ଏକ ଦିନ, ଗୋପାଳ ଶିଶୁମାନେ ତାଙ୍କର ବୃନ୍ଦାବନ ରେ ଗାଈ ଓ ବଛରାମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ଏକ ଦାନବ ଯିଏ ବଛରା ରୂପ ଧାରଣ କରି ଗୋ ଦଳ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଥିଲା, ତାକୁ ଦେଖି ହରି ମନୋଭାବରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ବସିଗଲେ ଓ ଚୁପଚାପ ଭାବେ ସେ ଦାନବକୁ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ। ତାପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ତାହାକୁ ପଛର ପାଦ ଓ ପୁଛ ସହିତ ଧରି ଘୁମାଇ ଏକ କପିଥ ଗଛ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଗଛର ଫଳ ଝରି ଦାନବ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଗୋପାଳ ଶିଶୁମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ 'ବହୁତ ଭଲ! ବହୁତ ଭଲ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ହେବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଗୋପାଳ ଶିଶୁମାନେ ପରି ବଛରା ଚରାଇଥିଲେ ଏବଂ ସାଧାରଣ ଭାବେ ପ୍ରଭାତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିଶୁ ନିଜ-ନିଜ ବଛରାମାନେ ନେଇ ଜଳ କୂଳକୁ ଗଲେ। ବଛରାମାନେ ପାନ କଲାପରେ, ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଜଳ ପିଇଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏକ ବିଶାଳ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଗିରିଶିଖର ପଡ଼ିଯିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେହି ଦାନବ ଥିଲେ ବକା, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କାଗଜ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେଠାରୁ ହଠାତ୍ ଆସି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଠୁଣ୍ଡି ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧରି ନେଲେ। କୃଷ୍ଣ ବକାଙ୍କ ମୁଖରେ ପଡ଼ିଯିବା ଦେଖି ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଶିଶୁମାନେ ଜଣେ ପ୍ରାଣହୀନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ପରି ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଅବାକ୍ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ, ଗୋପାଳପୁତ୍ର, ଜଗତର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ପରି ବକାଙ୍କ ମୂଳ ତାଳୁକୁ ଦହନ କଲେ। ବିପରୀତ ବେଦନାରେ ବକା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ରାଗରେ ପୁଣି ଠୁଣ୍ଡି ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାହାପରେ, ବକା ଝପଟି ଆସିଲେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଠୁଣ୍ଡିକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି ଗୋପାଳ ଶିଶୁମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ସହଜରେ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଶିଶୁମାନେ ଖୁସିରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ।