ସୂତଦେବୀ କହିଲେ— ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ଆନର୍ତ୍ତ ଦେଶ ଓ ନିଜ ଶ୍ରୀମୟ ଦ୍ୱାରକାର ସୀମାକୁ ଆସିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଶଙ୍ଖ ଉଦ୍ଧାର କରି ଶବ୍ଦ କରିଲେ, ଯେଉଁ ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଦେଉଥିଲା। ସେ ଶଙ୍ଖ ଧଳା ଓ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର, ଭଗବାନଙ୍କ ରକ୍ତିମ ତଳ ଓଠର ସ୍ପର୍ଶରେ, କମଳ ହସ୍ତରେ ଧରି ଫୁଙ୍କାଯାଉଥିଲା, ଏହାର ଧ୍ୱନି କମଳ ହ୍ରଦର ହଂସର ଡାକ ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଶଙ୍ଖଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରକାବାସୀ, ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଚାଲିଆସିଲେ। ସେମାନେ ଏକଠି ହୋଇ, ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ ଦୀପକୁ ଯେପରି ସମ୍ମାନ କରାଯାଏ, ସେପରି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ତାଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ସଦା ସନ୍ତୃପ୍ତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଖିଳିଉଠିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଶୁଭ୍ର ଭାବରେ, ଶୁସ୍କ କଣ୍ଠରେ, ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପିଲାମାନେ ଯେପରି କଥା କହିଥାନ୍ତି, ସେପରି କହିଲେ— “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର କମଳ ଚରଣକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି। ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ପରମ ଆଶ୍ରୟ, ଯେଉଁଠାରେ କାଳ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ। ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂରକ୍ଷକ; ଆପଣ ଆମର ମା, ବନ୍ଧୁ, ନାଥ ଓ ପିତା; ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଆମର ଗୁରୁ ଓ ପରମ ଦେବତା— ଆପଣଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରି ଆମେ ସଫଳ ହୋଇଛୁ। ଆମେ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ମୁହଁର ମଧୁର ହାସି ଓ ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖୁଛୁ, ଆପଣଙ୍କ ଶୁଭ ଦେହ ଦେଖୁଛୁ। ହେ କମଳନୟନ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ କୌରବ କିମ୍ବା ମଧୁ ଦେଶକୁ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଆମ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କୋଟି-କୋଟି ବର୍ଷ ପରି ଲମ୍ବା ଲାଗେ, ଯେପରି ଚକ୍ଷୁ ରବି ବିହୀନ ହୋଇଯାଏ, ଏଅଚ୍ୟୁତ। ଏପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବାବେଳେ, ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଅନନ୍ତ ସ୍ନେହ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମଧୁ, ଭୋଜ, ଦାଶାର୍ହ, କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ସହରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ନାଗମାନେ ଭୋଗବତୀକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେହି ସହର ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହୋଇଥିଲା, ଶୁଭ ବୃକ୍ଷ, ଲତା, ଆଶ୍ରମ, ଉଦ୍ୟାନ, ଉପବନ ଓ ପଦ୍ମସରୋବର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା। ଦ୍ୱାର, ଦ୍ୱାରପାଳି, ରାସ୍ତାରେ ଶୁଭ ତୋରଣ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ରଙ୍ଗିନ ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜା ଲଗାଯାଇଥିଲା, ଭିତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିନଥିଲା। ବଡ଼ ରାସ୍ତା, ବଜାର, ଚକ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ପରିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା, ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ଧାନ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ପ୍ରତି ଘରର ଦ୍ୱାରେ ଦଧି, ଧାନ, ଫଳ, ଅଖୁ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ନଇବେଦ୍ୟ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ରଖାଯାଇଥିଲା। ନିଜ ପ୍ରିୟଜନ ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଉଦାତ୍ତ ମନବଳୀ ବସୁଦେବ, ଏକୃର, ଉଗ୍ରସେନ, ବଳରାମ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଆନନ୍ଦରେ ଅତି ଭାସ୍କରିତ ହୋଇ, ନିଜ ଶଯ୍ୟା, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ଛାଡ଼ି, ଦୂତିଆଏଁ ଚାଲିଆସିଲେ। ବଡ଼ ହାତୀକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଙ୍ଗଳ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ଶଙ୍ଖ, ଦୁନ୍ଦୁଭି ଓ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟ ହେଉଥିଲା, ସେମାନେ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଭକ୍ତି ଓ ଭୟମିଶ୍ର ଉତ୍ସାହରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଶତାଧିକ ମୁଖ୍ୟ ହାତୀ, ଜ୍ୱଳମାନ ମୁକୁତ ଓ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ରୂପକୁ ଅଧିକ ଚମକାଉଥିଲେ। ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନା, ନଟ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଶୂତ, ମାଗଧ ଓ ଗାୟକମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଓ ଚରିତ୍ର ଗାଇଉଥିଲେ। ସେ ଭଗବାନ୍, ନିଜ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଓ ନାଗରିକମାନେ ସହିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ଆଦର କଲେ। କେଉଁଠି ନମସ୍କାର, କେଉଁଠି ଆଲିଙ୍ଗନ, କେଉଁଠି ହସି, କେଉଁଠି ହସ୍ତସ୍ପର୍ଶ ଦେଇ, ଦୂରେ ଥିବାମାନେ ପାଇଁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କଲେ। ପରେ, ବଡ଼ମାନେ, ପୁରୋହିତ, ସ୍ତ୍ରୀ, ଓ ବୃଦ୍ଧାତିନାମାନେ ସହିତ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ଗାୟକମାନେ ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ରାଜପଥରେ ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ସହରର ଉତ୍ସାହିନୀ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଉପଲକ୍ଷେ ନିଜ ଗୃହମାଳିକାର ଛତ୍ରେ ଚଢ଼ି ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଅନ୍ତରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ତୃପ୍ତି ହେଉନଥିଲା, କାରଣ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀର ନିବାସ ଓ ସମସ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଉତ୍ସ। ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଶ୍ରୀର ବାସସ୍ଥାନ, ମୁହଁ ଚକ୍ଷୁମାନେ ପାଇଁ ଆମୃତ ପାତ୍ର, ବାହୁ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଚରଣ ଧର୍ମଜନଙ୍କର ଶରଣ। ଧଳା ଛତ୍ର, ଚାମର, ତାଜା ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି, ପୀତାମ୍ବର ଓ ଭୃଙ୍ଗାର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେ ମେଘ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ପରେ ସେ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦେବକୀ ଓ ଅନ୍ୟ ସପ୍ତ ମାତାଙ୍କୁ ମସ୍ତକ ନମାଇ, ତାଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଲେ। ସେମାନେ ସ୍ନେହବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ସ୍ନାନ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ କୋଳରେ ବସାଇ, ଆନନ୍ଦବିହ୍ୱଳ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜାଇଦେଲେ। ଏପରେ ସେ ନିଜ ଅପୂର୍ବ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ୧୬,୦୦୦ ରାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ମହଲ ଥିଲା। ଏଠାରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ରାନୀମାନେ ଶଯ୍ୟା କିମ୍ବା ଆସନରୁ ଉଠି, ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଉତ୍ସବ ଆନନ୍ଦ ନେଇ, ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ ନମ୍ରତାରେ ନମାଇ ଦେଖିଲେ। ଭିତରର ଭାବକୁ ଦମନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତଥାପି ଲଜ୍ଜା ଦ୍ୱାରା ଚେହେରା ଲୁଚାଇ, ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ଭର୍ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଇ ଅନ୍ତଃସ୍ନେହ ଝରିଲା, ଅଶ୍ରୁ ଚାପିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ତାଙ୍କ ଚରଣ ନବୀନ ଲାଗୁଥିଲା; ଯେଉଁ ଚରଣକୁ ଚଞ୍ଚଳ ଶ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ନ୍ତିନାହିଁ, ସେଉଁଠୁ କେଉଁ ନାରୀ ବିରକ୍ତ ହେବେ?