ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଦୟା ଦେଖାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ—"ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ"। ଏହା ପରେ, ତାଙ୍କ ବଣ୍ଡରେ ଏକ ବାଣ ଚଢ଼ାଇ, ସେହି ଶହରଗୁଡ଼ିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଏକ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ତାହା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରୁ ଅଗ୍ନିର ନିଭାରଣା ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତୀର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ସେମାନେ ଶହର ଦିଗରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ରୋଶନୀର କିରଣ ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ସେଇ ତୀରର ଘାତରେ, ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଜୀବନ ହରାଇ ପଡ଼ିଗଲେ; ମହାୟୋଗୀ ମାୟା ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ଅମୃତ କୁଆଁରେ ସଂଗ୍ରହ କରି ଫେଙ୍କିଦେଲେ। ଏହି ଅମୃତ ସ୍ପର୍ଶରେ, ସେମାନେ ବଜ୍ର ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସ୍ପୁରଣ ପରି ମେଘ ଭେଦି ଉଠିଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଭଙ୍ଗ ହେବାରେ ଓ ବୃଷଧ୍ୱଜ ନିରାଶ ହେବାରେ, ଭଗବାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁ ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ବଛୁର ତଥା ଵିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଗାଈ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଯଥାସମୟରେ ତ୍ରିପୁର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଇ ଅମୃତ କୁଆଁରୁ ଅମୃତ ପାନ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଦାନବମାନେ ମୋହିତ ହୋଇ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହା ବୁଝି, ମହାୟୋଗୀ ମାୟା ଅମୃତର ରକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ। ସେ ହସି, ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବିଧିର ଚଳନ ଓ ଦୁଃଖିତମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; କାରଣ, ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ଏଠାରେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହଁନ୍ତି। ନିଜ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ତାହା କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ; କାରଣ, ବିଧି ସବୁଠାରେ ବଳବାନ୍। ଏପରି ଭାବେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଶିବଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ, ଶ୍ରୀ, ତପ, ଶିକ୍ଷା ଓ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା, ସେ ରଥ, ସାରଥି, ଧ୍ୱଜ, ଘୋଡ଼ା, ଧନୁ, କବଚ, ବାଣ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ପ୍ରକଟ କଲେ। ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ରଥ ଚଢ଼ି, ଧନୁ ଓ ବାଣ ନେଇ, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଜୟର ନାୟକ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ବାଣ ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜନ୍, ହରେ ତିନି ଅଜୟ୍ୟ ନଗରକୁ ଦହିଦେଲେ; ଆକାଶରେ ଦେବଦୁନି ଝଙ୍କାରିଲା, ଶତଶଃ ଦିବ୍ୟଯାନ ଆକାଶ ଭରିଦେଲା। ଦେବ, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କରି ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ; ଅପ୍ସରାମାନେ ହର୍ଷରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ତିନିଟି ନଗର ଦହିଦେଇ, ପୁରାରି ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ନିଜ ଧାମକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ହରିଙ୍କ ଏହି ଲୀଳାମୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମନୁଷ୍ୟ ଚରିତ୍ର ଅନୁକରଣ କରନ୍ତି, ମୁନିମାନେ ଗାନ କରନ୍ତି; ଏହା ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର କରେ—ଏଠାରେ ଆଉ କଣ କହିବି? ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପରେ, ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ପ୍ରଭୁ ଏବେ ଆନର୍ତ୍ତ ଏବଂ ନିଜ ଶ୍ରୀମୟ ଜିଲ୍ଲାଗୁଡ଼ିକୁ ଆସି, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିରେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ। ସେହି ଶଂଖ, ଧଳା ଓ ଉଚ୍ଚସ୍ୱର, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ରକ୍ତିମ ଅଧରେ ସ୍ପର୍ଶିତ ହୋଇ, କମଳସଦୃଶ ହାତରେ ଧରାଯାଇ, ପଦ୍ମସରୋବରରେ ହଂସର ଡାକ୍ ପରି ଶୁଣାଗଲା। ସେହି ଶଂଖଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ବାହାରିଆସିଲେ। ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ନିଜେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସ୍ୱୟଂ ସଂତୁଷ୍ଟ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଦୀପ ପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆଦର କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଖିଲିଉଠିଥିଲା, ହୃଦୟ ଭରି ଅଭିମାନ କଥା କହୁଥିଲେ, ଯେପରି ଶିଶୁମାନେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ କହନ୍ତି। ସେମାନେ କହିଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ଚରଣ ପଦ୍ମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେଇ ଆପଣ ଆମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ। ସମୟ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ରକ୍ଷକ; ଆପଣ ଆମ ମାତା, ବନ୍ଧୁ, ନାଥ ଓ ପିତା; ଆମ ସତ୍ୟ ଶିକ୍ଷକ ଓ ପରମ ଦେବତା। ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରି ସଫଳ ହୋଇଛୁ।" "ଆହା, ଆମେ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ; ଆପଣଙ୍କ ଶୁଭ ମୁଖ, ପ୍ରେମଭରା ହାସ୍ୟ ଓ ଦୃଷ୍ଟି, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଦେହ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ। ହେ କମଳନୟନ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ କୁରୁ କିମ୍ବା ମଧୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆମ ପାଇଁ କୋଟି-କୋଟି ବର୍ଷ ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟହୀନ ଚକ୍ଷୁ ପରି।" ଏପରି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା କଥା ଶୁଣି, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ପ୍ରଭୁ ଦୟାଭରା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମଧୁ, ଭୋଜ, ଦାଶାର୍ହ, କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ସହରକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଯେପରି ସର୍ପମାନେ ଭୋଗବତୀକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଋତୁରେ, ଶ୍ରୀମୟ ଗଛ, ଲତା, ଆଶ୍ରମ, ଉଦ୍ୟାନ, ବାଗିଚା ଓ ପଦ୍ମସରୋବରରେ ଘେରି, ସହର ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲା। ଦ୍ୱାର, ପ୍ରବେଶପଥ ଓ ରାସ୍ତାରେ ଶୁଭ ତୋରଣ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ବିବିଧ ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ; ଘର ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। ମହାବଡ଼ ରାସ୍ତା, ବଜାର, ଚକ୍କ, ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ସଫା କରାଯାଇ, ଚନ୍ଦନ ଜଳ ଛିଟାଯାଇ, ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ଧାନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରର ଦ୍ୱାରେ ଦହି, ଧାନ, ଫଳ ଓ ଅଖୁରେ ସଜାଯାଇଥିଲା; ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲସ, ନୈବେଦ୍ୟ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ରଖାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ ଆସୁଛନ୍ତି ଶୁଣି, ଉଦାର ମନ୍ତ୍ରୀ ବସୁଦେବ, ଅକୃର, ଉଗ୍ରସେନ, ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳରାମ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ଓ ଜାମ୍ବବତୀପୁତ୍ର ସାମ୍ବ—ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଶୟନ, ଆସନ, ଭୋଜନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ପ୍ରମୁଖ ଦ୍ୱିପଦ ରାଜା ହାତୀକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ମନ୍ତ୍ରପାଠ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଶଂଖ, ତୁରୀ, ଓ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନିରେ, ଚାରିପାଖରେ ସ୍ନେହ ଓ ଭୟମିଶ୍ରିତ ଭାବରେ ରଥରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କଲେ। ଶତଶଃ ମୁଖ୍ୟ ହାତୀ, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଗଣ୍ଡ ଓ ମୁଖରେ ତାଙ୍କ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଲେ। ନୃତ୍ୟ, ନାଟ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ସୂତ, ମାଗଧ ଓ ଗାୟକମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଓ କଥା ଗାଇଲେ। ପ୍ରଭୁ, ନିଜ ବନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧବ ଓ ନାଗରିକମାନେ ଆସିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ରୀତି ଅନୁଯାୟୀ ଆଦର କଲେ।