ଭୃଗୁ ବଂଶର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୃହଣୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ସହ ବଳେ ବି ଅଙ୍ଗିକରିବାକୁ ଅପରାଗତି ହେଉଥିଲେ, ଭିତରୁ ଗଭୀର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ତାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଦୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଲଜ୍ଜା ଭିତରେ ସେମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ବି, ନୟନରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରିପଡ଼ୁଥିଲା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏକାନ୍ତରେ ଥିଲେ ବି, ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ଚରଣଦ୍ଵୟ ସଦା ନୂତନ ଲାଗୁଥିଲା। ଯେଉଁ ଚରଣକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଥିରୁ ଏକ ନାରୀ କେମିତି ଦୂରେ ରହିପାରିବେ? ଏଭଳି ଭାବେ, ଭୂଭାର ଅବତାର ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହେଇ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜେ ଏକାଉଁଥିରେ ଶତ୍ରୁତା ଜନ୍ମାଇ, ତାଙ୍କର ଏକାପରି ଏକା ନାଶ କରାଇଦେଲେ। ପବନ ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇଦିଏ, ସେପରି ତାଙ୍କ ସାମରିକ ଶକ୍ତିକୁ ନିରସ୍ତ କଲେ ଏବଂ ନିଜେ ନିରାୟୁଧ ହେଇ ଦୂରେ ରହିଗଲେ। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଅବତରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ପରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ନୟନ ଇଙ୍ଗିତ, ଲଜ୍ଜା ହସ, ତିର୍ଛା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ବିମୁହିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତଥାପି, ସେମାନେ ଯେତେ ଆକର୍ଷଣ ଦେଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ କେବେ ବି ଅସ୍ଥିର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଲୋକେ ଅଜ୍ଞାନବଶତଃ, ତାଙ୍କୁ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଦେଖି, ସାଧାରଣ ମଣିଷ ପରି ଆସକ୍ତ ଭାବିଥାନ୍ତି, ଯେପରି ନିଜ ମାନସିକତା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ। ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତି: ସେ ପ୍ରକୃତିରେ ବସିଥିଲେ ବି, ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା କଦାଚିତ୍ ବାନ୍ଧା ହୁଏନାହିଁ; ଯେପରି ଯେଉଁଜଣ ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଇଛି, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏନାହିଁ। ଅଜ୍ଞାନୀ ନାରୀମାନେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗୁଣ ଅନୁପାତ ନ ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଭାବି ଏକାନ୍ତ ରମଣୀ ପରି ଭାବିଥିଲେ, ଯେପରି ସାଧାରଣ ମନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସୀମିତ ଭାବି ନେଇଥାଏ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ, ଦୁଇଜଣ ଉତ୍ସାହରେ ଚିଙ୍ଗାରି ଏବଂ ବୃଷଭ ପରି ଗର୍ଜନ କରି, ପଶୁମାନଙ୍କ ଧ୍ୱନି ଅନୁକରଣ କରି ଖେଳୁଥିଲେ, ସାଧାରଣ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପରି। ଏକ ଦିନ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଯମୁନା ତୀରେ ବଢ଼ିଆ ଚଗଡ଼ା ଚରାଇଥିଲେ, ସେଠିକୁ ଏକ ଦାନବ ଆସି, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ସେ ଦାନବ ଗୋଛା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଛଡ଼ା ରୂପ ଧାରଣ କରି ଲୁଚିଯାଇଥିଲା। ହରି ଅପରାଧୀ ଭାବ ଦେଖାଇ ବସିଗଲେ ଏବଂ ବଳରାମକୁ ଦେଖାଇଦେଲେ। ତାପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ପଛରୁ ଶିର, ପୁଛ ଧରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ କରି, ଏକ କପିତ୍ଥ ଗଛ ଉପରେ ପେଲେ। ଦାନବ ତାଳ ଫଳ ପଡ଼ି ମରିଗଲା। ଏହା ଦେଖି ସାଙ୍ଗମାନେ "ବାହ୍! ବାହ୍!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଭଗବାନ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ହୋଇ ବି, ଗୋପବାଳକ ପରି ଚଗଡ଼ା ଚରାଇ ନିୟମିତ ଭାବେ ସକାଳ ବେଳେ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବାଳକ ନିଜ ନିଜ ଚଗଡ଼ାକୁ ଜଳ କିନାରାକୁ ନେଇଗଲେ, ଚଗଡ଼ାମାନେ ପାଣି ପିଇଲେ, ପରେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଣି ପିଇଲେ। ଏଠାରେ ସେମାନେ ଏକ ବିଶାଳ ଦେହୀ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।