ଦ୍ୱାରକାର ନାଗରିକମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ସମୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଖୁସିର ଫୁଲରେ ଖିଳିଉଠିଥିଲା, କଣ୍ଠ ଅଭିମାନ ଓ ପ୍ରେମରେ ଅଟକିଯାଉଥିଲା; ଯେପରିକି ଶିଶୁମାନେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରୟ ଓ ମିତ୍ର ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଭି ସେପରି ଉପଲବ୍ଧି ଜଣାଇଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ନଥ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ସଦା ପୂଜନ କରନ୍ତି, ଆମେ ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ତୁମେ ନିଜ ଶରଣାଗତଙ୍କ ପ୍ରବଳ ଆଶ୍ରୟ, ଯେଉଁଠାରେ ସମୟ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ। ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂରକ୍ଷକ; ତୁମେ ଆମର ମାଆ, ବନ୍ଧୁ, ପ୍ରଭୁ ଓ ପିତା; ତୁମେ ଆମ ସତ୍ୟ ଶିକ୍ଷକ ଓ ପରମ ଦେବତା। ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରି ଆମେ ସଫଳ ହୋଇଛୁ। “ଆମେ ଏପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଯେ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ କ୍ବଳିଦା ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଇ ତୁମର ପ୍ରେମମୟ ହାସ୍ୟ ଓ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଖିଳିଥିବା ମୁହଁ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଶରୀରକୁ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ। କମଳନୟନ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ କୁରୁ ବା ମଧୁ ପକ୍ଷକୁ ଯାଉଥିଲା, ଆମ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆମ ପାଇଁ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ରବିହୀନ ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରକାଶ ହୀନ ହୋଇଯାଏ, ଏଇପରି ଅଚ୍ୟୁତ।" ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟାଭାବରେ ଦୃଷ୍ଟି ପାତ କରି, ନିଜ ଭକ୍ତଜନଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଦେଇ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ମଧୁ, ଭୋଜ, ଦାଶାର୍ହ, କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କଠାରେ ସମାନ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି ସହରକୁ ଭଲ ଭାବରେ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ସର୍ପମାନେ ଭୋଗବତୀକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଏହି ସହର ଶ୍ରୀ ଓ ମଙ୍ଗଳରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟମୟ ଥିଲା, ଉତ୍ତମ ବୃକ୍ଷ, ଲତା, ଆଶ୍ରମ, ବାଗ, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ପଦ୍ମସରୋବର ଦ୍ୱାରା ଚାରିଦିଗରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ଦ୍ୱାର, ତୋଳା ଓ ରାସ୍ତାରେ ଶୁଭ ତୋରଣ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ରଙ୍ଗିନ ପତାକା ଓ ଝଣ୍ଡା ଲଗାଯାଇଥିଲା, ଭିତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପ୍ରବେଶ କରିପାରୁନଥିଲା। ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତା, ବଜାର ଓ ଚକ୍କରୁ ଚକ୍କୁ ଚିକ୍କଣ କରାଯାଇଥିଲା, ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ଧାନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରର ଦ୍ୱାରେ ଦହି, ଧାନ, ଫଳ ଓ ଆଖୁଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଉପଚାର, ଖରା ପାତ୍ର, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରିୟଜନ ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ବସୁଦେବ, ଅକୃର, ଉଗ୍ରସେନ, ବଳରାମ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ଜାମ୍ବବତୀ ସୁତ ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କର ଶଯ୍ୟା, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ଛାଡ଼ି ଦୃତ ଚାଲିଆସିଲେ। ରାଜା ହାତୀ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଙ୍ଗଳମୟ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଥିଲେ, ଶଂଖ ଓ ତୃମ୍ପେଟର ଧ୍ୱନି, ବେଦ ମନ୍ତ୍ରର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ସମସ୍ତେ ଚରିଅଟ ଉପରେ ଆସି, ଭକ୍ତି ଓ ଭୟମିଶ୍ରିତ ପ୍ରେମରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଶତଶଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ, ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ ଗଣ୍ଡ ଓ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ରଗାମୀ ଥିଲେ। ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନା, ଅଭିନେତା, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ସୂତ, ମାଗଧ ଓ ଗାୟକମାନେ ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗଥାଗାନ କରି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଭଗବାନ୍, ନିଜ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଓ ନାଗରିକମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। କେଉଁଠି ଶିର ନମାଇ, କେଉଁଠି ଅଙ୍କଲାଗି, କେଉଁଠି ହସି, କେଉଁଠି ହସି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚାହିଁଥିବା ଦାନ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ବଡ଼ମାନେ, ପୁରୋହିତ, ପତ୍ନୀମାନେ ଓ ବୃଦ୍ଧ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ସହିତ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ସଙ୍ଗୀତରେ ଶହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱାରକାର ରାଜପଥରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ସହରର ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ନିଜ ମହଲର ଛତ୍ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଏହା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଥିଲା। ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ତଥାପି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଶ୍ରୀର ନିବାସ ଓ ସମସ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଉତ୍ସ। ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିବାସ, ମୁହଁ ଚକ୍ଷୁମାନେ ପାଇଁ ଆମୃତ କଳଶ, ବାହୁ ଜଗତର ରକ୍ଷାକାରୀ, ଓ ପଦପଦ୍ମ ଧର୍ମଜନଙ୍କ ଶରଣ। ଧଳା ଛତା, ଚାମର, ତାଜା ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି, ପିତାମ୍ବର ଓ ଭୃଙ୍ଗାର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସଂଘ ମେଘ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ଯଥା ବିଦ୍ୟୁତ ସହିତ ଉତ୍ସବ ମଧ୍ୟରେ ଦୂର୍ଦ୍ଦୀପ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମାଆ ଦେବକୀ ଓ ଅନ୍ୟ ସପ୍ତ ମାଆଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେଇ ମାଆମାନେ ପ୍ରେମରେ ଭିଜା ଅଂଗେ ତାଙ୍କୁ କୋଳେ ନେଇ, ଅତି ଖୁସିରେ ଚକ୍ଷୁନୀର ଝରାଇ ଦେଲେ। ପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜମହଳକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ସୋଳ ହଜାର ଭବନ ଓ ପତ୍ନୀମାନେ ଥିଲେ। ପତିଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ବିଚ୍ଛେଦ ପରେ ଦେଖି, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ ଛାଡ଼ି ଉଠି ପଡ଼ିଲେ, ମନ ଉଲ୍ଲାସର ଉତ୍ସବରେ ଭରିଗଲା, ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଲଜ୍ଜାରେ ନମ୍ର ହୋଇ ରହିଲା। ଭାବ ଦମନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତଥାପି ଲଜ୍ଜାରେ ଅଂଶେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଅଙ୍କଲାଗି ଗଲେ, ଚକ୍ଷୁ ଅବିରତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲା, ଲଜ୍ଜାର ଦ୍ୱାରା ଅବରୋଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଚକ୍ଷୁନୀର ଝରିଲା। ଘରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ନୂତନ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ; ଏହି ପଦପଦ୍ମକୁ ଛାଡ଼ିବା କେଉଁ ନାରୀ ପାରିବ, ଯେଉଁଠାରେ ଚଞ୍ଚଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବେ, ଭୂଭାର ରୂପେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ରାଜାମାନେ ନିଜେ ଏକାପରି ଅନ୍ୟଅପର ଉପରେ ବିରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ତାଙ୍କର ସେନା ସହ ନିଜେ ନିଜେ ନାଶ ହେଲେ, ଏବଂ ପରେ ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଶସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରି ସ୍ଥିର ରହିଲେ, ଯେପରି ବାୟୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାମ କରିଦେଇଥାଏ।