ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ମୟା ଯୋଗୀ ନିଜ କୌଶଳ ଦେଖାଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭୂତମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ବାଧା ଦେଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ବୁଝି, ମୟା ତାଳ ରକ୍ଷକମାନେ ସହ କଥା କହିଲେ। ହସୁଥିବା, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ମୟା, ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଲୋକମାନେ ଓ ଭାଗ୍ୟର ଚଳଚାଳକୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ; କାହା ପାଇଁ—ଦେବ, ଦାନବ, ମାନବ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ—ଏଠି କେହି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ନୁହେଁ। ନିଜ ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏହାକୁ କେହି ବଦଳାଇ ପାରିବେ ନାହିଁ; ଭାଗ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତାପରେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଶିବଙ୍କର ପ୍ରଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ। ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ, ସମୃଦ୍ଧି, ତପ, ଶିକ୍ଷା ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମୟା ରଥ, ସାରଥି, ପତାକା, ଘୋଡା, ଧନୁ, କବଚ, ବାଣ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ପ୍ରକଟ କଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ରଥ ଉପରେ ଚୢଡ଼ି, ଧନୁ ଓ ବାଣ ନେଲେ; ବାଣକୁ ଧନୁରେ ରଖି, ବିଜୟେଶ୍ୱର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସଜିଗଲେ। ଏହି ବାଣ ଦ୍ୱାରା, ରାଜା, ହରା ତିନି ଅଗ୍ରହଣୀୟ ନଗରକୁ ଦଗ୍ଧ କଲେ; ଦିବ୍ୟ ଦୁନିଆରେ ଢୋଲ ରବି, ଆକାଶରେ ଶତାଧିକ ଦେବ ଯାନ ଭିଡ଼ିଗଲା। ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃଗଣ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ ଓ ବିଜୟ ଘୋଷଣା କଲେ; ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ତିନି ନଗର ଦଗ୍ଧ କରି, ନଗରନାଶକ ଭଗବାନ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ପାଇ, ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ହରିଙ୍କର ଲୀଳା, ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମାନବ ଚରିତ୍ର ଅନୁକୃତି କରିଥାନ୍ତି, ଋଷିମାନେ ଗାଇଥାନ୍ତି; ଏହା ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଆନର୍ତ୍ତ ଓ ନିଜ ସମୃଦ୍ଧ ଭୂମିକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଭଗବାନ ନିଜ ଦ୍ୱନିମୟ ଶଙ୍ଖ ଫୁଙ୍ଗିଲେ, ଯେପରି ଏହି ଦେଶର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ। ଏହି ଶଙ୍ଖ, ଧଳା ଗଭୀର ଓ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଲାଲ ତଳ ପଟ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମ ହସ୍ତରେ ଫୁଙ୍ଗିଲେ, ପଦ୍ମ ପୋଖରୀର ହଂସର ଡାକ୍ ଭଳି ଶୁଣାଗଲା। ଏହି ଶଙ୍ଖ ରବି ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଲୋକ, ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ବାହାରି ଆସିଲେ। ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା, ଅନ୍ଧକାରରେ ଦୀପକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିରେ ସେମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ରହିଥିଲେ। ଆନନ୍ଦରେ ମୁଖ ଫୁଲିଗଲା, ମନ ହର୍ଷ ରେ ଭରିଗଲା, ସେମାନେ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରି, ଶବ୍ଦ ଚୋକିଗଲା, କଥା କହିଲେ। “ମାଧବ, ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମପାଦ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ; ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରେୟସ୍ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାଳ ମଧ୍ୟ ଅଧିକାର ରଖିପାରିବେ ନାହିଁ। ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣ ଏହି ବିଶ୍ୱର ରଚୟିତା, ପାଳକ ଓ ସୁରକ୍ଷକ; ଆପଣ ଆମ ମା, ବନ୍ଧୁ, ନାଥ ଓ ପିତା; ଆପଣ ଆମର ଦିବ୍ୟ ଗୁରୁ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା—ଆପଣଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରି ଆମେ ସଫଳ ହୋଇଛୁ। ଆହା, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧନ୍ୟ; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଯାହା ଆମେ ଦେଖୁଛୁ—ଆପଣଙ୍କର ମୃଦୁ ହସ, ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶୁଭ ଶରୀର। ପଦ୍ମନୟନ, ଆପଣ କୁରୁ କିମ୍ବା ମଧୁମାନେ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ କୋଟି ବର୍ଷର ଭଳି ଅନୁଭବ କରିଥିଲୁ, ଯେପରି ଚାହିଁ ହିଁ ହିଁ ରହିଥିବା ଚକ୍ଷୁ, ଅଚ୍ୟୁତ! ଏଭଳି ଲୋକମାନେ କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସଦା ଆନୁରାଗୀ ଭଗବାନ, ଶୁଣି ଓ ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମଧୁ, ଭୋଜ, ଦାଶାର୍ହ, କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଭଗବାନଙ୍କ ସମାନ, ସେମାନେ ନଗରକୁ ଭୋଗବତୀ ନଗରର ସର୍ପମାନେ ରକ୍ଷା କରିଥିବା ପରି ରକ୍ଷା କଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଋତୁରେ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ, ଶୁଭ ବୃକ୍ଷ, ଲତା, ମୁନିଆଶ୍ରମ, ଉଦ୍ୟାନ, ପାର୍କ ଓ ପଦ୍ମପୋଖରୀରେ ଘିରି, ନଗର ଅତି ରୂପବନ୍ତ ହେଇ ଚମକିଉଠିଲା। ଦ୍ୱାର, ଗେଟ୍ ଓ ରାସ୍ତାରେ ଉତ୍ସବ ତୋରଣ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ରଙ୍ଗିନ ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକା ଲାଗିଥିଲା, ଭିତରେ ରୂପ ଛାୟା ରହିଥିଲା। ମହାନ ରାସ୍ତା, ବଜାର, ଚକ ଓ ଗଲିଗୁଡ଼ିକୁ ସଫା କରି, ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଛିଡ଼ି, ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ଧାନରେ ସଜାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରର ଦ୍ୱାରେ, ଦହି, ଧାନ, ଫଳ ଓ ଇଖର ସହିତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା, ଅର୍ପଣ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ରଖି ସଜାଯାଇଥିଲା। ନିଜ ପ୍ରିୟ ଭଗବାନ ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ବସୁଦେବ, ମହାନ ମନ, ଅକୃରା, ଉଗ୍ରସେନ, ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିର ରାମ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଶ୍ନ, ଜାମ୍ବବତୀର ପୁତ୍ର ସାମ୍ବ, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସମ୍ମୁଖରେ ରାଜା ହାତୀ ରଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶଙ୍ଖ ଓ ତୁରୀର ଧ୍ୱନି, ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଗାନ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ରଥ ନେଇ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆଦର ଓ ଭୟମିଶ୍ର ଭାବରେ ଆଗ୍ରହ କରି ଆସିଲେ। ଶତାଧିକ ପ୍ରମୁଖ ହାତୀମାନେ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଚମକୁଥିବା କଣ ଓ ମୁହ, ଚେହେରା ସହିତ ରୂପ ଉନ୍ନତ କଲେ। ନୃତ୍ୟକାର, ଅଭିନେତା, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ, ମାଗଧ ଓ ଗାୟକମାନେ ଭଗବାନଙ୍କର ଚମତ୍କାର କାହାଣୀ ଓ କୃତ୍ୟ ଗାଇଲେ। ଭଗବାନ, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଓ ନାଗରିକମାନେ ସହିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଚାଲିତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନମସ୍କାର, ଆଲିଙ୍ଗନ, ହସି ଦୃଷ୍ଟି, ହାତ ଧରି, ଦୂର ଥିବାମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ଵର ଦେଲେ। ସେ ନିଜେ, ବୃଦ୍ଧ, ପୁରୋହିତ, ପତ୍ନୀ ଓ ବୟସ୍କ ଆତ୍ମୀୟ ସହିତ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ଗାୟକମାନେ ସହିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦ୍ୱାରକାର ରାଜପଥରେ ଯାଉଥିବା କ୍ରୁଷ୍ଣ, ନଗରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ନିଜ ମହଲରୁ ଉପରକୁ ଚୢଡ଼ିଗଲେ। ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ନିତ୍ୟ ଦେଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ତୃପ୍ତି ହେଉନାହିଁ, କ୍ରୁଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀର ଆଶ୍ରୟ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଉତ୍ସ। ତାଙ୍କର ଛାତି ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ମୁହ ଚକ୍ଷୁର ପାନପାତ୍ର, ଭୁଜ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ପଦ୍ମପାଦ ଶୁଭ ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।