ନାରଦ ମୁନି କହିଲେ—ଏକ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ। ଦାନବମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହେଇଯାଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ସେମାନେ ମାୟାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ମାୟା, ଯିଏ ମହାମାୟାବୀ ଏବଂ ଯୋଗଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତିନି ଜଣାକୁ ତିନିଟି ଅଦ୍ଭୁତ ନଗର—ସୁନା, ଚାଁଦି ଓ ଲୋହାରେ ତିଆରି କଲେ। ଏହି ତିନିଟି ନଗର ଏମିତି ଗୁପ୍ତ ଓ ଦୁର୍ଜୟ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଦେଖିବା ଏବଂ ଅଭିଗମ କରିବା କଠିନ୍। ଏହି ତିନି ନଗର ମଧ୍ୟରୁ, ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ଶତ୍ରୁତା ସ୍ମରଣ କରି, ତିନି ଲୋକକୁ ଉଦ୍ଧ୍ୱସ୍ତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ନାୟକମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ନମ୍ର ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ଦେବ! ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଟ୍ରିପୁରବାସୀ ଆମକୁ ବିନାଶ କରୁଛନ୍ତି।” ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟାକରି କହିଲେ, “ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।” ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଧନୁରେ ଏକ ଶର ଚଢାଇ, ଏହି ତିନିଟି ନଗର ଉପରେ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରୁ ଅଗ୍ନିସ୍ପର୍ଶୀ ଶରମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏହି ଶରମାନେ ରଶ୍ମିର ଭଳି ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ନଗରମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହାର ଘାତରେ, ତିନିଟି ନଗରର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦା ଜୀବନ ହରାଇ ଚଳିଗଲେ। ମହାଯୋଗୀ ମାୟା ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ଅମୃତକୁପରେ ଏକତ୍ର କରି ଖସିଦେଲେ। ଏହି ଅମୃତର ସ୍ପର୍ଶରେ, ସେମାନେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବଜ୍ରସମାନ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ମେଘମାନେ ଭାଙ୍ଗି ମେଘରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଚମକ ଭଳି ଉଠିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଭୃଷଧ୍ୱଜ ନାମକ ଦାନବ ନିରାଶ ହେଲେ, ଏବଂ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଏଠିରେ ଅନ୍ୟ ପଦ୍ଧତି ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଛାଗଳି ହେଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଗାଈ ହେଲେ, ଏବଂ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନେ ଟ୍ରିପୁର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଅମୃତକୁପରୁ ସେ ଅମୃତ ପାନ କଲେ। ଦାନବମାନେ ଏହା ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ମାୟାର ମୋହରେ ପଡ଼ି, କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହା ଦେଖି, ମହାଯୋଗୀ ମାୟା ଅମୃତର ରକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—ହସି, ଶୋକ ଛାଡ଼ି, ନିଜର ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା କହିଲେ, “ଏଠି କେହି ନିଜେ ନିଜର ଇଚ୍ଛାରେ କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ—ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି, ସମସ୍ତେ ନିୟତିର ନିୟମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ନିଜର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ଭାଗ୍ୟ କେହି ବଦଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ସତ୍ୟ ବୁଝି, ସେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।” ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ, ଆଇଶ୍ୱର୍ୟ, ତପ, ଶିକ୍ଷା ଓ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ରଥ, ସାରଥି, ଧ୍ୱଜ, ଘୋଡ଼ା, ଧନୁ, କଞ୍ଚୁକ, ଶର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଆୟୁଧ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ରଥ ଚଢ଼ି, ଧନୁ ଓ ଶର ଧରି, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତାହାପରେ, ଏହି ଶର ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜନ୍, ହରା ତିନିଟି ଦୁର୍ଜୟ ନଗରକୁ ଦାହ କଲେ।