ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଘରକୁ ଫେରିଆସିବାରେ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀମତୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଉଠିଉଠି ବସିବା ବା ଶୋଇଥିବା ଠାରୁ ଉଠିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଉତ୍ସବ ଭଳି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ବଡ଼ ଲଜ୍ଜା ଓ ନମ୍ରତାରେ ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ ନମାଇ ରହିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ବ୍ରତରେ ନିୟମିତ ଥିଲେ। ଏହି ଭାବନାଗୁଡ଼ିକୁ ଦମନ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଥିଲା, ତଥାପି ଭୃଗୁବଂଶୀୟ ଏହି ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ସହ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ମନରେ ଗଭୀର ଆକାଂକ୍ଷା ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖୁଥିଲେ। ଲଜ୍ଜା ଓ ଭାବନାରେ ଅଶ୍ରୁ ଅପେକ୍ଷା କଲେ ମଧ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ତଳୁ ଝରିପଡ଼ୁଥିଲା। ଘରେ ନିଜେ ସାଙ୍ଗରେ ଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣ ଦୁଇଟି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନୂତନ ଲାଗୁଥିଲା। ଏମିତି ଚରଣକୁ କେଉଁ ଜଣେ ମହିଳା ଛାଡ଼ିପାରିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀ ମଧ୍ୟ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ? ଏପରି ଭାବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁତା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟର ଶକ୍ତିକୁ ବିପରୀତ କରିଥିଲେ। ବାୟୁ ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦିଏ, ସେପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେମାନଙ୍କର ମିଳିତ ବିନାଶ କରାଇ ନିଜେ ନିରସ୍ତ୍ର ହୋଇ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ। ସେ ପ୍ରଭୁ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମାନବ ଲୋକରେ ଅବତରିଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ତଥାପି ସେ ସାଧାରଣ ମାନବ ଭଳି ଚର୍ଚ୍ଚା କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଅଭିମୁଖ ଦୃଷ୍ଟି, ଲଜ୍ଜିତ ହାସି, ଓ ଚୁପଚାପ ଚାହାଣି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ କାମଦେବ ଅପମାନିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କର ମନକୁ କେବେ ବି ଭ୍ରମିତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ମୁଦ୍ଧ ଲୋକେ ଦେଖନ୍ତି ଯେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବାହ୍ୟ ଜଗତରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆସକ୍ତ ଭାବେ ଧାରଣା କରନ୍ତି। ଏହା ତାଙ୍କର ଅବିଧେୟତା ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ। ଏହା ହେଉଛି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶାସନଶକ୍ତି—ସେ ପ୍ରକୃତିରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ନହାନ୍ତି, ଯେପରି ତାଙ୍କ ଶରଣାଗତ ଜନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ଏହି ଗୁଣରେ ବିପ୍ଳବିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଅବିବେକି ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବୁଝିପାରିନଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ସ୍ୱାମୀ ବୋଲି ଭାବିଲେ, ଯେପରି ସାଧାରଣ ମନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସୀମିତ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ, ଦୁଇ ଜଣ ଦଣ୍ଡିଆ ଦଣ୍ଡିଆ ଶବ୍ଦ କରି, ପଶୁମାନଙ୍କର ଅନୁକରଣ କରି ଖେଳୁଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ସାଧାରଣ ଜଣେ ମାନବ ଭଳି। ଏକ ଦିନ, ଯେବେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହ ଯମୁନା ତଟରେ ବଛା ଚରାଉଥିଲେ, ଏକ ଦାନବ ଆସିଲା, ଯିଏ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଥିଲେ। ସେ ଦାନବ ବଛା ରୂପ ଧାରଣ କରି ଝୁଣା ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲେ। ହରି ଏହାକୁ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନରେ ବୁଝି, ଧୀରେ ଧୀରେ ବସି ଅବିନ୍ନ ଭାବ ଦେଖାଇ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖାଇଦେଲେ। ତାପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ସେଇ ବଛା ଦାନବଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା ଓ ପୂଛ ସହ ଧରି, ଘୂରାଇ ଏକ କପିଥ ଗଛ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ଉପରେ ଫଳ ପଡ଼ି, ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସାଙ୍ଗମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ 'ବାହ! ବାହ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଦେବମାନେ ଉପରୁ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଜଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୋପବାଳକ ଭଳି ବଛା ଚରାଉଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରତିଦିନର ଭଳି ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୋପବାଳକ ନିଜ ନିଜ ବଛା ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ନଦୀ କୂଳକୁ ନେଇଗଲେ। ବଛାମାନେ ପାଣି ପିଇଲାପରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଣି ପିଲେ। ସେଠାରେ, ଗୋପବାଳକମାନେ ଦେଖିଲେ ଏକ ବଡ଼ ଦୈତ୍ୟ ରହିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତ କରିଥିଲା। ସେ ଥିଲେ ବକା, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ, ଯିଏ ବକପକ୍ଷୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ହଠାତ୍ ଆସି ତୀବ୍ର ଚୁଞ୍ଚୁ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧରି ଗିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବକା ଗିଲାପରେ, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଳକମାନେ ଜଣେ ଜଣେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶୂନ୍ୟ ଭଳି ଅସ୍ତିର ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅଚାର୍ଯ୍ୟ, ବକାର ମୂଳ ଗଳାକୁ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଜଳାଇଦେଲେ। ବେଦନାରେ ବକା ତୁରନ୍ତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଝାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ପୁଣି ଚୁଞ୍ଚୁ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ, ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ ଓ କଂସଙ୍କ ସ୍ନେହୀ, ବକାଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଚୁଞ୍ଚୁ ଧରି, ସରଳତାରେ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଛିଁଡ଼ିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଗୋପବାଳକମାନେ ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ବକାର ଶତ୍ରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନନ୍ଦନ ଓ ମଲ୍ଲିକା ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ, ଡ଼ଙ୍ଗା, ଶଂଖ ଓ ସ୍ତୁତି ଶବ୍ଦ ହେଲା; ଏହା ଦେଖି ଗୋପବାଳକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ବକାଙ୍କ ମୁଖରୁ କୃଷ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ବଳରାମ ଓ ସାଙ୍ଗମାନେ ଏମିତି ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ଫେରିଯାଇଛି। ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ବଛା ଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାଠି କରି, ଏହି ଘଟଣାକୁ ଗାଇ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଗୋପ ଓ ତାଙ୍କର ଗୋପୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତୃଷ୍ଣାଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ ସେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଫେରିଆସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ହାଁ, ଏ ଶିଶୁ କେତେ ଆପଦ ଦେଖିଛି! ହେତୁ ହେବ ଆମେ କେବେ ଅପରାଧ କରିଥିଲୁ, ତାହିଁ ପାଇଁ ଏମିତି ଭୟ।' କିନ୍ତୁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ବି ହାରାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ମାରିବାକୁ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅଗ୍ନିରେ ପତଙ୍ଗ ଭଳି ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ହୁଏ ନାହିଁ; ଗର୍ଗ ଋଷିଯେପରି କହିଥିଲେ, ତାହିଁ ଏବେ ପ୍ରମାଣ ହେଉଛି।