାଏ, ବୈଶ୍ୟ ଧନର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ, ଶୂଦ୍ର ପାପରୁ ଶୁଧ୍ଧ ହୁଏ।" "ଅନ୍ୟ କଥା ଠାରେ, ହରି, ଦୁନିଆର ପ୍ରଭୁ, କଳିର ଅଶୁଦ୍ଧତାକୁ ଜଳାଇଦେଇଥିବା, ସେଉଁଠି ନିତ୍ୟ ଗାଇ ଯାଏନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ, ପ୍ରଭୁ, ଯାହାଙ୍କର ରୂପ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିତ, ଏହି କଥାରେ ପ୍ରତି ଶ୍ଲୋକରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ।