ଏହି ଦିନ, ଦେବତା, ଋଷି, ପୂର୍ବଜ ଓ ସିଦ୍ଧଗଣ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ଫୁଲ ଝରାଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଜୟ ଘୋଷଣା କଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧୁର ନୃତ୍ୟରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଏପରେ, ତିନିଟି ନଗରକୁ ଦହିଦେଇ, ନଗରନାଶକ ଭଗବାନ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ପାଇ, ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଭଳି ହରିଙ୍କ କ୍ରୀଡାମୟ କୌତୁକ, ମାନବ ଦେହରେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କରାଯାଇଥିବା ଦିନ, ଋଷିମାନେ ଗାନ୍ତି, ଏହା ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ସୂତ ମୁନି କହିଲେ: ଆନର୍ତ୍ତ ଦେଶ ଓ ନିଜ ଶ୍ରୀମୟ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଇ, ଭଗବାନ ନିଜ ଶଙ୍ଖ ଉଦ୍ଧୱନି କରିଲେ, ଯେପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରୁଛନ୍ତି। ଶଙ୍ଖଟି ସ୍ଫଟିକ ଭଳି ଧଳା, ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ, ଭଗବାନଙ୍କ ରକ୍ତିମ ତଳଠୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଛୁଇଯାଇ, ତାଙ୍କ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଭଳି ହାତରେ ଶବ୍ଦ କରି, ମନ୍ଦାରପୁଷ୍ପ ପୋକରେ ହଂସର ଡାକ ଭଳି ଶୁଣାଗଲା। ଏହି ଦିନ, ଭୟ ଦୂର କରିବା ଶଙ୍ଖ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ନିଜ ଭଗବାନକୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଆସିଗଲେ। ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଅନ୍ଧାରରେ ଦୀପ ଭଳି ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଭବ କଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁଖ ଆନନ୍ଦରେ ଫୁଲିଉଠିଲା, ଶବ୍ଦ ଗଳାରେ ଆନନ୍ଦର ଅଟକାରେ ବିନ୍ତି କଲେ, ଯେପରି ଶିଶୁମାନେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ କହିଥାନ୍ତି—ସେଠି ନିଜ ପ୍ରତିପାଳକ ଓ ମିତ୍ର ସ୍ଵରୂପ କୃଷ୍ଣ। “ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ, ମହାଶୟ! ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯେଉଁ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ ତୁଳସୀ ଚରଣରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରେୟସ୍ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ଆଶ୍ରୟ; ଏଠି ସମୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଧିପତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଛୁଇପାରିନାହିଁ।" "ଆମ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ, ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ରକ୍ଷକ; ଆପଣ ଆମ ପ୍ରଭୁ, ମାତା, ବନ୍ଧୁ, ପିତା, ସତ୍ୟ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବତା; ଆପଣଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରି, ଆମେ ସଫଳ ହେଲୁ।" "ଅହ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧନ୍ୟ, କାରଣ ସ୍ଵର୍ଗର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଦୃଶ୍ୟ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ—ଆପଣଙ୍କ ସ୍ନେହମୟ ହାସି ଓ ଚାହିଁବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁହଁ, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଭରିଥିବା ଦେହ।" "ଓ କମଳନୟନ, ଆପଣ କୁରୁ ଓ ମଧୁମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବାବେଳେ, ଆମ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅନେକ କଳ୍ପ ଭଳି ଲମ୍ବା ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଚକ୍ଷୁ ରବି ବିନା ଅନ୍ଧାର।" ଲୋକମାନେ ଏଭଳି କଥା କହିଥିଲେ, ଭଗବାନ, ନିଜ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହଶୀଳ, ଶୁଣି ଓ ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମଧୁ, ଭୋଜ, ଦାଶାର୍ହ, କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣି ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ, ସେ ସହରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କଲେ, ଯେପରି ନାଗମାନେ ଭୋଗବତୀକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଋତୁରେ, ଶ୍ରୀ, ଶୁଭ ଗଛ-ଲତା, ଆଶ୍ରମ, ଉଦ୍ୟାନ, ପାର୍କ, ହାଉସ ଓ ପଦ୍ମପୋକରେ ଘିରି, ସହର ଚମକିଉଠିଲା। ଦ୍ୱାର, ପଥ ଓ ବାଟରେ ଉତ୍ସବ ତୋରଣ ତିଆରି ହେଲା, ରଙ୍ଗବିରଙ୍ଗ ଧ୍ୱଜ ଓ ପତାକା ଲାଗିଗଲା, ଅନ୍ତରେ ରବିର ଆଲୋକ ପ୍ରବେଶ ନଥିଲା। ବଡ଼ ଆଭ୍ୟନ୍ତରିକ ରସ୍ତା, ପଥ, ବଜାର ଓ ଚଉକ ଚିତ୍ରାର୍ଥ ହେଲା, ଶୁଭ ଜଳ ଭଳି ଭାଗ ଦେଇ, ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ଧାନ ଦେଇ ସଜାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରର ଦ୍ୱାରରେ, ଦହି, ଧାନ, ଫଳ ଓ ଇଖ ଦେଇ, ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ନୈବେଦ୍ୟ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦେଇ ଶୁଭ ସଜା ହେଲା। ପ୍ରିୟଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ଉତ୍ତମ ଚିତ୍ତ ବସୁଦେବ, ଅକୃର, ଉଗ୍ରସେନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଶ୍ନ, ସାମ୍ବ (ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ସନ୍ତାନ), ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଅପାର, ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀକୁ ଆଗରେ ରଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା, ଶଙ୍ଖ ଓ ତୁରୀ ଶବ୍ଦରେ, ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଗାଇ ଆନନ୍ଦରେ ରଥରେ ଆସିଗଲେ; ସ୍ନେହ ଓ ଭୟମିଶ୍ର ଭାବରେ। ଶତାଧିକ ଆଗ୍ରହୀ ହାତୀ, ଦୃଶ୍ୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଚମକୁଥିବା କଣ, ଚେହେରା ଓ ମୁହଁ ଦେଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଭାକୁ ବଢ଼ାଇଲେ। ନୃତ୍ୟକାର, ଅଭିନେତା, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି, ମାଗଧ ଓ ଗାୟକମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚମତ୍କାର କୌତୁକ ଓ କଥା ଗାଇଲେ। ଭଗବାନ, ନିଜ ପରିବାର ଓ ନାଗରିକମାନେ ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ରୀତି ଅନୁସାରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନମ୍ର ଭାବରେ ଶୁଭେଚ୍ଛା, ଆଲିଙ୍ଗନ, ହାତ ଚୁଇଁବା ଓ ହାସ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଅନ୍ୟ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ଦାନ ଦେଇ, ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ତରାଳରେ ରହିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କଲେ। ସେ ନିଜେ, ବୃଦ୍ଧ, ପୂଜାରୀ, ପତ୍ନୀ ଓ ବୟସ୍କ ପରିବାର ସହିତ, ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ଗାୟକମାନେ ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ରାଜପଥରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚାଲିବାବେଳେ, ସହରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ନିଜ ମହଳରେ ଉପରେ ଉଠି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ଲଗାତାର ଦେଖୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇପାରିଲେନି, କାରଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀର ନିବାସ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ସ। ତାଙ୍କର ଛାତି ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ମୁହଁ ଚକ୍ଷୁର ପାଇଁ ପାତ୍ର, ଭୁଜା ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଚରଣ ଶୁଭ ଲୋକଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ। ଧଳା ଛତା, ପଙ୍ଖା, ତାଳପଥରେ ତାଜା ଫୁଲ ବର୍ଷା, ପୀତବସ୍ତ୍ର ଓ ବନମାଳା ରେ ସଜି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘ, ଇନ୍ଧ୍ରଧନୁ ଓ ଦିଘିର ଚମକ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମାତାମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଦେବକୀ ଓ ଅନ୍ୟ ସାତ ମାତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ମାତାମାନେ, ଏତେ ସ୍ନେହରେ ଭିଜି, ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଅଶୁ ଫୁଟିଲେ। ଏପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାଳେସ୍ରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଏକେକ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ଏଠି ତାଙ୍କର ସୋଳେଇ ହଜାର ରାଣୀଙ୍କ ମହଲ ଅଛି। ପତିଙ୍କୁ ଦୂରେ ଥିବା ରାଣୀମାନେ, ଏବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିବା ଦେଖି, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଆସନ, ଶୟନ ଛାଡ଼ି, ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଲଜ୍ଜାରେ ନମାଇ ଉଠିଲେ।