ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବ ଓ ନାଗରିକମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରଥାନୁସାରେ ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ଦେଇଥିଲେ। କୌଣସି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଫେରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନମ୍ର ଶୁଭେଚ୍ଛା, ଆଲିଙ୍ଗନ, ହାତ ଧରିବା, ହସିଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହା ଚାହାଁଥିଲେ ତାହା ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ। ବଡ଼ମାନେ, ପୁରୋହିତ, ପତ୍ନୀମାନେ ଓ ବୃଦ୍ଧ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱୟଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ଗାୟକମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ରାଜପଥରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯେଉଁବେଳେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲେ, ସହରର ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ନିଜ ମହଳର ଉପରେ ଚଢ଼ି ଉତ୍ସବ ମନାଉଥିଲେ। ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଦେଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନଥିଲା, କାରଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀର ନିବାସ ଓ ସମସ୍ତ ରୂପର ଉତ୍ସ। ତାଙ୍କର ବକ୍ଷ ଶ୍ରୀର ନିବାସସ୍ଥଳ, ମୁହଁ ଦୃଷ୍ଟିର ପାତ୍ର, ବାହୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଓ ଚରଣ ଧର୍ମଜନଙ୍କର ଶରଣ। ଧଳା ଛତା, ଚାମର, ତାଜା ଫୁଲର ବର୍ଷା, ପିତାମ୍ବର ଓ ଭୃଙ୍ଗାର ମାଳା ପିନ୍ଧି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମେଘ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ବିଜୁଳି ସହିତ ତାପିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ। ତାପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମାଆମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଦେବକୀ ଓ ଅନ୍ୟ ସାତ ମାଆଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ସେଇ ମାଆମାନେ ଏମିତି ସ୍ନେହରେ ଭିଜା ଅଂଚଳରେ ତାଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ବସାଇ ଆନନ୍ଦରେ ଲୁହରେ ନହାଇଲେ। ତା’ପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଷୋଳ ହଜାର ରାଣୀଙ୍କର ଷୋଳ ହଜାର ମହଲ ଥିଲା। ରାଣୀମାନେ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ପରେ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି ଆସନ ଓ ଶୟନାସନରୁ ଉଠିଗଲେ, ମନରେ ଉତ୍ସବ ରମ୍ୟତା, ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଲଜ୍ଜାରେ ନମ୍ର ଥିଲା। ସେମାନେ ମନର ଭାବ ଦମନ କରିପାରୁନଥିଲେ, ତଥାପି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଭିତରୁ ଦୃଢ଼ ଆନୁରାଗ ଦେଖି ଲଜ୍ଜାରେ ଲୁହ ଝରିଲା। ନିଜ ପାଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଚରଣ ସବୁବେଳେ ନୂତନ ଲାଗୁଥିଲା; ଯେଉଁଠାରେ ଚଞ୍ଚଳ ଶ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଯାଆନାହାନ୍ତି, ସେଠାରୁ କେଉଁ ନାରୀ ତାଙ୍କର ଚରଣ ଛାଡ଼ିପାରିବେ? ଏପରିପରି, ଭୂଭାର ଭାର ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥିବା ରାଜାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଉପଜାଇ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସେନା ସହିତ ପରସ୍ପରକୁ ନଶ୍ଟ କରି, ପବନ ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇଦେଇଥିବା ପରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିରସ୍ତ୍ର ହେବା ସହ ପୃଥକ୍ ରହିଗଲେ। ସ୍ୱେଚ୍ଛାଶକ୍ତିରେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଅବତରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି, ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଉପଭୋଗ କଲେ। ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀମୟ ଦୃଷ୍ଟି, ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ହାସି, ଚାଉଁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ ହୋଇ ଧନୁଷ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ବିକଳ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଲୋକେ ଅବିଜ୍ଞାନରୁ ତାଙ୍କୁ ଲୋକ ଭାବରେ ଲିପ୍ତ ଭାବନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ଅଲିପ୍ତ; ଲୋକ ନିଜ ମାନସିକ ମାନଦଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କୁ ମାନନ୍ତି। ଏହା ଭଗବାନଙ୍କର ଏକ ଆଧିକାରିକତା, ସେ ପ୍ରକୃତିରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ଲେଶରେ ବନ୍ଧି ନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଶରଣାଗତ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ନାହାନ୍ତି। ଅବିଜ୍ଞାନୀ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରର ପୁରୁଷ ଭାବି, ସେ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଭଲପାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଅସାଧାରଣ କିଛିକୁ ଲୋକେ ସାଧାରଣ ଭାବି ନିଅନ୍ତି। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଦୁଇଜଣ ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ପରି ଗର୍ଜନ କରି, ପଶୁମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଅନୁକରଣ କରି, ସାଧାରଣ ଶିଶୁପରି ଖେଳୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବଳରାମ ଓ ସାଙ୍ଗମାନେ ଯମୁନା ତଟରେ ବଛାମାନେ ଚରାଉଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଲା। ସେ ଦାନବ ବଛା ରୂପ ଧାରଣ କରି ଝୁଣ୍ଡରେ ମିଶିଗଲା। ହରି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସି, ଚୁପଚାପ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ। ଏବେ ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ପଛରୁ ଦୁଇ ପା ଧରି ଘୁରାଇ ଏକ କପିଥ ଗଛ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ଦାନବ ଫଳର ଘାଁ ଖାଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। ଏହା ଦେଖି ଛୁଆମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ "ବାହ! ବାହ!" ଚିତ୍କାର କଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ମୁଦିତ ହୋଇ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବଛା ଚରାଇ ଏବଂ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଖାଇଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛୁଆ ନିଜ ଝୁଣ୍ଡକୁ ଜଳକୂଳକୁ ନେଲା, ବଛାମାନେ ପାନ କଲାପରେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜଳ ପିଲେ। ସେଠାରେ ଛୁଆମାନେ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଇନ୍ଦ୍ରର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଥିଲା ବକା, ବଡ଼ ଦାନବ ଯିଏ ବକ ପରି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ହଠାତ୍ ଆସି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚୁଞ୍ଚୁରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧରି ଗିଲା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣକୁ ଗିଲାଦେଖି ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଛୁଆମାନେ ଜଣେ ଜଣେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଗୋପାଳପୁତ୍ର, ଜଗତ ଗୁରୁ, ବକାର ମୂଳ ତାଳୁ ଅଗ୍ନି ପରି ଦହିଦେଲେ; ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ବକା ତାଙ୍କୁ ଝଟକାରେ ଝାଡ଼ିଦେଲା, ପୁଣି ରାଗରେ ଚୁଞ୍ଚୁ ଦ୍ୱାରା ମାରିବାକୁ ଆଗ୍ରସର ହେଲା। ଏବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଧର୍ମଜନଙ୍କର ନାଥ ଓ କଂସର ବନ୍ଧୁ, ବକାର ଚୁଞ୍ଚୁ ଧରି, ଛୁଆମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ସହଜରେ ତା’କୁ ଫାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶୂରବୀର କରିପାରିବେ। ଏହା ଦେଖି ଦେବମାନେ ନନ୍ଦନ ଓ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ, ଢୋଳ, ଶଂଖ ଓ ସ୍ତୁତି ଶବ୍ଦ ହେଲା; ଏହା ଦେଖି ଗୋପପୁତ୍ରମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବକାର ମୁଖରୁ ବାହାରିଲେ, ବଳରାମ ସହିତ ଛୁଆମାନେ ପୁଣି ପ୍ରାଣ ଫେରିଲା ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ବଛାମାନେ ଏକତ୍ର କରି ଆନନ୍ଦରେ ଗାଁକୁ ଫେରିଲେ, ଏହି ଘଟଣାକୁ ଗାଇ ମନାଇଲେ।