ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଆଖି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ କଦାପି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉନାହିଁ, କାରଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ସମସ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଉତ୍ସ। ତାଙ୍କର ଛାତି ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ମୁହଁ ଆଖି ପାଇଁ ଅମୃତ ପାନପାତ୍ର, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହାତ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କର ଶରଣ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶ୍ୱେତ ଛତା, ଚମରା, ତାଜା ଫୁଲ ଓ ପଥରେ ଅର୍ପିତ ଫୁଲରେ ସୁସଜ୍ଜିତ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ତିନି ଏକ ମେଘରେ ଘିରିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ତଡିତ୍ପ୍ରଭା ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲାବେଳେ, ମାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଡେବକୀ ଓ ଅନ୍ୟ ସାତ ମାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଶିର ନମାଇଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୁଅକୁ ଭୋକେଇ ଆଖିର ଲୁହରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଅତିଶୟ ରମ୍ୟ ପାଳେସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଷୋଳେ ହଜାର ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ପତ୍ନୀଙ୍କ ମହଳ ଥିଲା। ପତି ଦୀର୍ଘ ଅବସ୍ଥାନ ପରେ ଘରକୁ ଫେରିବାରୁ, ପତ୍ନୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତୁରନ୍ତ ଉଠିବା, ଲଜ୍ଜା ଓ ନମ୍ରତାରେ ମୁହଁ ଓ ଆଖି ନମାଇ ରହିବା; ତାଙ୍କର ଭିତର ଭାବ ଅନ୍ୟମାନେ ଦମନ କରିପାରୁନଥିଲେ, ତଥାପି ଲଜ୍ଜାରେ ଆଖିର ଲୁହ ଝରିଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ସହ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବା, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସଦା ନୂତନ ଲାଗିଥିଲା; ସମସ୍ତ ନାରୀ ନିଜର ଚିତ୍ତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଛାଡିପାରିନଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଚଞ୍ଚଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଭୂଭାର ରାଜାମାନେ ଜଗତର ଭାର ହେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଏକାପେକା ଶତ୍ରୁତାରେ ଆରମ୍ଭ କରି, ବାୟୁ ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇ ଦେଇଥିବା ପରି, ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ବୃଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ କରି, ନିଜକୁ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ କରି ଦୂରେ ଦର୍ଶାଇଲେ। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଅବତରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନଙ୍କ ସହ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଲୀଳା କରିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଲୋକାନୁସାରେ ଆସକ୍ତ ଭାବିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ନିଜର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦମନ କରି ଅସଙ୍ଗ ରହିଥିଲେ; ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସକ୍ତ ଭାବିଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ପ୍ରଭୁ ଜଗତର ଗୁଣରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ନାହିଁ; ଯେପରି ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଚିତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଏହି ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ନାହିଁ। ଅନ୍ଧା ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପତି ଭାବି ନିଜର ମନରେ ଲାଗି ରହିଥିଲେ, ଯେପରି ସାଧାରଣ ଚିତ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସୀମିତ ଭାବିଥାଏ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ, ବୃଷ ଦ୍ୱନି କରି, ପଶୁ ଦ୍ୱନି ଅନୁକୂଳ କରି, ସାଧାରଣ ଲୋକ ପରି ଖେଳ କରିଥିଲେ।