ସମସ୍ତେ ମିଶି ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ—ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଅର୍ଚ୍ଚିତ ପଦପଦ୍ମକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ବନ୍ଦନା କରନ୍ତି; ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳକାମୀ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ସେଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ, ଯେଉଁଠାରେ ସମୟ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରେନି। ସେ ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ରକ୍ଷକ; ସେ ଆମ ମାଆ, ବନ୍ଧୁ, ପ୍ରଭୁ ଓ ପିତା; ସେ ଆମ ନିଜ ଗୁରୁ ଓ ପରମ ଦେବତା—ତାଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରି ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛୁ। ସେଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଦୟାରେ ଆମେ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଆମେ ତାହା ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖୁଛୁ—ତାଙ୍କର ପ୍ରେମମୟ ହାସି ଓ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁକୁର୍ମୁକୁର୍ ମୁହଁ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଶରୀର। କମଳନୟନ ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମେ କୁରୁ ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ନେହବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯେବେ ଯାଉଥିଲେ, ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅନେକ ଯୁଗ ପରି ଲମ୍ବା ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଚକ୍ଷୁ ରୂପୀ ଜନ ରବି ବିହୀନ ହୋଇଯାଏ। ଲୋକମାନେ ଏପରି ଭାବେ କହୁଥିବାବେଳେ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଭଗବାନ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦୟାଦୃଷ୍ଟି ବିକ୍ଷେପ କରି, ସେଇ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମଧୁ, ଭୋଜ, ଦାଶାର୍ହ, କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନଙ୍କ ସମ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ସେମାନେ ସହରକୁ ଦୁର୍ଗମ କରି ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ସର୍ପମାନେ ଭୋଗବତୀକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଋତୁରେ ସମ୍ପଦର ଅଭିଷେକ ହେଉଥିଲା, ଶୁଭ ବୃକ୍ଷ, ଲତା, ଆଶ୍ରମ, ଉଦ୍ୟାନ, ବାଗିଚା, ଓ ପଦ୍ମସରୋବର ଦ୍ୱାରା ସହର ମାନ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦ୍ୱାର, ଦେଉଳ ଓ ରାସ୍ତାରେ ଶୁଭ ତୋରଣ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ରଙ୍ଗବିରଙ୍ଗ ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକା ଲଗାଯାଇଥିଲା, ଭିତରେ ସୂର୍ୟର ତୀବ୍ରତା ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ବଡ଼ ରାସ୍ତା, ବଜାର, ଚକ ଓ ଗଲିଗୁଡିକୁ ସଫା କରାଯାଇ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଛିଟାଯାଇ, ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ଧାନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରତିଟି ଘରର ଦ୍ୱାରେ ଦହି, ଧାନ, ଫଳ ଓ ଆଖୁ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ କରାଯାଇ, ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ନେଇବେଦ୍ୟ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ରଖାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରିୟ ଭଗବାନ ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଉଦାରବୁଦ୍ଧି ବସୁଦେବ, ଅକୃର, ଉଗ୍ରସେନ, ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବଳରାମ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ଜାମ୍ବବତୀପୁତ୍ର ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଭୋଜନକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ବଡ଼ ହାତୀକୁ ଆଗରେ ରଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଙ୍ଗଳ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ଶଂଖ ଓ ତୁରୀର ଧ୍ୱନି, ବେଦମନ୍ତ୍ର ଓ ଗୀତରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସମସ୍ତେ ରଥ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେମ ଓ ସମ୍ମାନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଶତଶଃ ମୁଖ୍ୟ ହାତୀମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମୁହଁ ସହ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲା। ନାଟ୍ୟ, ନଟ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ସୂତ, ମାଗଧ ଓ ଗାୟକମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଓ କୃତ୍ୟ ଗାଉଥିଲେ। ଭଗବାନ ନିଜ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଓ ନାଗରିକମାନେ ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ରୀତିଅନୁସାରେ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। କିଏ ନମସ୍କାର କଲେ, କିଏ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, କିଏ ହସିର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ, କିଏ ହାତ ଧରିଲେ; ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଦୂରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦେଲେ। ନିଜେ ବଡ଼ମାନେ, ପୁରୋହିତ, ପତ୍ନୀମାନେ, ବୃଦ୍ଧ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ଗାୟକମାନେ ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ରାଜପଥରେ ଯେବେ କୃଷ୍ଣ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ସେଠିର ଉତ୍ସାହିନୀ ନାରୀମାନେ ନିଜ ମହଲର ଉପରକୁ ଚଢ଼ି, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନର ମହୋତ୍ସବ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ। ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ସେଉଁଠି ଥିଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ କଦାଚିତ ତୃପ୍ତି ହୋଇନଥିଲା, କାରଣ ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ନିବାସ ଓ ସମସ୍ତ ଶୌଭାଗ୍ୟର ଆଦିସ୍ଥାନ। ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ନିବାସ, ମୁହଁ ଚକ୍ଷୁମାନେ ପାଇଁ ଆମୃତ କଳଶ, ଭୁଜ ଏହି ଜଗତର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା, ଓ ପଦପଦ୍ମ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ। ଶୁଭ ଛତ୍ର ଓ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମାର୍ଗରେ ତାଜା ଫୁଲ ବର୍ଷା, ପୀତବାସ୍ତ୍ର ଓ ଭୃଙ୍ଗା ମାଲା ପିନ୍ଧି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ବିଜୁଳି ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ସେପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ସେ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମାଆମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ସେ ହସି ହସି ଦେବକୀ ଓ ଅନ୍ୟ ସାତ ମାଆଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ। ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ନେହରେ ଚକ୍ଷୁନୀର ଝରାଇ ତାଙ୍କୁ କୋଳେ ବସାଇଲେ। ଏଉଁ ପରେ ସେ ନିଜ ଅପୂର୍ବ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେଇ ଛଏ ହଜାର ରାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅଲଗା ଅଲଗା ମହଳ ଥିଲା। ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ବିଚ୍ଛେଦ ପରେ ଦେଖି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି ଦାଉଡ଼ିଲେ, ମନ ମହୋତ୍ସବରେ ଭରିଗଲା, କିନ୍ତୁ ପତିବ୍ରତା ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ନମାଇଲେ। ସେମାନେ ମନର ଭାବକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ସ୍ନେହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଯେପରି ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଲଜ୍ଜାର ନୟନଜଳ ଝରିଗଲା। ଗୁପ୍ତ ଶୟନକୋଠରୀରେ ସେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷଣରେ ତାଙ୍କର ଚରଣ ନୂତନ ଲାଗୁଥିଲା; ଯେଉଁ ଚରଣକୁ ଚଞ୍ଚଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ କଦାଚିତ ଛାଡ଼ି ଯାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠାରୁ କିଏ ଅଲଗା ହେବେ? ଏହିପରି ଭାବେ, ଭୂଭାର ଭାର ହେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କୁ, ଭଗବାନ ନିଜ ମାୟାରେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ କରି, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ନାଶ କରି, ପଛରେ ନିଜେ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଭାବେ ଅଲଗା ହୋଇ ରହିଲେ। ସେ ଭଗବାନ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଅବତରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ଛାଡ଼ି, ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଲୀଳା କଲେ। କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଚାହୁଁ ଦୃଷ୍ଟି, ଲଜ୍ଜା ହାସ୍ୟ ଓ ଚାଉଁ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖି ଅବାକ ହୋଇ ଧନୁଷ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ତଥାପି ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଚଞ୍ଚଳ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।