ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ, ସେ ନିଜ ନିମ୍ନତା ସହିତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଲେ, ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ହାତ ଛୁଇଁଲେ, ହସି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦୂରେ ଥିଲେ ସେମାନେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚାହିଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଲା। ସେ ନିଜେ, ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ, ପୁରୋହିତ, ବାଧୁ, ଏବଂ ବୟସ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ସହ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ଗାୟକମାନଙ୍କ ଅନୁସୂତିରେ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଜପଥରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଦ୍ୱାରକାର ଉଚ୍ଚ କୁଳୀନ ନାରୀମାନେ ନିଜ ଗୃହର ଉପର ତଳକୁ ଚଢ଼ି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ସେଠି ସେଉଁଠି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲାନି, କାରଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଲକ୍ଷ୍ମୀର ନିବାସ ଓ ସମସ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଉତ୍ସ। ତାଙ୍କର ଛାତି ଲକ୍ଷ୍ମୀର ନିବାସ, ମୁହଁ ଚକ୍ଷୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପାତ୍ର, ହାତ ଦୁଇ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଅରବିନ୍ଦ ପାଦ ଧର୍ମିକମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ। ଧଳା ଛତା, ଚମର, ତାଙ୍କ ପଥରେ ତାଜା ଫୁଲର ବର୍ଷା, ପିତାମ୍ବର ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମেঘ, ଇନ୍ଧ୍ରଧନୁ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚମକ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ପିତାମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମାଆମାନଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଲେ, ଦେବକୀ ଓ ଅନ୍ୟ ସାତ ମାଆଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ଏହି ମାଆମାନେ, ସ୍ନେହରେ ଭିଜା ଅଂଶ, ପୁତ୍ରକୁ ଝପଟି ଗୋଦିରେ ବସାଇ, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ଲୁହ ଝରାଇଲେ। ଏପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପାଳେସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ୧୬,୦୦୦ ରାଣୀମାନଙ୍କ ନିବାସ ଥିଲା। ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୂର ଥିବା ପରେ ଘରକୁ ଫେରିଥିବା ଦେଖି, ଶୀଘ୍ର ସେଉଁଠି ଉଠିଲେ, ହୃଦୟ ଉତ୍ସବରେ ଭରିଗଲା, ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଲଜ୍ଜାରେ ନମାଇ ରହିଲେ। ତାଙ୍କର ଭାବ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୃଗୁବଂଶୀ ଏହି ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଭିତରୁ ଅନୁରାଗ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ଲୁହ ଝରିଲା। ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ନିଜେ ଗୋପନ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଚରଣ ଦୂଇ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ନୂତନ ଲାଗିଲା; ଯେଉଁ ଚରଣକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ କେବେ ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି, ତାହାକୁ କେଉଁ ନାରୀ ଛାଡ଼ିପାରିବ? ଏଭଳି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭୂମିର ଭାର ହେବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ସମ୍ମିଳିତ ସେନାରେ ଏକାପ୍ରତି ଦିଆଇ, ବାୟୁ ପରି ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପରି ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ନାଶ କରି, ନିଜେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଅଲଗା ହେଲେ। ସେ, ପ୍ରଭୁ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଅବତରି, ସେଷ୍ଟା ନାରୀମାନଙ୍କ ଘେରାରେ ରହି, ଏକ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଏହି ନାରୀମାନଙ୍କ ଲଜ୍ଜା ହସ, ଚାହିଁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମଧ୍ୟ କାମଦେବ ବିମୂଢ ହେଇ ଧନୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ତଥାପି, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କେବେ ବିକଳ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଲୋକମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଲୋକପରି ଲଗା ଭାବି, ତାଙ୍କର ବ୍ୟବହାରକୁ ଦେଖି ନିଜ ମାନଦଣ୍ଡରେ ମୂଲ୍ୟାୟନ କରନ୍ତି। ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଏହି ଶାସନ: ସେ ପ୍ରକୃତିରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣ ବାନ୍ଧିପାରେ ନାହିଁ; ଯେପରି ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟକୁ ନେଇଥିବା ଜନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଏହି ଗୁଣରେ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିଥାଏ। ଅଜ୍ଞାନୀ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ମାପ ନଜାଣି, ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଭାବି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ନିଜ ପାଇଁ ଭାବିଲେ, ଯେପରି ସାଧାରଣ ମନସ୍କୁ ଭଗବାନ୍କୁ ସୀମିତ ଭାବି ଭୁଲ କରେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଲରାମ, ଦୁଇ ଗୋପବାଳକ ପରି, ବଳରେ ବୃଷ୍ ରେ ହୁଁକାର ଦେଇ, ପଶୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ଖେଳ କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଲରାମ ନିଜ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଯମୁନା କୂଳରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ମେଁଝା ଚରାଇଥିଲେ, ଏଠାରେ ଏକ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଲା। ସେଠି, ଏହି ଦାନବ ଏକ ଛୋଟ ଛୋଟ ମେଁଝା ପରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିଶିଗଲା; ହରି ନିଃକଳଙ୍କ ଭାବରେ ବସି, ବଲରାମକୁ ଦେଖାଇଲେ। ଏପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ପଛର ଚରା ଧରି, ଘୂରି, ଏକ କପିଥ ଗଛ ଉପରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ; ତାଳ ଫୁଲ ତଳି ଦାନବ ନିର୍ଜୀବ ହେଲା। ଏହା ଦେଖି, ଗୋପବାଳମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ 'ବାହୁତ ଭଲ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ, ଦେବମାନେ ଉପରୁ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ। ଦୁଇ ଜଣେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଗୋପବାଳ ଭାବରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ମେଁଝା ଚରାଇ, ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ କଲେ। ଏକ ଦିନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୋପବାଳ ନିଜ ମେଁଝାମାନେ ଜଳ କୂଳକୁ ନେଇ, ମେଁଝାମାନେ ପାନ କରିବା ପରେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଜଳ ପିଲେ। ସେଠି ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ, ଇନ୍ଦ୍ରର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଭାଗ ପରି, ଦେଖିଲେ। ସେ ଥିଲା ବକା, ବଡ଼ ଦାନବ ଏକ ବକ ପରି, ହଠାତ୍ ଆସି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚିହ୍ନାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧରି ନିଁ ତାଙ୍କୁ ଗିଲା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗିଲା ଦେଖି, ବଲରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପବାଳମାନେ ଜଣା ବିନା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ପରି ବିମୂଢ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଗୋପବାଳର ପୁତ୍ର, ଜଗତର ଗୁରୁ, ବକାର ମୂଳକୁ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳାଇଦେଲେ; ବକା ବେଦନାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚାଡ଼ିଦେଲେ, ପରେ ରୋଷରେ ଚିହ୍ନାରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।