ଏକ ଦିନ, କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗୀ ଗୋପାଳ ଛୁଆଁମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ତାଙ୍କର ଗୋଁଚା ଛୋଟ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଛୋଟ ଛୋଟ ଗାଈଁ ଛୁଆଁମାନୋ କୁ ନେଇ ନଦୀ କୂଳକୁ ଗଲେ। ଗୋଁଚା ଛୁଆଁମାନେ ପାଣି ପିଇଲା ପରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଜା ପାଣି ପିଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେମାନେ ଏକ ବିଶାଳ ଦେହଧାରୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ମାନୋ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେହି ଦେହଧାରୀ ଥିଲେ ବକାସୁର—ଏକ ବିଶାଳ ଦାନବ, କଂଧ ଆକାରର ଏକ ବଡ଼ ବକ ପରି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ହଠାତ୍, ସେ ବେଶ୍ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଭାବେ ଆସି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚଞ୍ଚୁ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧରି ନିଅଇଲେ। କୃଷ୍ଣ ବକାସୁରଙ୍କ ମୁଁହରେ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ଦେଖି, ବଳରାମ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୋପାଳ ଛୁଆଁମାନେ ଜଣେ ମୃତ ଦେହରୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯିବା ପରି ଅସ୍ଥିର ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ, ଗୋପାଳପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ—ଏହି ବିଶ୍ୱର ଅଧ୍ୟାପକ—ବକାସୁରଙ୍କ ମୁଁହର ମୂଳକୁ ଅଗ୍ନି ପରି ଦହିଦେଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ବକାସୁର ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଉଗଳିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ, ରାଗରେ ବକାସୁର ପୁନି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚଞ୍ଚୁ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଚଢ଼ିଆସିଲେ। ତେବେ, ବକାସୁର ଧାଉ ଆସିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣ—ସଜ୍ଜନଙ୍କ ମିତ୍ର, କଂସଙ୍କ ଶତ୍ରୁ—ତାଙ୍କ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ବକାସୁରଙ୍କ ଚଞ୍ଚୁକୁ ଧରି, ଗୋପାଳ ଛୁଆଁମାନେ ଦେଖୁଥିବା ସାମ୍ନାରେ, ଏକ ଦେବତା ନାୟକ ପରି ସହଜରେ ତାଙ୍କୁ ଫାଟିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।