ରାଜା ପ୍ରସ୍ନ କରିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ଏହି ବିଶ୍ୱର ନିର୍ମାତା ଏବଂ ମୋର ନିଜ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ତାଙ୍କ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଯଶ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା? ଦୟାକରି ଏହା ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କର।" ଏହି ପ୍ରସ୍ନର ଉତ୍ତରେ ଶ୍ରୀ ନାରଦ କହିଲେ, “ଏକ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ମାୟା, ଯିଏ ମହା ମାୟାବୀ ଏବଂ ଯୋଗୀ, ତାଙ୍କଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।" ମାୟା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଟି ଅଦ୍ଭୁତ ସହର—ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ରୂପା ଏବଂ ଲୋହାରେ—ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ସହରଗୁଡିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଅଭିମାନ୍ୟ ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଯୁକ୍ତ ଥିଲା। ଦାନବମାନେ ଏହି ସହରଗୁଡିକରେ ରହି, ତାଙ୍କର ପୁରାତନ ଶତ୍ରୁତା କୁ ମନେ କରି, ତିନି ଲୋକକୁ ଉନ୍ମାଦରେ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ତାପରେ, ତିନି ଲୋକର ଶାସକମାନେ ତାଙ୍କର ଅଧିପତିଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଗଲେ। ସମ୍ମାନ କରି, ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତ୍ରିପୁରାବାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ହେଉଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।" ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ, “ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।” ପ୍ରଭୁ ଧନୁରେ ବାଣ ଲଗାଇ, ସହରଗୁଡିକୁ ଉପରେ ବିଶେଷ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳରୁ ଅଗ୍ନିତୁଳ୍ୟ ବାଣ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଯେଉଁ ବାଣ ଲୋକର ଆଲୋକ ରେ କେବଳ କିରଣ ଭଳି ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ସହରକୁ ଗଲା। ଏହି ବାଣରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସହରର ସମସ୍ତ ନିବାସୀ ନିଜ ପ୍ରାଣ ହରାଇ ଚଳିଗଲେ। ମାୟା, ମହା ଯୋଗୀ, ତାଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରି, ଏକ ଅମୃତ କୁଆରେ ଭରିଦେଲେ। ଅମୃତ ସ୍ପର୍ଶରେ, ସେମାନେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ବିଜୁଳି ଭଳି ମেঘ ଫାଟି ଉପରକୁ ଉଠିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଭଗବାନ୍ ବୃଷଧ୍ୱଜ ନିରାଶ ହୋଇ, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ଏଠାରେ ନୂତନ ବୈଠିକ ଉପାୟ ଆବିଷ୍କାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ଛେଉଁ, ବିଷ୍ଣୁ ଗାଁ ଭାବେ ତିନି ସହରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଅମୃତ କୁଆରୁ ଅମୃତ ପାନ କଲେ। ଦାନବମାନେ ଏହା ଦେଖିଲେ ତଥାପି ମୋହିତ ହୋଇ ଏହା ଅଟକାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହା ଦେଖି, ମାୟା ନିଜ ଶକ୍ତିର ଅବଧାନ କରି, ଅମୃତର ରକ୍ଷକମାନେ ପାଖରେ କହିଲେ, ହସି ଏବଂ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, “ଏଠାରେ କୌଣସି ଦେବ, ଦାନବ, ମାନବ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜୀବ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ନୁହେଁ। ନିଜର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ଭାଗ୍ୟ କୌଣସି ଦ୍ୱାରା ବଦଳାଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।" ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ, ଶ୍ରୀ, ତପ, ଶିକ୍ଷା, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରଥ, ରଥୀ, ପତାକା, ଘୋଡା, ଧନୁ, କବଚ, ବାଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପକରଣ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ରଥ ଉପରେ ଚଢି, ଧନୁ ଓ ବାଣ ନେଇ, ବିଜୟର ଅଧିପତି ଭଳି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତିନି ସହରକୁ ନିଶାନା କଲେ। ଏହି ବାଣରେ ଶିବ, ତିନି ଅଭେଦ୍ୟ ସହରକୁ ଦହିଦେଲେ।