ସୂତ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଏହି ଭୂବନର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହରି, ଯେଉଁ ନିଜ ଅତିଦୟାଳୁ ହୃଦୟରେ କୁରୁବଂଶକୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ପରିଜନଙ୍କର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଅଗ୍ନିରେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଥିବା ପରେ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ ଦେଇ, ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଶୁଭ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୋଇଗଲା। ତେଣୁ ସେ ଅଜୟ ଭାଇମାନେ ସହ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀର ଶାସନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ଶାସନକାଳରେ ମେଘମାନେ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଭୂମି ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କରାଯାଏ ସେହିପରି ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଉଥିଲା, ଗାଁ ଗାଁ ଗାଈମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଦୁଧର ଧାରାରେ ଭିଜାଇ ଦେଉଥିଲେ। ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଔଷଧି ଓ ଗଛପଲା ମଧ୍ୟ ଯେପରି ଚାହିଁଥିଲେ ସେପରି ଫଳ ଦେଉଥିଲେ। ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଶାସନରେ କୌଣସି ରୋଗ, ବିପଦ ବା ଦୁଃଖ, ଭାଗ୍ୟ, ପର, ବା ନିଜ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ ଛୁଁଇନଥିଲା। ହରି କିଛି ମାସ ଧରି ହସ୍ତିନାପୁରରେ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ଓ ପ୍ରିୟ ବୋନ୍ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ରହିଥିଲେ। ପରେ ନିଜ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଅନୁମତି ନେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ପ୍ରଣାମ କରି, କେତେକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ରଥାରୁ ଚଢ଼ିଗଲେ। ସେଠାରେ ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, କୁନ୍ତୀ, ବିରାଟର ଝିଅ, ଗାନ୍ଧାରୀ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଯୁୟୁତ୍ସୁ, କୃପ, ଓ ଯମଲ (ନକୁଳ-ସହଦେଵ) ଥିଲେ। ବୃକୋଦର, ଧୌମ୍ୟ, ଓ ମତ୍ସ୍ୟନରେଶଙ୍କ ଝିଅ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନାନୀମାନେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଦାୟ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିୟୋଗବେଦନାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଜନ୍ମେ ଦୁର୍ଜନ ସଙ୍ଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶୁଭ ସଙ୍ଗରେ ରହିଥାଏ, ସେ ଏକଥର ମଧୁର ଖ୍ୟାତି ଶୁଣିଲେ, ତାହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁଠି ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ, ସମ୍ବାଦ, ଶୟନ, ବସନ, ଭୋଜନ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନେ କିପରି ବିୟୋଗ ସହିପାରିବେ? ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ଅଦୃଶ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଘରର ଜନାନୀମାନେ ଦେବକୀନନ୍ଦନଙ୍କ ପ୍ରତି ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରେ ଲୁଚିଲୁଚି କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—‘ଯାହାଁ ଯାଉଛନ୍ତି, କିଛି ଅଶୁଭ ଘଟିନାହେଁ।’ ଏହି ସମୟରେ ମୃଦଙ୍ଗ, ସଂଖ, ଭେରୀ, ବୀଣା, ପଣବ, ଗୋମୁଖ, ଧୁନ୍ଧୁରି, ଆନକ, ଘଣ୍ଟା ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଶବ୍ଦ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। କୁରୁନାରୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ମହଲର ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ି, ସ୍ନେହ ଓ ଲଜ୍ଜାମିଶ୍ରିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଗୁଡାକେଶ (ଅର୍ଜୁନ) ଏକ ମୁକୁତ ଓ ମୂକୁତ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଧଳା ଛତା ଧରିଥିଲେ। ଉଦ୍ଧବ ଓ ସାତ୍ୟକି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ମଧୁପତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଲୋକି ରାସ୍ତାରେ ଚାମର ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଫୁଲ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। ଏଠିଏଠି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିଲେ, କେତେକ ଉପଯୁକ୍ତ, କେତେକ ଅନୁପଯୁକ୍ତ, ତଥାପି ଯେଉଁ ଭଗବାନ ଗୁଣାତୀତ ହେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି। କୌରବ ରାଜଧାନୀର ନାରୀମାନେ ଆପସରେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ଯାହା ଶୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ମୁଗ୍ଧ ହେଉଥିଲା, କାରଣ ସେମାନେ ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ। ସେମାନେ କହୁଥିଲେ—‘ଏହି ମହାପୁରୁଷେ ନିଜେ ପ୍ରାଚୀନ ସତ୍ତା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଉପରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ଏକାକୀ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସୃଷ୍ଟିର ପୂର୍ବରୁ, ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଗୁପ୍ତ ରଖି ନିଶ୍ଚଳ ଥିଲେ। ପୁନର୍ବାର ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ଚାହିଁ, ନାମ ଓ ରୂପ ଦେଇ, ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କରିଥିଲେ। ଏହି ତିନି ଲୋକଙ୍କ ପୂତିକର ଧାମକୁ ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପରିଶୁଦ୍ଧ ମନେ, ମୁନିମାନେ ଦେଖନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମିତ୍ରତା, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ବେଦ ଓ ଗୁପ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଗୀତ, ସେ ଏକମାତ୍ର ଭଗବାନ, ଲୀଳାରେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର କରି ମଧ୍ୟ କିଛିରେ ଲିନ ନୁହଁନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଅଧର୍ମିକ ରାଜାମାନେ ଅନ୍ୟାୟରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସାତ୍ୱତ କୁଳରୁ ତିନି ଧର୍ମ, ସତ୍ୟ, କରୁଣା, ଓ ଖ୍ୟାତି ନେଇ ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅବତାର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। କି ଧନ୍ୟ ଯଦୁବଂଶ! କି ପୁଣ୍ୟ ମଧୁବନ, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରୀପତି ଜନ୍ମ ଓ ବିହାର କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧନ୍ୟ କରିଛନ୍ତି। କୁଶସ୍ଥଳୀ ତ ଦେବଲୋକ ଖ୍ୟାତିକୁ ମଧ୍ୟ ଆତିକ୍ରମ କରିଛି, କାରଣ ସେଠିର ଲୋକମାନେ ନିତ୍ୟ ତାଙ୍କର ହସ୍ୟ-ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିପାରନ୍ତି। ଏହି ନାରୀମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଅନେକ ବ୍ରତ, ସ୍ନାନ, ହୋମ ଓ ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ପତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ମଧୁର ବାଣୀ ପିଇ ପିଇ, ବ୍ରଜ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଦୂଢ଼ କରିଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ରାଜପୁତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ସ୍ଵୟଂବରରେ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଥିଲେ, ଶିଶୁପାଳ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ହାରିଥିଲେ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ ଭଳି ରାଜାମାନେ ଝିଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୌମାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରି ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ହଜାରେ ହଜାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ନାରୀମାନେ ଯଦିଓ ସାଧାରଣ ଲଜ୍ଜା ଓ ଶୁଭ୍ରତା ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, ତଥାପି ସେମାନେ ଚରମ ସ୍ତ୍ରୀତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, କାରଣ ତାଙ୍କ ଅଭିନ୍ନ ପତି ଲୋଟସ୍ନେତ୍ର କୃଷ୍ଣ କଦାଚିତ୍ ତାଙ୍କ ଘର ଛାଡ଼ନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି। ଏପରି ନାରୀମାନେ କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ହରି ହସି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ କୃପାଦୃଷ୍ଟି କଲେ ଓ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ। ଅଜାତଶତ୍ରୁ (ଯୁଧିଷ୍ଠିର) କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିରାପତ୍ତି ପାଇଁ ଚାରିପ୍ରକାର ସେନା ଦେଇ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଠାଇଲେ, ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବିପଦ ନ ଆସୁ। ଏବେ ଶୌରି (କୃଷ୍ଣ), ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା, ବିୟୋଗବେଦନାରେ ଦୁଃଖିତ କୌରବମାନେ ଦେଖି, ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଘରକୁ ଫେରାଇଲେ, ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରିୟମାନେ ସହ ନିଜ ନଗର ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।