ଯେଉଁ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତି ହେଉଛି ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥଳ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ନୟନମାନଙ୍କ ପାନପାତ୍ର ସମ, ତାଙ୍କର ଭୁଜାମାନେ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ ଓ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ହେଉଛି ଧର୍ମଜନଙ୍କ ଶରଣ। ସେ ଯେତେବେଳେ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଧଳା ଛତା, ଚାମର ଓ ତାଜା ଫୁଲର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ କରାଯାଇଥିଲା। ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି ଓ ଭୃଙ୍ଗାର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେ ମେଘ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ବିଜୁଳି ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଶୋଭା ନେଇ ସେ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମାନ୍ୟ ଲଗାଇ ଦେବକୀ ଓ ଅନ୍ୟ ସାତ ମାଆଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଶିର ନମାଇଲେ। ମାଆମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି ଓ ମମତାରେ ତାଙ୍କୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ବସାଇ, ଆନନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରେଇଲେ। ପରେ ସେ ନିଜ ଅପୂର୍ବ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୋଳେ ହଜାର ରାନୀଙ୍କ ନିବାସ ଥିଲା। ଦୀର୍ଘ ବିରାହ ପରେ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ରାନୀମାନେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଉତ୍ସବ ପରି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ନିଜ ନିୟମ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଚକ୍ଷୁ ନମାଇ ରହିଲେ। ରାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ଭାବନା ଲୁଚାଇ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ମନର ଅତି ଆନୁରାଗ ଦମନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ସ୍ନେହରେ ପତିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ଅଶ୍ରୁ ଝରିଲା। ଏପରି ନିଜେ ଘରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ତାଙ୍କର ଚରଣ ନୂତନ ଲାଗୁଥିଲା—ଏହି ଚରଣକୁ ଛାଡ଼ିପାରିବା କେଉଁ ନାରୀ ପାଇଁ ସମ୍ଭବ, ଯେଉଁଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ କଦାଚିତ୍ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ? ଏଭଳି, ସେ ଭୂଭାର ଭାର ହୋଇ ଜନ୍ମିଥିବା ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଗୋଷ୍ଠୀ ଓ ସେନା ସହିତ ସଂଘର୍ଷ କରି ନଶ୍ଟ ହେଲେ; ଏହି ସବୁ ଘଟିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱୟଂ ଅସ୍ତ୍ର ରହିତ ଭାବେ ଅଲଗା ହେଇ ରହିଲେ। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଅବତରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସାଧାରଣ ମାନବ ପରି କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରାନୀମାନେ ନୟନକୋଣ ଦେଖା, ଲଜ୍ଜିତ ହାସି ଓ ଭାବ ଭଙ୍ଗିରେ ମନ୍ମଥଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁହଁ ନମାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ କଦାପି ଚଞ୍ଚଳ କରିପାରିନଥିଲା। ଲୋକମାନେ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କୁ ଲୋକିକ କାମନାରେ ଆସକ୍ତ ଭାବିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜେ କେବେ ଆସକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଲୋକେ ନିଜ ମାନସିକତା ଦ୍ୱାରା ଅନୁମାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଆଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ: ସେ ପ୍ରକୃତିରେ ବସିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ବି ତାହାର ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ନାହାନ୍ତି; ଯେପରି ଯେଉଁଜଣ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ନାହାନ୍ତି। ଅନେକ ମୂର୍ଖ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ଵାମୀଙ୍କ ମହିମା ବୁଝିନଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୃହସ୍ଥ ଭାବି ନିଜେ ପାଇଁ ଦାୟୀ ଭାବିଥିଲେ, ଯେପରି ମୂର୍ଖ ଲୋକେ ଭାଗବତ୍ତ୍ୱକୁ ସୀମିତ ଭାବେ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଏଭଳି, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ବୃଷଭ ପରି ଗର୍ଜନ କରି, ପଶୁମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଅନୁକରଣ କରି ଖେଳୁଥିଲେ। ଏକଥର, ଯମୁନା ତଟରେ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ବଛା ଚରାଇବା ସମୟରେ, ଏକ ଦାନବ ବଛାର ରୂପ ଧାରଣ କରି ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲା। ହରି ଏହା ଦେଖି ଉପକ୍ରମ କଲେ, ମନେ କିଛି ନୁହେଁ ଭାବେ ବସି, ବଳରାମଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ତାପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ସେଠି ଦାନବକୁ ପଛ ପାଦ ଧରି ଘୂରାଇ, ଏକ କପିଥ୍ଥ ଗଛ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ଦାନବ ଗଛର ଫଳରେ ଆଘାତ ଖାଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବନ୍ଧୁମାନେ "ଅତି ଭଲ! ଅତି ଭଲ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଭଗବାନ୍ ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ରକ୍ଷକ, ତଥାପି ସେମାନେ ବଛା ଚରାଇ ଏବଂ ସାଧାରଣ ଛୁଆଁମାନେ ପରି ଖାଇଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ବଛାମାନେକୁ ନଦୀକୂଳକୁ ନେଇ, ବଛାମାନେ ପାନ କରିବା ପରେ ନିଜେ ପାଣି ପିଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଗିରିଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଛି।