ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଓ ଲୀଳାର ବିବର୍ଣ୍ନନ ହେଉଛି। ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ପ୍ରକୃତିରେ ବସିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ପଡ଼ନାହାନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଶରଣଗତ ଚିତ୍ତ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତି ଗୁଣରେ ବିକୃତ ହୁଏନାହିଁ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିକୁ ଅନେକ ଅବୁଝ ନାରୀମାନେ ବୁଝିପାରିନାହାନ୍ତି; ସେମାନେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ପ୍ରିୟ, ନିଜ ମନ୍ତ୍ରଣାରେ ଆସିଥିବା ଜଣେ ପୁରୁଷ ଭାବରେ ଭାବିଥିଲେ, ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ମନ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସୀମିତ ଭାବରେ ବୁଝିଥାଏ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ, ଦୁଇଜଣେ ବଳିଯୁକ୍ତ ବୃଷଭର ଦ୍ୱନି କରି, ପଶୁମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଅନୁକରଣ କରି, ସାଧାରଣ ଶିଶୁମାନେ ଭଳି ଖେଳ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ଯମୁନା ତୀରେ ଛେନାମାନେ ଚରାଉଥିବାବେଳେ ଏକ ଦୈତ୍ୟ ଆସିଗଲା, ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ସେ ଦୈତ୍ୟ ଛେନା ରୂପ ଧରି ମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ମିଶିଗଲା। ହରି ଅଜ୍ଞତ ଅଭିନୟ କରି ଧୀରେ ଧୀରେ ବସିଲେ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦୈତ୍ୟକୁ ଦେଖାଇଲେ। ତାପରେ ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ଦୈତ୍ୟକୁ ତାଙ୍କ ଶୃଙ୍ଗ ଧରି, ଗୋଟେ କାପିତ୍ଥ ଗଛ ଉପରେ ଘୁରି ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ; ଦୈତ୍ୟ ଗଛର ଫଳ ଲାଗି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ନିର୍ଜୀବ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସାଙ୍ଗମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ 'ବାହୁଦ୍ଧା! ବାହୁଦ୍ଧା!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ, ଦେବମାନେ ଖୁସି ହେଇ ଆକାଶରୁ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ। ଦୁଇଜଣେ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସାଧାରଣ ଗୋପଶିଶୁ ଭାବରେ ଛେନା ଚରାଉଥିଲେ ଓ ନିୟମିତ ଭଳି ଖାଇଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୋପଶିଶୁ ନିଜ ଛେନାମାନେ ନେଇ ଜଳକୁ ନେଲେ; ଛେନାମାନେ ପିଇବା ପରେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜଳ ପିଲେ। ଏଠାରେ ସେମାନେ ଏକ ବିଶାଳ ଜୀବକୁ ଦେଖିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପାଇଁ ଅଟୁଟ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।