ଏକ ସମୟରେ, ତିନି ଗର୍ବିତ ନଗର ତ୍ରିପୁରାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ନିବାସୀମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାରେ ଲଗିଥିଲେ। ଏହି ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କର ନାୟକମାନେ ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଓ ଦେବ! ଆମେ ତ୍ରିପୁରାବାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଃଶେଷ ହେଉଛୁ। ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ!” ପ୍ରଭୁ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ, “ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ।” ପରେ ପ୍ରଭୁ ଧନୁରେ ଏକ ଅଗ୍ନିମୟ ବାଣ ଧରି, ଏହାକୁ ତିନି ନଗର ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅଂଶୁ ଭଳି ତିନି ନଗର ଉପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ଅଗ୍ନିମୟ ବାଣଗୁଡିକ ଆସିଗଲା। ସେହି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତିନି ନଗରର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଲୋକମାନେ ପ୍ରାଣ ହରାଇ ପଡ଼ିଗଲେ। ମହା ଯୋଗୀ ମାୟା ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ଅମୃତ କୁଆଁରେ ଏକତ୍ର କରି ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ଅମୃତ ସ୍ପର୍ଶରେ, ସେମାନେ ବଜ୍ର ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଆକାଶର ମେଘକୁ ଉଘାଇ ତୁର୍ତ୍ତ ଉଠିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଉଦ୍ୟମ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଏବଂ ବୃଷଧ୍ୱଜ ନିରୁତ୍ସାହିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ନୂତନ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଛେଉଁ, ବିଷ୍ଣୁ ଗାଁ ଭାବେ ତ୍ରିପୁରା ଭିତରକୁ ଯଥାସମୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଅମୃତ କୁଆଁରୁ ଅମୃତ ପିଲେ। ଦାନବମାନେ ଏହା ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୋହିତ ହୋଇ ଏହାକୁ ବାଘ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ମହା ଯୋଗୀ ମାୟା ଏହି ଦେଖି, ଅମୃତର ରକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ହସି, ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜୀବ, କୌଣସି ନିଜସ୍ୱତା ନାହିଁ। ନିଜର ଦୃଢ଼ତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ଦୃଢ଼ତା, ଭାଗ୍ୟକୁ ଟାଳିପାରିବେ ନାହିଁ।” ପରେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଶିବଙ୍କର ପ୍ରଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ, ଶ୍ରୀ, ତପ, ଶିକ୍ଷା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରଥ, ସାରଥି, ଧ୍ୱଜ, ଘୋଡ଼ା, ଧନୁ, କବଚ, ବାଣ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ସାଜସଜ୍ଜା ପ୍ରକାଟ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ରଥରେ ଆସି, ଧନୁ ଓ ବାଣ ଧରି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବିଜୟୀ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ବାଣ ଦ୍ୱାରା, ହରା ତିନି ଅଜୟ ନଗରକୁ ଦଗ୍ଧ କଲେ।