ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସବୁଠୁ ଚୟିତା ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ନଦିନା ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭଳି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଲଜ୍ଜାଳୁ ହସ, ତୀବ୍ର ଚାହାଣି, ଏବଂ ପାର୍ଶ୍ୱ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନ୍ମଥ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତିର ହୋଇ ତାଙ୍କର ଧନୁ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ, ତଥାପି ସେମାନଙ୍କର ଏତେ ଆକର୍ଷଣ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଚିତ୍ତ କେବେ ବି ଅସ୍ଥିର ହୋଇନଥିଲା। ଲୋକମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ସେଠି ତାଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭଳି ଲାଗିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସବୁ ଭୋଗ ମଧ୍ୟରେ ଅସଙ୍ଗ ଥିଲେ; ଏହି ଭଗବାନଙ୍କର ଶାସନ ଶକ୍ତି, ସେ ପ୍ରକୃତି ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ବି ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ନହନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଅବିଜ୍ଞା ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ପତି ଭାବି, ସେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ନିଜମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁରୁକ୍ତ ଭାବିଥିଲେ, ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସୀମିତ ଭାବିଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ, ଦୁଇଜଣ ଉତ୍ସାହିତ ବୃଷ ଭଳି ଜଙ୍ଗଲରେ ପଶୁମାନଙ୍କର ଅନୁକ୍ରମଣ କରି ଖେଳୁଥିଲେ।